vakantiewerk

Eerste dag van de grote vakantie. Kinderen moeten een bezigheid en een doel hebben.
Als het eventjes kan ook een activiteit waar ze geconcentreerd zoet mee zijn.
Vakantiewerk is de ideale oplossing. Santi heeft zijn eerste taak vanmorgen al gekregen.

Battlestar Galactica

Voor de nieuwe serie zet ik me met plezier voor het scherm. Taske Thee, dekentje, vrouwtje. Ik ben helemaal mee. BSG vandaag is beter dan in de seventies. Maar dit is een discussie die nooit gevoerd mag worden. Van al hetgeen wat tussen 1970 en 1988 gemaakt is moet eigenlijk afgebleven worden.

En een mooiere intro dan deze is ver te zoeken. Als ik dit zie en hoor voel ik me terug 9 jaar.

Lip maar mee:
“There are those who believe that life here began out there, far across the universe, with tribes of humans who may have been the forefathers of the Egyptians, or the Toltecs, or the Mayans. They may have been the architects of the great pyramids, or the lost civilizations of Lemuria or Atlantis. Some believe that there may yet be brothers of man who even now fight to survive somewhere beyond the heavens…”

Man zonder Land - Kurt Vonnegut

Pag 128.
Maar ik had ook een goede oom, wijlen mijn oom Alex. Hij was de jongere broer van vader, een kinderloze verzekeringsagent in Indianapolis. Hij was belezen en wijs. En zijn voornaamste klacht over andere mensen was dat ze het maar zo zelden beseften wanneer ze gelukkig waren. Dus als we 's zomers limonade dronken onder een appelboom en loom over van alles en nog wat keuvelden, bijna zoemend als honingbijtjes, onderbrak oom Alex plotseling het aangename gewauwel met de uitroep: 'Als dit niet gezellig is, dan weet ik het niet meer.'
Dus doe ik nu hetzelfde, en mijn kinderen en kleinkinderen doen het ook. En ik druk u op het hart om het alstublieft te beseffen wanneer u gelukkig bent en op een gegeven moment ook uit te roepen: 'Als dit niet gezellig is, dan weet ik het niet meer.'

De man (zonder land) is te vroeg gestorven.
Het hele boek was van de voor -tot achterkaft één blinkende parel.

De Weg - Cormac McCarthy

Voor ik in slaap viel fantaseerde ik als kind graag over een situatie waarin alles rondom mij totaal verloren en kapot was en dat het enige wat ik had een deken was waaronder ik, in een portiek van een verlaten herenhuis, kon schuilen terwijl de regen en de barre koude op mijn lichaam sloeg. Het gaf me troost dat ik veilig en in een warm bed lag.

Die fantasie heb ik deze week een paar keer mogen herbeleven tijdens het lezen van 'De Weg'van Cormac McCarthy.
'De Weg' beschrijft het verhaal van een man en zijn zoon die op weg naar (n)ergens in een volledig verwoeste wereld proberen te overleven van honger en 'de slechten'. Het is een liefdesverhaal tussen vader en zoon, een zoektocht naar eten, een beschrijving van een landschap na een (?)nucleaire catastrofe met fantastische zinnen en onvergetelijke paragrafen.

Hij liep naar buiten het grijze licht in en bleef staan en in een kortstondig ogenblik zag hij de absolute waarheid van de wereld. De koude, niet-aflatende kringloop van een aarde die zonder testament was gestorven. Onverzoenlijke duisternis. De blinde bijzonnen in hun baan. De verpletterende leegte van het heelal. En ergens twee opgejaagde dieren trillen als de vos in zijn schuilplaats. Geleende tijd in een geleende wereld en geleende ogen om dit alles te bewenen.

Het boek moet herlezen worden, liefst in de oorspronkelijke taal.

Vrolijk wordt een mens er niet van. Maar ja, met welke boeken van McCarthy wordt je wel zo blij dat je in huis zou kunnen pissen. En dan te denken dat de man hier een jaar of wat aan gewerkt heeft, ergend diep in Texas waar niemand weet waar hij woont. In heel zijn leven zou McCarthy maar twee interviews gegeven hebben. Het tweede gebeurde onlangs bij de Conscience van de Yankees, Oprah Winfrey.

Omdat McCarthy niet de meest sociale mens ter wereld is, wilde een filmploeg weten waar hij woont en wat hij aan het doen was; Typisch tv, moeien.
Het liep op een sisser af.


