jaarmarkt in Schelle

Wat ik hier ga brengen is onnozel. Ik weet het. Ik moet me soms een beetje minder druk maken. Maar soms is soms .. en soms is nu.
Vorige zaterdag was het jaarmarkt in Schelle. Een jaarmarkt is niet meer dan een verplichte wandeling voorbij stalletjes van de plaatselijke middenstand, een snel opgezet kermisje, hamburgers, braadworsten, caracollen, vietnamese loempiaatjes, Marokkanen met mango's uit Brazilië, een zegevierende burgervader, bloedruikende oppositieleden, een goochelaar, een beatboxer en elk cafe die zijn voordeur openzet om klanten naar tap, wijf en vlaamstalige muziek te lokken (wat meestal zeer goed lukt).
Boom, Schelle, Niel en Willebroek organiseren de belangrijkste jaarmarkten in de Rupelstreek. Vooral die van Niel heeft de beste (lees oudste) reputatie.
Vroeger was het (naar 't schijnt) anders, meer sfeer. Toen kwamen de boeren met hun vee naar buiten, kletsten wat elkaars poten en gingen zich nadien lazerus drinken in de plaatselijke staminee. Meer was dat niet. In 'De Witte van Zichem' van Robbe De Herdt zit een fragmentje van een jaarmarkt anno 1900. De Witte jat geld, zijn broer gaat vrijen, De Witte heeft dat gezien maar moet zwijgen tegen vader, vader geeft em wat kletsen rond zijn oren (hoogstwaarschijnlijk voor dat geld of voor de patatten die te zout waren).

Dus wij naar de jaarmarkt. Het enige wat er vandaag van de oude tradities overblijft is het door boer of hobbyist pronken met geiten, schapen, koeien, paarden, ezels, varkens en stieren. Leuk voor de kleinsten onder ons, waaronder mijn twee enthousiaste geitjesliefhebbers.
Geitjes kijken en voorzichtig aaien. Leuk. VOOR DE KLEINSTE ONDER ONS !!!!!



Op deze foto zie je mijn rakkers GEDULDIG hun beurt afwachten aan een dame die het geitje zooooooo lief en zoooooooo schattig vond dat ze van mening was dat het kleine grut maar eventjes geduld moest oefenen. Het was haar beurt en van niemand anders.
Ik aanschouwde het tafereel met gekromde tenen. Het werd (ik meen nu wat ik zeg !!!!) gortig toen het geitje uit mensenliefde nog dichter tegen het gelaat van haar geliefde kwam dat het een fractie heeft gescheeld of de twee wezentjes waren op het veldje vlak voor mijn ogen en die van mijn, ondertussen iets minder geduldige uitoefeners van het geduld, een tongetje aan het draaien. De tipjes van de twee tongetjes hebben elkaar eventjes geroerd maar de doorslaggevende draai kwam er niet. Had duidelijk te maken met het puntvormig bekje van het geitje. Muilt niet zo handig, naar het schijnt. De vriend of, erger, de echtgenoot zag je oorverdovend luid denken: "deed ze dat maar eens wat meer met mij !!! of met mijn geitje!!!!"
Duidelijk overmand door emoties stond het geval haar plaats af aan mijn kids .....


..... TOEN vanuit het niets een grootmoeder met gebetoneerde mis-en-plis en Rubensiaans lijf haar enorm achterste gebruikte om haar plaats en die van haar kleinkind voor het geile geitje te parkeren.

Als mijn jongste volwassen vuisten had zou hij ze gebruikt hebben. Nu heeft zijn vader het, met VEEL plezier, mogen oplossen.(zie floure vestje)


En zo kwam alles nog relatief goed.
Moeder Geit en ik wisselden een betekenisvolle blik uit. Alleen weet ik niet wat moeder geit zelf van dit schouwspel heeft gedacht, of van mij.

Frans van Barca

Straf dat zo weinig mensen weten dat er ooit een belg bij het beste elftal van de wereld gespeeld heeft nl FC Barcelona. Die belg is niemand minder maar ook n .. dan Fernand Goyvaerts.
Speelde bij Brugge, trekt dan naar Barcelona, speelt er een paar jaar, wordt verkozen tot beste buitenlandse speler uit de primera division, trekt naar Madrid (!!), raakt geblesseerd, raakt niet meer aan de bak, raakt wel aan de bak bij een paar ploegjes in België en wordt na zijn voetbalcarière voetbalmakelaar.
Nooit heeft nog één Belg bij Barca gespeeld. Fernand wel. Maar geen kat dat em kent. Straf. Belgisch zeker?

Anders dan anders

Van niets naar 9% gaan en 2 zitjes bemachtigen in de gemeente waar Pira naar alle onwaarschijnlijkheid gewonnen heeft.
'Il faut le faire' zou een oude bruingetinte topsalesmadam regio Duffel gezegd hebben.
Goed gedaan beste vriend. Goed gewerkt. Blijf nu asjeblief gewoon jezelf en laat je niet door de extreme kant van je windrichting overhalen. Dan zie ik je binnen een jaar of zes weer iets straf doen.

