piano

Valentijn

Lisa vertrok vorige Valentijnsdag naar school met een leuk cadeautje voor Yarno. Santi wilde natuurlijk niet onderdoen. Ook Maaike ging die dag extra verwend worden. Ik, vader van een dochter versus de jongens ... normaal gezien zou ik moeten steigeren. Valentijn? Mijn dochter van negen? Is dat allemaal niet wat te vroeg? Nee hoor. In tegendeel. Heel plezant hoe die kinderen hiermee bezig zijn. En daarbij. De Yarno is nen helen toffe knul! Valentijn wordt komende jaren trouwens het gat in de markt voor deze doelgroep. Mark my words.

Valentijn, waar gaat het eigenlijk om? Ik zag uit een bloemenzaak mannen stappen met heel Sissinghurst in hun armen. 'Goed voor de commerce', 'alleen goed voor de commerce' hoor ik iedereen, mezelf incluis, zeggen. Langs de andere kant denk ik dat Valentijn voor heel wat mannen het perfecte alibi is om zonder zo veel woorden te laten zien dat hij haar nog graag ziet. Is dat dan verkeerd? Het zou pas verkeerd zijn als het te laat is.
Ik kom uit een heet nest. Van haar talrijke knuffelsessies die ze 'winterke doen' noemde bracht mijn moeder me met haar zuiderse passie ettelijke malen tot het randje van een zalige en pijnloze verstikking. Ik lach om die mensen die een bijna dood ervaring hebben meegemaakt en op het einde van de tunnel nonkel Jef zagen zwaaien. Bijna dood ervaringen, voor mijn broer en ik was het wekelijkse kost. Met de energie die mam tijdens zulke zweetsessies uitstraalde kon ze moeiteloos een stilgevallen Lada aan de praat krijgen. Maar je weet hoe het gaat. Op den duur werden die winterkes een behoefte, een noodzaak, eten en drinken. Vandaag knuffel ik zelf mijn kinderen tot aan de grens van het illegale. Niet alleen omdat zij het 'misschien' plezant vinden maar vooral omdat ik niet zonder kan. Ik besef dat het merendeel van mijn toenmalige klasgenootjes minder passioneel geliefkoosd werden door hun mama of papa en die een aai over het bolleke als het sumum van genegenheid interpreteerden. Ik denk spontaan aan die mooie scene in Amelie Poulain toen haar vader haar met zijn stetoscoop onderzocht een hogere hartfrequentie kreeg. Hij dacht dat zijn kind hartritmestoornissen had. Ik denk tegelijkertijd ook aan een andere keer toen ik met een kameraad veertiendagen op congé was aan de Belgische kust. Toen de ouders een dagje langskwamen kreeg hij van zijn vader een handdruk. Ik geloofde mijn ogen niet. Wat moet hiervan worden? Ik meen als ik zeg dat wanneer elk kind al was het maar één enkele keer per maand een flodderervaring als die van ons mocht meemaken pakken frustratie en familiedrama's vermeden zouden worden.
Misschien is Valentijn dan die enige, ideale en algemeen toegelaten kans om via de ruiker van de grond te komen? In zulke gevallen kan ik dit eigenlijk alleen maar hevig toejuichen. Want geef toe. Graag zien is één ding maar graag laten zien en doen krijgen is iets heel anders. En zeker niet minder belangrijk. In mijn ogen nog altijd het allerbelangrijkste wat er is. Passie, daar gaat het om. Geen afspraak wanneer, hoe laat en na welke voorwaarden, zoals ik in de boekskes de laatste tijd meer en meer lees. Neen, altijd, zo veel mogelijk en overal.

(...) Pois de tudo fica um pouco.
Fica um pouco de teu queixo
no queixo de tua filha.
De teu áspero silêncio
um pouco ficou, um pouco
nos muros zangados,
nas folhas, mudas, que sobem.

Ficou um pouco de tudo
no pires de porcelana,
dragão partido, flor branca,
ficou um pouco
de ruga na vossa testa,
retrato.

(...) E de tudo fica um pouco.
Oh abre os vidros de loção
e abafa
o insuportável mau cheiro da memória.


Waar gaat dit naar toe met mijn mening over Valentijn? Ik weet het niet. Ben ik nu voor -of tegenstander. Ik was vorige week weinig origineel toen ik meende dat Valentijn de topdag van de hypocrisie is. Bloemetje kopen, bewijs geleverd. En we doen weer verder. Kom, laten we eerlijk zijn. Verliefde stellen doen extreem aan Valentijndag. De woordjes, het etentje, de bloemen, het snoep, de hartjes en den bil. Maar later, veel later is dat niet meer nodig omdat het enkel om de commerce gaat? Komaan! Wie is er dan eigenlijk hypocriet?

