mijn lievelingseten

Al jaren. Al decennia. Mijn lievelingseten.
Maar deze smaak proef ik enkel in Spanje. Zoals op ons vorig mannenweekend in Catalunya.
Costelles de Xai ofwel schapenkoteletjes. Het enige wat mee op het bord mag liggen zijn enkele zachte aardappelschijfjes, een klein assortiment gegrilde groentjes (artisjok, groene asperge, aubergines, tomaatjes) en een flinke schep eigengemaakte alioli. Drink hier een rode wijn uit de Emporda of Prioratostreek en je dag kan niet meer stuk. Toch niet mijn dag!

naar 't strand

Het is nog niet voor direct. Maar in dit grijze weer werken zulke filmpjes als zalfjes.


Beached from Keith Loutit on Vimeo.

share this: facebook

act now

Ingmar Heytze

12:04 - Sofie - Stubru

De meeste mensen kunnen zich bij de liefde
even weinig voorstellen als bij de dood
terwijl het laatste toch veel eenvoudiger
valt te constateren als dat eerste.

En toch zoeken ze hun leven lang vruchteloos
naar het ene
en vluchten tegelijkertijd
voor het andere.

Alsof de dood niet net zo goed
een snikkend klein meisje zou kunnen zijn
alleen in een grote balzaal op een verjaardagsfeest
waar niemand is komen opdagen

Als

een man is een ver afgelegen oerwoud zijn mening geeft
en geen vrouw hoort hem

... is hij dan nog verkeerd?

School doodt creativiteit

Tony Robbins op TED

wii remote control

Chariots of fire

De jongste zat met zijn autootjes te spelen toen hij een voor hem onbekend wijsje op tv hoorde.
"He, grappig liedje! Dat zijn precies twee mannetjes die vertraagd naar elkaar lopen". En hij bootste die ingebeelde ventjes met zijn vingers in de lucht na.
Hoe is het mogelijk dat hij die 22 muzieknoten zo perfect wist te associëren met de film waar ik op mijn elfde redelijk kapot van was? Chariots of Fire.
Ik zag de film voor het eerst met mijn vader. Ik was elf en begreep een aantal zaken niet. Waarom liep die donkere jongen niet op zaterdag? Hij kon iedereen laten zien hoe fantastisch hij was! Waarom zoveel fuss over een groep jongens die snel konden lopen en die naar Olympische Spelen mochten waar de hoogspringers in een bak zand landen?
Ik was vooral kapot van de muziek. Het onvergetelijke shot van het team, de selectie, de elite die aan de waterlijn liep en er één voor één op hun eigen manier van genoten.
De muziek werd in de loop der tijden volledig verneukt door ceremoniemeesters die trots hun intrede deden met gedrochten van huwelijstaarten. Schande.



Wat ik niet wist was dat de producer zestien jaar later met zijn lief tegen de wand van een tunnel in Parijs kwakte en samen met haar het leven verloor.

En hier werd ik ook heel, heel stil van.

bedankt maat

Hey, Jordi, I wrote you a song.
Today is your birthday if I'm not wrong.
If I'm not mistaken you're thirthy eight today,
How are you doin', Jordi? What do you say?

Well, it musta been about '80,
I saw you in school, and you were brand-new.
An' some had some doubts about the way you did,
But the truth came through and loudly rang.
Yeah, you were hipper than Chippo, And Danielle Copbaert, put together.

Yeah, times were a-changin',
You brought it all home --
"Blonde On Blonde", "Like a Rolling Stone" .
The real world is crazy, you were deranged,
An' when you went electric, why, everything changed --
A shock to the system.

Had a commission at yer motorcycle wreck --
Holed up in Woodstock, with a broken neck.
The labels were signin' up guys with guitars, out to make millions, lookin' for stars.
Well, I figured it was time to make my move --
Songs from the Schelle Chester County Delta country.

Yeah, I got a deal , and so did Jurgen Addiers, Henderieckx and Pauwels, all in a line.
They were lookin' for you, signin' up others,
We were "the new Catalans" -- your dumb-ass kid brothers.
Well, we still get together every week at Jordi's house --
Why, he's got quite a spread, I tell ya -- it's a twelve-step program.

Yeah, had to stop listening, times were too tough,
Me bein' the new me was hard enough.
You keep right on changin' like you always do,
An' what's best is the old stuff still all sounds new..

Yeah, today is your birthday -- have a great one, Jordi!
Bein' the new you is one hell of a job.
My kid cranked up her boom-box to almost grown
When I heard you screamin'
From her room "Everybody must get stoned."
Thanks a lot, Jordi.