'De weg' is wanhopig, gruwelijk, indrukwekkend, deprimerend, angstig, zwart.
Een meesterwerk.

parkoerske

"Kijk papa. Ik heb voor de katten in onzen hof een parkoerske naar de melk gemaakt"

Brave jongen. Ik heb alleen niet gevraag of hij iets in de melk heeft gedaan .....

Thaumetopoea processionea

Bezoeker bij mijn papieren huisvuil. Grote kans dat het hier ook om een Thaumetopoea processionea of processierups gaat. Jeuk heb ik nog niet. Maar wat niet is kan nog komen. Verwittig het leger als ik begin te krabben.

blue dot

Kurt Vonnegut

2 woorden

hole 13

Ik mocht gisteren als Catalaan een tapa -en wijntafel verzorgen vlak naast de green van hole 13 op de golfterreinen van Ternesse Wommelgem.

Ze hadden daar nog nooit iemand met een wagen op het heiligdom zien rijden.

Golfers en Teletubbies. Naast hun natuurlijke habitat, de tasjes (of trolley's - ik zag er eentje met zelfbediening zodat zelfs het meesleuren van zo'n ding voor de iets meer bedeelden onder ons ook niet meer hoeft) en de kleurrijke pastelpakjes hebben ze ook iets vrolijks en een zeker je-ne-sais-quoi gemeen. Sommigen beginnen vanop 15 meter te gillen als ze de tapas geserveerd zien. Anderen komen dan weer mokkend aanschuiven. De tweede groep zijn de spelers die niet goed bezig zijn, die de schuld van hun slechte spel (altijd) aan de dames geven en die tevergeefs een reden zoeken waarom vandaag, op ladies day, het slagenspel zo erbarmelijk slecht is. Het weer was perfect, de greens konden niet greener zijn, de bermuda (van het merk Golfer) zat strak en het sfeertje was optimaal. Waarom dan toch zo'n wanprestatie? Een raadsel.

Om een abonnement op 'Ambiance' te winnen moest er onder meer een schiftingsvraag ingevuld worden.

'Hoeveel mensen spreken wereldwijd Catalaans?' Eén van de ongelukkige spelers deed een zeer verdienstelijke gok - ongeveer 7 miljoen dacht hij. Zijn vrouwelijk partner verklaarde onze man uit vorm prompt volslagen krankjorum. "7 miljoen !! Zo veel??!! Gij zijt zot zeker? Gij hebt een balleke tegen uwe kop gehad zeker?" "Neeneenee, schrijf maar 3 miljoen op, das meer dan genoeg. Barcelona alleen telt maar 1,5 miljoen inwoners. Dan heb je daar rond nog wat dorpjes en je hebt het gehad". Nu weet ik trouwens waarom ze in het golf met handicap spelen. De een heeft er meer last van dan de ander, naar het schijnt.

Ik zag em denken. Hij was al zo slecht bezig dus het gokken zal vandaag ook niet lukken.

De formulieren werden ingevuld en aan Johan gegeven. Voor ze naar de startbasis/afslagplek van hole 14 gingen vroeg Siske de Rat aan mij het antwoord. Dit was ge nie ten.

Johan gaf me met pretoogjes de toestemming om Tiger Woods nog ongelukkiger te maken.

Ik dacht een tweetal minuutjes later het geluid te herkennen van een W 506 driver Titanium golf Club van het merk Srixon die op een schedeltje inhamert. Q music heeft er in ieder geval een tip bij.

de lijstjes

Mijn neefje kreeg als leesstaak Mario Puzo's 'The Godfather' voorgeschoteld. Samen met vier klasgenootjes moet hij binnenkort bewijzen dat hij én het boek gelezen én begrepen heeft. De vijf moeten samen in debat gaan om mekaar over de streep te helpen.
"normaal moet ik vandaag 80 pagina's lezen maar dat zal voor morgen zijn. Morgen doe ik er dan vlug 30 bij en controleer mezelf door de fragmentjes op den eerste godfather te begrijpen. Zo ben ik mee." .... Lezen, een feest.

In mijnen tijd was het anders. Dan kregen we ondermeer Marnix Gijsen, Jos Vandeloo, Johan Daisne, Gerard Reve, Hugo Claus, Jan Wolters (kort amerikaans is smullen) en andere groten op ons bord. En we stonden er alleen voor. Voor al dat magisch realisme .. madonna's met builen ....
Nu heb je het internet en worden de boekverslagen en analyses bij tonnen uit de printer gescheten.

Ik heb net 2 pareltjes uit die naar mijn bescheiden mening bij de 'verplichte' lijstjes horen. De verfilming zal voor later zijn.

literatuur

Hoe trots kan een vader op zijn zoon zijn als die al op zijn vijfde interesse krijgt in wereldliteratuur.