"Als mensen oud worden, zijn de herinneringen aan liefde en seks het sterkst."



Wat moet het prachtig zijn om met de maten binnen veertig jaar in een kapsalonnetje herinneringen boven te halen van de mooiste momenten uit een mens zijn leven. En die gaan niet over een gigantisch huis, een job, een promotie, een brommer, geld, een wereldgoal, een aan kant gezette keuken, een reis naar het ander end van de wereld.

Herinneringen van de schoonste diepsten draai of hevigste toertje in den hof.
Het is het allerenige dat echt telt.

En toch

en toch heeft deze brutale flik, die de 'brute' pech heeft dat alles vandaag gefilmd wordt en die zijn dagelijks opgepoetste badge na het uitlekken van dit filmpje heeft moeten afgeven, een punt.

balletje balletje

Pub Fifa Street 3 (Foot Capoeira)
Uploaded by mehzz

warmpjes

Ademen en een warm kopke.

Disney

Disneyland Parijs werd afgelopen weekend overspoeld door de Belgen.
Belangrijkste redenen voor deze invasie waren het begin van de krokusvakantie en een promotie van 'den bond' die enkel dit en vorig weekend geldig was.
Voor al de fun moesten we wachttijden van minstens 35 minuten per attractie verdragen. De langste rij stond aan Disneys nieuwste attractie, Finding Nemo. Ik zag bezoekers, Belgen dus, twijfelend maar door hun vastberaden kindjes gedwongen onder een bordje aanschuiven waarop stond 'wachttijd 90 minuten'. An-der-half uur aanschuiven om 2 minuten in een karretje te zitten!
De eerste attractie die Jürgen en ik beleefden was wisselgeld ontvangen voor een smerige koffie uit een automaat. Wachttijd voor ontvangen van het wisseleld: een kwartier.

Of het dan de moeite was? Jawel. Tuurlijk. Of je er nu voor open staat of niet; de sfeer, het schitterende tot in de kleinste details verzorgde decor, het constante sprookjesachtige positivisme, de lach op elk prinsesje en het enthousiasme van al de kindertjes maken van zo een tweedaagse steeds weer een gaarne te herinneren belevenis. Ik pak er graag het wachten en de fastfood (ik heb een hamburger met neus toe en lange tanden gevreten waarvan het bovenste deel voor een pizza moest doorgaan) bij. Het lijkt wel of deze disney-eettenten in opdracht van de fastfoodsector experimenten uitvoeren wat voor de gasten doorslikbaar is of niet. Dat ze die burgerpizza voortaan maar aan de zwijnen geven.

Binnen vijf jaar gaan we gewoon nog es terug. Space Mountain ging vandaag voor Lisa en Santi ng een beetje te snel.

Carnaval

De toppers van dit jaar waren Mega Mindy en Jack Sparrow.
Lisa en Santi kozen voor iets anders. Annick deed dit jaar niet mee en ging in haar dagelijkse plunje werken.

impressies en bewegingen bij wii

9 jaar

En dat zijn er alweer 9. Ik zit een hele dag met die dubbele 9 is gelijk aan 18 in mijne kop. 18 is de vrijheid. 9 is dus de helft. De helft AL! Het gaat veel te snel. Een cliché als een huis maar de waarheid als een koe.
Lisa had graag nog es naar het wokrestaurant op de Boomsesteenweg geweest. Er is niet leuker dan om de 5 minuten een stukje vlees met 2 verschillende groentjes aan een chinese wildeman achter zijn vuurtje te geven.
En eindelijk was de bestelde WII, net op haar verjaardag, binnen. Alsof de goden ermee hebben gemoeid.

Glengarry Glenn Ross

Schitterende film en wat een trailer.