Happy birthday, motje...

gastro-enterits

Mijn vader, mijn moeder, mijn broer, mijn schoonzus, mijn dochter, mijn vrouw en ik hebben er de afgelopen dagen heel veel plezier aan beleefd.

maten

warlord

zo gelachen deze week

met 'Man bijt Hond'.
De geïmmigreerde zussen en hun eerste nederlandse woordje: 'godverdomme'
Gevolgd door die andere topsport die duivensport heet.
"das ook een topsport he. je moet reflexen hemme. voila se kemmeral vier" en "duivensport, daar hedde heel uw lijf voor nodig, trapke op trapke af, de armen om aan de leuning te trekken en ... de kop want als je niet oplet stoot-em aan een balk".
Gevolgd door 'wordt gevolgd' (niet mijn favoriete rubriek maar kom ik lag al te bleiten van 't lachen en dus had ik dringende en moment van rust en totale saaiheid nodig... NIET DUS).
Eerste beeld: het Rode Kruis belt aan in Roeselare - madam doet geschrokken open en blijft op haar hoede naar de camera kijken - 'wilt u een lotje kopen voor 1€?' - haar antwoord: 'ik zal es gaan zien EN ZE DOET DE DEUR DICHT! - komt even later terug met het antwoord: 'neen bedankt!' en weer gaat die deur zonder één woord te zeggen knaldicht.
Volgende shot bij de buren die goed ingestudeerd de cameraploeg incluis de rode kruister binnenlaat. In de tuin staat de moeder des vrouwes des huizes te springen op een trampoline. Het enige dat je te zien krijgt is een tuin waar enkel en allen een grasmat ligt en een reuzetrampoline staat. En de mama staat daar op te springen. 'Is goe voor uwe fatburning' zegt haar dochter.

Ik weet even niet meer hoe ik een volgende teug zuurstof moet innemen.

Maar het is nog niet gedaan want de ploeg wandelt een winkeltje binnen met oude fietsspullen en ander materiaal. In de rekken liggen nog aankopen van 1934.
Achter de toog een vriendelijke vijftigster, voor de toog de vorige uitbaatster op een stoel vlijtig in de weer met breipenning en wol (soo zoals ze in de rupelstreek zeggen). Het is stil. En dan ineens 'kem ne steek laten vallen' en 'Marie, 't is zes uur gesleege'.
Wat ben ik blij dat mijn echtgenote een cursus reanimatie gevolgd heeft. Oefening baart kunst. En ze heeft moeten oefenen. Het was nodig.

Na Man bijt Hond programmeerde één de éérste aflevering van de éérste jaargang van de collega's. Jo Crab, Mandus De Vos en Romain Deconinck mogen de vijfde herhalin van deze serie niet meer meemaken. Tenzij daarboven ook voor gezorgd kan worden natuurlijk.
Ofwel hoe je in 2 minuten tijd van totale hilariteit naar nostalgische melanchologie gezwierd kan worden.

mijn eerste woorden

Eerste week les in het eerste studiejaar. En kijk !!

Starsky & Hutch

Tranen gelachen met dit fragmentje. Had ik vooral aan Ferrell te danken.

Amy

Mijne copain vindt Amy Whinehouse een zot wijf. Hij is van het mens bezeten. In de auto, op zijn werk, thuis. Amy is in de buurt. Het gaat al zo ver dat zijn oudste van tien hem bij een bezoekje aan een shoppingcenter spontaan met zijn eigen centjes de dvd van 'Amy in Concert' cadeau gaf. Het was die dvd die we gisteravond onder ons getweetjes met een koffietje en een centimetertje Schotse frisdrank bekeken.
Hij is niet enkel zot van haar muziek maar ook van haar callot, haar benen, de ogen en de bewegingskes die ze tijdens het zingen maakt. Ook ik vind haar muziek zeer te pruimen. 'Frank' en 'Back to Black' staan regelmatig in auto onder de laser. Maar telkens als ik naar haar luister vraag ik me af waarom al die drugs en drank zo nodig zijn. Of waar zou ze vandaag staan zonder al die lijntjes coke , afgelaste concerten en liters booz. Diezelfde mening had ik toen ik gisteren naar dat concertje zag.
Maar na het concert kwam er als extra een reportage over de eerste auditie, interviews met vader (taxichauffeur in London), producer (zwemt in het geld) en medemuzikanten, de hits en prijzen in Engeland en dan de stap naar de States. New York is binnen, nu de rest nog. Dus toeren van de ene staat naar de andere. Toen kwam mijn mooiste moment. Amy treedt op in een cafe in texas (ik denk voor een radiozender). Podium, één gitarist en zij. Amy in jeansbroek, zwarte t-shirt, magere armpjes met veel tekeningetjes en het kapsel (waar een reden voor is!). En de stem. Amy Whinehouse is mooie muziek maar is vooral en voor mij enkel en alleen dé stem. Eerlijk, glashelder, verbluffend. En al de rest is facade.

Shining Eyes

Tot op de allerlaatste seconde bekijken!

The Giving Tree

Een paar maanden geleden zag ik heel laat op een zondagavond in een boekenprogramma op nederland 3 Arthur Japin vertellen over een handvol boeken die zijn doen en laten vandaag bepalen.
Eén van die boeken, en zijn absolute favoriet, is The Giving Tree van Shel Silvertein. Een (kinder)verhaal dat in minder dan 50 woorden zegt wat hij al die jaren probeert in al zijn boeken te vertellen.
In de Fnac en andere boekhandels kan je 'the Giving Tree' of 'De Gulle Boom'(vertaling door Japin zelf) niet in de rekken terugvinden. Jawel, het kan natuurlijk maar dan moet je het bestellen. Dan maar Ebay. En kijk, voor 11$ (inclusief transportkosten) zat ik vanmorgen met het juweel op mijn schoot en begreep wat Japin bedoelde.

who moved my cheese

Van de verschillende goede en minder goede management -en salesopleidingen genoot ik het meest van een simpel filmpje.