Lisa's eerste communie

Hetgeen ik me van mijn eerste communie herinner kan makkelijk teruggebracht worden tot een handvol flitsen.

Ik werd in een een donkergrijs (of was het blauw) kostuumpje gegoten met een korte broek, witte sokjes en blinkende schoentjes waar ik niet mee mocht voetballen (verloren geld dus). Naast de Gert en de Koen moest ik aan het altaar een tekst voorlezen. Het was zonnig.

Mijn ouders hadden het kapsalon omgetoverd tot een feestzaaltje met één lange tafel en een berg stoelen voor een pak uitgenodigden waarvan er een paar bij zaten die ik van mijn leven nog nooit had ontmoet maar die me vastpakten en me met halfgeschoren baarden en stekelige snorren natte kussen gaven (negen op de tien kansen de vrienden en kennisen van ons ma die haar spaanse roots nooit verloochende).

Het best herinner ik me de cadeautjes waaronder een gouden ring, een mooie blauwe horloge, een pen van Parker, een wereldbol, een Catalaanse vlag, een vilten San Jordi en een verrekijker. De verrekijker moest als eerste sneuvelen. Mijn broer bewees aan neefjes en nichtjes dat hij, ook met de lastige lenzen om zijn nek, vanaf de vijfde trede van de trap kon springen. Hij vergat er jammer genoeg bij dat hij bij zo'n machtige val steeds door zijn benen moest om te landen. Voortaan moest ik scheel door de verrekijker zien om een scherp beeld te krijgen.

Diezelfde broer zou me een tweetal jaar later met gemeend spijt in zijn blik een briefje van vijftig frank overhandigen. Bij enig aandringen waarom ik deze gift moets accepteren kwam het er uit. Mac Gyver avant la lettre had namelijk bij een eigenhandige vivisectie van mijn kostbaar horloge het veermechanisme verprutst. Toch lief dat hij me hiervoor met vijftig frank wou vergoeden.

De wereldbol had een lichtje, de pen schreef toch minder lekker dan een gewone bic en met de Catalaanse vlag wist ik helemaal niets mee aan te vangen. Dat zou maar pas voor over dertig jaar zijn. Jaaaa moet toch gezegd worden dat die gasten van ons moeder over paranormale gaven beschikten. Toch knap om me al op mijn zesde iets te geven waar ik pas in de volgende eeuw iets mee zou zijn. Ik denk dat de man Perales heette, of zoiets. Perales! Ja zo heette hij. Een kleine man met een baritonstem die altijd zweette en boven zijn gordel een indrukwekkend biertonnetje meezeulde. Perales, als hij in de mood was (lees had bijgetankt) danste hij met iedereen en knuffelde zelfs laat op de avond achtertantes langs vader kant. Arme tante Net, zaliger.

En dat was het. Voor de rest is alles weg.

Maar gelukkig mochten we deze traditie nog een keer herbeleven. Dan wel met Lisa als feestvarken.

Ik zag voor het altaar geen korte broekjes, stijve pakjes, paterskleren, houten kruisjes, laqué schoentjes en witte sokjes maar kinderen die mee hebben mogen bepalen wat ze moesten aandoen op de dag van hun eerste hosty (smaakte naar tofu trouwens).

Dus heel wat jeans, felle kleurtjes, stijlvolle witte kleedjes, stoere sportschoenen .. lachende gezichtjes. Er was er zelf ééntje bij met een wit hemd daarboven een fel oranje polo en een blauwe das met een grote knoop. Schitterend.

Naar wat Lisa binnen dertig jaar van deze dag zal herinneren heb ik het raden. Herinneringen, het blijven flitsen van niet meer dan vijf seconden. Geur en geluid zijn weg. Een beeld gevolgd door één ander zijn het enige dat we kunnen vasthouden. De rest is verdrongen door ausbeimitnachzeitvonzu, 't kofschip en A2+B2=C2. Zelfs mooi gemonteerde videobeelden zullen herinneringen niet kunnen verscherpen.

Trac Quiz

Theatergezelschap Trac uit Gent organiseert ieder jaar een Quiz voor specialisten, amateurs, gezelschapsdieren, theaterliefhebbers, sponsors en onnozelaars. Wij horen bij de laatste groep.

Het was plezant omdat:

- de quiz fantastisch in mekaar stak met originele vragen, videobeelden (verwijzing naar films in fragmenten van The Simpsons), audio (herken bekende stemmen), muziek en een snelle ronde.