Leren ze het dan nooit

Gisteren bezocht ik de ganse dag stand na stand fietsfabrikanten op de beurs Fietsvak (roep dit es 5 keer snel achter elkaar)vlak onder de Moerdijk.
Nederlanders zijn ongetwijfeld de beste fietsfabrikanten ter wereld en op dit kleine maar knusse beursje in Rosmalen plakten ze met hun rijwielen zij aan zij.
De nieuwe trends in design, beveiliging, aerodynamica, mode, kind -en vrouwvriendelijkheid werden me door hun typische handelaarsaanpak getoond.
Ik zag naast die prachtige bolides op twee wielen ook enkele te grote en zeer zelfverzekerde nederlanders is afschuwelijke maatpakken met het etiket 'opvallen is belangrijker dan meevallen'. Al bij al vielen al deze gesprekken een fietslengte beter mee dan onze ontmoeting met de enige vlaming die een half uur nodig had om ons uit te leggen dat ons vakblad soms, iets, pas op ik bedoel daar niets slecht mee, in tegendeel, maar toch af en toe al was het maar even want ik zeg altijd ... positiever kon. Geef mij dan maar de recht-toe-recht-aan aanpak van onze buren.
En dan gingen we lunchen. Het werd een broodje kaas waarvan het broodje me weer een afspraak met de tandarts heeft bezorgd. Kan het zijn dat er een direct verband is tussen mondigheid en een paardengebit? Nederlanders beten in die broodjes alsof het een sandwich was die wij aan zuigelingen geven om hun tandjes te sparen. Naast de kruimels spatten bij mijn broodje de schilfers tandglazuur en ijzeren vullingen uit mijn bek. Ik had enkele glazen melk (de witte motor, jahaaaaaaa) nodig om mijn ijzergehalte terug op peil te brengen. Wat is dat nu toch met die Nederlanders. Is het nu echt zo moeilijk om een lekker en menswaardig bordje eten te serveren? Kunnen ze ons niet gewoon kopiëren. Mag toch?

Quiz

Ik wilde vandaag iets brengen over een quiz van gisteravond. Tot ik deze debriefing van mijn sterke medespeler en goeie maat David, ontving. Beter verwoorden is haast onmogelijk.

Dames, Heren,

U had nog een debriefing over de quiz van gisteravond te goed. Kwestie dat we leren uit onze fouten, en er de volgende keer minder bekaaid vanaf komen.

Een Waldorf salade bevat, in haar oorspronkelijke samenstelling, géén kaas. Goed nieuws voor mij, lijkt dat op het eerste gezicht, want dan zou ik die salade toch moeten lusten. Er blijkt echter wél een royale kwak mayonnaise in thuis te horen en jullie raden het... ook dat lust ik niet.

Het mysterieuze Weense nagerecht dat géén strudel is, luistert naar de naam Kaiserschmarrn. Niet uit te spreken is dat, waarschijnlijk omdat je bek na het eten van deze zoeternij zo erg sameplakt dat je geen klinkers meer gezegd krijgt. Wie het toch zelf eens wil proberen surft voor het recept naar

De vlag van Jamaica ziet er als volgt uit:

Bovendien circuleren er nog andere (dan Jordi's) verklaringen over het hoe en waarom van de kleurkeuze op deze vlag. The flag of Jamaica was adopted on August 6, 1962. It consists of a yellow diagonal cross with green above and below and black on either side (these three colors are Pan-African colors). The width is twice the length. “The Sun shineth, the land is green, and the people are strong and creative” is the symbolism of the colours of the flag. BLACK represents the strength and creativity of the people; GREEN represents hope and agricultural resources; GOLD represents the natural wealth and beauty of sunlight.

Sharapova blijkt inderdaad obsceen veel geld te verdienen, maar dat gebeurt vooral nààst het tennisveld. Ik citeer:
When it comes to keeping the dollars, the pounds and the euros ticking over in tennis, it seems that it is image that really matters, not winning grand slam titles, as a study has shown that Maria Sharapova is earning more than Roger Federer. Prize-money made up just £1 million of her £13.4 million income. Most of it comes from endorsements, bonuses and appearance fees. As well as tennis-related deals with kit and racket makers, she has also endorsed cameras, cars, watches and mobile phones, and launched her own perfume.
In an interview, she said, "You know, one of the greatest things about being an athlete and, you know, making money is realizing that you can help, you know, help the world, and especially children, who I absolutely love working with."

Misschien kan ze een deel van haar sponsorgeld besteden aan een cursus mediatraining en spreken-zonder-hakkelen.

Uit nader onderzoek blijkt dat de meest verspreide godsdienst in Mongolië... het Tibettaans Boeddhisme is. Hier meer. De klankschalen die we te horen kregen, konden dus evengoed uit een Mongoolse Vanden Borre komen.

Tenslotte blijkt het lokale invectief "a moeder" dermate populair dat het zelfs een eigen website heeft: En gij nu.

Met vriendelijke groeten,

Toch nog één opmerking. Een goede quiz bestaat uit 30% vragen die je weet, 35% vragen die je zou moeten weten en dan nog 35% vragen die eerder in het segment specialisatie thuishoren.
Waarom vinden wij dan niet de naam van dit gozertje terwijl we hem elke dag minstens één keer zien?

telkens 6 jaar tussen

Al worden we wat dikker, wat grijzer en wat trager, we blijven onnozelaars.

etentje

Gisteren een sexy maaltijdje gemaakt.