- als je dorst had gewoon je bekertje in de lucht moest steken en je werd bediend. Ik heb het thuis ook geprobeerd. Ik werd bediend .. met een muilpeer.

- het de enige manier is om Gentenaars en Antwerpenaars in vrede bij elkaar te krijgen

- er prijzen te winnen vielen waaronder dvd's, cd's, boeken, strips, cd-roms, etentjes, waardebonnen, ..

- de presentatie in handen was van 'the beauty and the beast'. Dat is ook es een keer wat anders.

Het was tenenkrommend omdat:

- je tegen absolute specialisten speelt die gewoon alles weten. Alles! Als een team een foutmarge haalt van 1 verkeerd antwoord per ronde van 15 vragen, dan weet je gewoon alles. Ik heb bewust vanmorgen een extra half klontje suiker bij mijn koffie gedropt om die winnaars (die normaal zullen weten hoeveel suiker ik nuttig) te jennen.

- het antwoord dat je kent en in gedachten verankerd zit er op het beslissend moment niet uit wil komen. Om Zot Te Worden. Vooral bij makkelijke vragen als 'zoek de ontbrekende horoscoop' (kreeft! net op tijd gevonden door Filip). Of de ronde waar we een tiental wereldbekende schilderijen geprojecteerd kregen waar één detail uitgegomd/gephotoshopt was. De sjaal bij Toulouse Lautrec of (erger/veel erger) het lijk bij Rembrandt, of een tijger zetten in plaats van Jezus bij Dali. Het weten maar het niet zien.

Maar memorabel genoeg om er een stukske over te schrijven en mijn huizenhoog respect te betuigen voor Tony die er in was geslaagd om zijn drie medespelers passioneel te overtuigen dat potato MET e was ipv zonder.

Volgende jaar doen we weer mee.

ps: We eindigden 15e van de 27 teams. Close but not even a cigarello'ke

Derde huwelijk

Ik kan van mezelf niet zeggen dat ik een grote fan ben van Tom Lanoye. Dat de man kan schrijven heeft hij al een paar keer bewezen. Maar sinds het 'goddelijke monster' en na zijn 'dozen' en zijn 'doen-doen-doen' had ik het gevoel dat ik het met Lanoye (ge)had (ge)had.
Toch, om het af te leren zeg maar en omdat ik benieuwd was waarom de ene schrijver wel genomineerd wordt voor de Gouden Uil en de andere niet en waarom Tom Van Dijck en Phara de Aguire het zo een knap boek vond, nam ik van de fnac het derde huwelijk mee.

Het boek werd de laatste tijd een beetje veel gehyped had ik de indruk.

Wel, ik moet toegeven dat elke vorm van reclame voor dit boek geoorloofd is.
Waarom? Moet je zelf maar lezen. Toch dit stukje van op pagina 170.

De goorste clichés van het internationale tv-vee? De vetst aangezette sentimentalistische humbug, waaraan het geestelijke lompenproletariaat wereldwijd verslaafd is?
Zij slikt het als zoetekoek en ecstacy. De meest voorspelbaar aaneengekakte smeerlapperij uit de vertelfabrieken der Angelsaksische poenscheppers, die elk talent verdelgen zoals een kiekenboer de pleuris verdelgt bij zijn kakelende broodwinning: bij voorbaat en met tonnen antibiotica. Alle leven moet eruit! Alles wat echt natuurlijk is, onaangenaam, onontkoombaar tragisch, fragmentarisch, grillig of hopeloos ingewikkeld, of gewoonweg uit de band springend - alle authenticiteit, zeg maar, alle risico - moet worden verzopen in braafheid of tranentrekkerij, in geruststellende vaste formats en stramienen zonder wezenlijke spiritualiteit. Zelfs hun voortdurend aanroepen van een of andere god - god bless! - is gestoeld op religiositeit zonder kloten. Een vorm van aspirine meer dan van existentiële bezinning en dat zeg ik als verstokte ketter.

Zo, dan kan een mens weer es verder. Ik vond dit soort zinnen niet terug in art 285B en de helaasheid der dingen. Ok ok omdat het andere boeken waren.

Aan Campert en Grunberg begin ik niet meer. Ben bezig in 'de zwarte met het witte hart' van Arhur Japin. Sinds 'een schitterend gebrek' ook zo een schrijver die we in 't oog moeten houden.

blauwe regen op een warme lentedag

Tijd van het jaar voor de wisteria of blauwe regen.
Ik weet niet veel van bloemen en planten af. Eigenlijk alleen wat ik mooi vind en wat lekker ruikt. Aan het eerste reukorgasme van het jaar ben ik momenteel met volle teugen bezig. Onze blauwe regen staat ongeveer een week of twee in volle bloei en (vooral!!) geur. En daarna is het voor mij wachten tot wanneer de philadelphus (of boerejasmijn) van onze buren over het muurtje komt piepen.

de eerste van het jaar

Eindelijk.

Wenen en Schelle

Terug van een paar dagen Wenen met vrienden. Mooie stad, fantastisch weer, heel lekker gegeten. Jawel, heel lekker gegeten in Oostenrijk. De eerste avond bij een Japanner, de tweede Italiaans, de derde een snack en de vierde, jongens jongens de vierde, weer een Italiaan. Maar wat voor één. Novelli in de Bräuerstrasse 11. We maken hier geen woorden om vuil. Ben je in de buurt, Frankfurt bijvoorbeeld, ga dan bij Novelli langs.


Eten en musea. Als een stad een Museumplatz heeft, dan zal het wel musea hebben zekers.
Het is over één werkje dat ik in één van deze mastodonten gezien heb, dat ik hier graag wat meer uitleg geef: 'Zicht op Schelle' van Jan Breugel.
Jan Breugel, de zoon van Pieter Breugel de Oude, is zo een beetje wat we de Jordi Cruyff, Axl Merckx of Sean John uit de Vlaamse kunstgeschiedenis kunnen noemen. Een pechvogel met een beroemde vader die uit masochistische overweging dezelfde stiel als de papa kiest. Fluwelen Jan is dus minder bekend en beroemd geworden dan zijn schepper. Toch heeft hij in de periode dat hij in Antwerpen woonde een werkje gemaakt dat ik, omdat ik er toch was, wilde zien: 'Zicht op Schelle' uit 1614 (29 juni om precies te zijn).
Schelle is een zakdoek groot. 2 straten, een Delhaize, een piepklein parkje met een schommel voor de jongsten en een skateboardramp voor de ouderen, 2 rivieren, een paar cafeetjes, 2 scholen. Iedereen kent iedereen en de huisarts wordt nog met Mijnheer Dokteur aangesproken.
En toch hangt in het Kunsthistorisch Museum van Wenen een gezicht van dit dorpje met zijn enige echte herkenningspunt, zijn scheve kerktoren.
Breugel moet tijdens zijn wandelingen gecharmeerd zijn geweest door het dansende volkje aan de stroom en zijn scheve toren dat hij prompt een geniaal schetsje maakte. En omdat hij zelf ook zo een partijbeest was, plaatste hij zichzelf graag met zijn familie linksonder op het tafereeltje.
Om de vier jaar zijn het in Schelle, houd u vast - nu komt het, Scheve Toren Feesten (origineel he) in Schelle. Vorig jaar hebben we ze mogen meemaken. Een tent aan de kerk, een bezoekje van Inge Vervotten, rijstpap, een kermisje, wat kraampjes en een paar vuurwerkpijlen. Zou het nu niet mooi zijn dat al de Schellenaren de kans zouden krijgen, al was het maar voor 1 dag, om in hun eigen dorp een werk mogen bezichtigen dat dag op dag vierhonderd jaar geleden op doek in gezet? Wie anders heeft meer recht op de verjaardag van dit werk dan de Schellenaren zelf?

warme maandag

Stralend weer dus naar zee: Oostende
Spelen op het strand, ijsjes eten, lezen, pootje baden, op een bankje ziten, mensen kijken, tukje doen, lekker zonnen, niks doen.

heee hheee ga je mee .... breng maar je familie en je vrienden mee we gaan naar knokkeheistdepanneoostendedehaan gek is wie naar spanje wil gaan

doping

Lisa en Santi werden zondag gedoopt. In de meeste gevallen gebeurt dit een paar weken na de geboorte. Bij ons dus niet. De oudste is er 8 en de jongste 5.
Met als gevolg dat ze hun doopsel bewust hebben meegemaakt.
Voor Lisa was dit een nieuw avontuur, een show waar zij de hoofdrol mocht spelen. Santi keek naar deze gebeurtenis eerder angstvallig uit.
- "Welke dag zijn we vandaag, mama?"
- "We zijn vandaag zondag"
Een dubbel gevoel voor hem want hij mocht vandaag computerspelletjes spelen (enkel woensdag en zondag toegestaan ten huize Daems-Moons) maar zijn haar zou ook door een vreemde man in een kerk gewassen worden.
Guy had em dit deze week telefonisch wijsgemaakt. En omdat hij een hemelse schrik heeft van nat water op zijn hoofd was hij er helemaal niet gerust in.