McEwan

5 jaar geleden, tijdens een vakantiejob die een mens maar één keer in zijn hele leven krijgt, las ik het voor het eerst een boek van Ian McEwan, Atonement, en viel direct voor zijn virtuositeit. Natuurlijk wilde ik direct veel meer van McEwan lezen maar had op dat moment nog een stapeltje waar ik door moest en wat uiteindelijk ook zeer de moeite bleek. In het stapeltje zat onder andere 'The life of Pi' van Martel, 'Everything is illuminated' van Foer, enkele toppers van Lehane en natuurlijk Auster.
'Amsterdam', 'Zaterdag' en 'On Chesil Beach' volgden een paar jaar later.
Nu de verfilming in de bioscoop wordt gespeeld en de Oscarbeeldjes staan te popelen om door de vingers van Keira gekitteld te worden kon ik maar beter het boek nog es herlezen.
Het hoofdstuk waar ik tijdens die warme zomer en vandaag weer veel plezier aan beleef is die waarin de verliefdheid van Robbie voor Cecila lyrisch beschreven wordt en de horror die hij voelt als hij ontdekt dat zijn outing naar haar, via een kattenbelletje, getypt is op de achterzijde van een prent uit Gray's Anatomy.
Namenlijk deze:

Y tu mamá tabién

Heerlijk. Geheel onverwacht nog es kunnen genieten van een goeie film vanuit mijn zetel met schitterende acteurs en een portret van een volledig universum in 105 minuten (in Korea 102' - benieuwd wat die jongens weggeknipt hebben).
De knipogen naar 'Amélie' en 'Motorcycle Diaries' nam ik er heel graag bij.
De twee mannelijke hoofdpersonages zijn 21 en 22 jaar maar kunnen ongemerkt in een middelbaar schooltje infiltreren.

middelbaar

6 jaar middelbaar in Boom uitgezeten. Eerst de zalige RMS daarna het kille Atheneum.
Gemiddeld aantal leerlingen in een klas over die zes jaar: 25? Dus na 6 jaar heb ik met,wat?, 70 (?) mensen minstens 1 jaar elke schooldag 8 uur samengezeten.
Er zijn er dus bij waarmee ik zes jaar in de klas zat en die vandaag op een straal van 15 km wonen.
Wie zag ik na mijn 18e regelmatig terug? Niemand. Niemand!
Ja, een snelle hallo aan een lonely rider maar dan vlug doorrijden want laten we wel wezen, het middelbaar is niet echt de meest funky periode uit ons leven. Toch zeker niet tussen je 12e en je 16e. We wilden alles maar mochten niets.
Oudjaar, heel toevallig, met Miranda een klasgenote van toen gevierd. In een zaaltje, samen met 120 man. Samen feesten is dus overdreven. Voor de rest? Niks.
Tot vandaag. Maar liefst anderhalf uur bijgepraat met Katia ... die wel in dezelfde school zat én af en toe mee op weekend ging maar nooit in mijn klas zat. Er was 6 jaar nodig om dit bijpraatje mogelijk te maken. 1 keer een snelle hallohoeistallesbonkwordvaderklaathetuwetenviasmstotbinnenkort op de markt, nog één op een parking van de supermarkt, een handvol e-mails et voila.
Alles bijpraten ging natuurlijk niet. Te veel info, te veel gebeurd.
We doen dat dus nog es he Katia?

TV

Eigenlijk hoeft het niet meer. TV zien dan. Want bij het begin van het jaar zendt de VARA de beste TV momenten van het jaar uit. Uit verschillende thema's kan het publiek tal van fragmentjes herbekijken en zijn keuze maken.
Met andere woorden ... zie naar alle fragmentjes en je hebt het beste van het jaar gezien.
En er kon ook gekozen worden uit een selectie van de beste TV fragmenten ooit.
Hier alvast één van mijn favorieten.

Het perfecte antwoord op al de playback en soundmixnonsens uit de jaren tachtig. Schitterend hoe de Leeuw blijft doorgaan. Het werd zelf voor de meest sarcastische kinderhater een ietsje pijnlijk. Mooie TV.

Kabul

Kerstvakantie net achter de rug en er is al weer een dagje vrij.
'Conferentie' .. jaja sal wel.
Bij ons is het Kabul in de living.

Daknam

Vlak aan den bureau. Alles is stil en rustig.
30 seconden later zit ik in de spits.