Schelle the day after

Al bij al valt het nog mee voor ons, de Schellenaren.
De CD&V-NVA behoudt de absolute meerderheid. Het Belang krijgt er 3 zitjes bij ten kost van SPA, VLD en Groen. Voor de laatste is dit het ergste. Groen had maar één zeteltje en nu hebben ze nul zetels.
De 3 belangrijkste programmapunten van het Belang in Schelle waren:
1. Er voor zorgen dat de vignetten op de groene afvalcontainers niet meer zouden gestolen worden. Daarvoor zouden ze een nachtwacht in het leven roepen.
Wij moeten onze vuilbakken elke woensdagavond buitenzetten en om de week staat die groene bak naast de gewone gele vuilniszak. Vanaf DAT moment zou het Belang in actie treden en bij elke van 2500 bakken de hele nacht een Belang mandataris posten om er voor te zorgen dat het vignet zeker niet gepikt zou worden.
Ik zou met een veilig gevoel gaan slapen die nacht. Een Blokker voor mijn huis die zijn slaap moet laten voor een velletje papier.
2. De vervallen huisjes in het toeristische centrum van Schelle moeten blijven staan. (vooral omdat er zelf een paar blokkers in wonen. Ah ja, zo gaat dat dan he)
Het toeristische centrum van Schelle. Ik pis in mijn broek van 't lachen. Wij hebben op 1 jaar welgeteld 5 toeristen in Schelle. 5. En dat is dan een familie verdwaalde Hollanders die aan frituur 'den bareel' de weg komen vragen naar de steenbakkerijen van Boom.
3. het veiligheidsgevoel vergroten. Dit is waar. Sinds de komst van een nieuwe skateramp in het park van Schelle heb ik me zelden zo onveilig gevoeld. De drang om op die ramp te staan is me gewoon te groot. "Ik moet het es een keer geprobeerd hebben" zeg ik dan tegen mezelf. Maar ik weet met 100% zekerheid dat ik lelijk op mijn lip ga vallen. Bij deze gedachte komt het onveiligheidsgevoel bij mij de kop op steken. Het is een schande. Die ramp moet weg. En sluit dan ook ineens die pitazaak waar elke zaterdag en zondag bruinhemden staan aan te schuiven. Schandalig hoe die Colombianen met hun shoarma's zo maar eventjes de gehele Schelse economie heeft opgeschrikt.

pas op voor sommeliers

Gisteren mochten we met de Catalaan in Mortsel een feestje verzorgen voor een viertal koks, een bakker, een sommelier en uiteraard al hun partners.

Ik kreeg deze opdracht van gastheer Pieter via e-mail een drietal weken geleden.
Alhoewel ik ondertussen nog feestjes en presentaties mocht doen, hield deze avond en het belang er van me toch de hele tijd bezig.
Zeker omdat er tussen die koks een paar Catalunya freaks bij waren die een paar keer per jaar naar Barcelona reizen om er in de plaatselijke restaurants bij te leren. Komt er nog bij dat één van hen in het Hof van Cléve werkt.
Niet verwonderlijk dat ik iets geconcentreerder aan deze avond begon dan anders.
Een extra uurtje studie gisteren namiddag ter voorbereiding vond ik dus geen overdreven luxe. Kwestie van niet te hard door de mand te vallen.

Feestje begon om half zeven. De sommelier kende de cava’s die ik schonk (er was er zelf één bij die hij zelf regelmatig schenkt) en de chef-kok (die van het Hof Van Cleve)van de avond wist dat ik Anis del Mono met de gambas combineerde. Er werd dus duchtig geknikt, beaamd en geconfirmeerd.

Gelukkig vonden al de gasten de tapas lekker en de cavas mochten er ook zijn .. vooral de derde (Orioll Rossell Cava Brut) die ik schonk viel in de smaak.

En de moeilijke vragen? Die bleven uit. Het genomineerde gezelschap was met andere woorden lief met me, spaarden me door me niet in verlegenheid te brengen met gesofisticeerde vragen over bijv de rijpheid van de Temperanillo of de zuurtegraad van de Muscat.
Integendeel zelfs! De paar vragen die ik mocht beantwoorden waren eigenlijk redelijk makkelijk. Binnenkoppertjes zoals we zeggen.
Wat is de hoofdstad van Catalunya? Wat zijn die beestjes daar in dat kommetje? Hoe lang bewaart deze wijn? Wat zit er in dit sausje? Het werd dus geen examen.

Jürgen, mijn kameraad die ook van de partij was, kwam me regelmatig in de keuken aanmoedigend complimenteren. Annick bleef liever in de keuken staan. Kwaliteit van de gerechten primeerde..

Om negen uur namen we afscheid. De rode en witte wijnen lagen op temperatuur te wachten, de desserts waren ook klaar, iedereen kon voort en wij mochten naar huis.
Toen Jürgen me buiten, aan de wagen, een handje kwam toesteken kwam het ....

Onder de gasten was er geen één bij die kok of sommelier was. De ene was een familielid van de gastheer, de andere werkt in ploegen bij een metaalverwerkend bedrijf en nog een andere levert bakmeel aan bakkers.
Maar van wijn, laat staan Catalunya hadden ze, tot gisteravond, geen kaas gegeten.

Er is dus duchtig onder één hoedje gespeeld geweest. De hele week hebben de protagonisten zich naar dit moment verknocht.

De hilariteit (!!!) toen ik na dit nieuws terug naar de gasten liep.

Een goeie grap is zowel voor de maker als lijder een waar genot. Het begon me pas een tweetal uurtjes nadien echt te dagen dat al die extra concentratie een maat voor niets was geweest.

Aan de medewerkers van het complot: Dikke Proficiat !!!!
Hier ga ik zelf nog lange tijd plezier aan beleven … en jullie ook neem ik aan.

Morgen

En ik kan er niet bij zijn !! Catalaanse verplichtingen houden me thuis.
Gazetten staan vol van de concerten van morgen. Met 'De Morgen' op kop.
Barman en zijn vrienden mogen fier zijn wat ze hebben bereikt. De massa zal aanwezig zijn.
En ook een pak 'belangers' die de boodschap nog niet zullen begrepen hebben.

Mijn grootvader kwam met mijn grootmoeder en ons ma begin jaren '60 van Barcelona naar Boom om na het vervullen van een tijdelijk arbeidscontract bij de glasfabriek het iets beter te hebben en om na een 3-tal jaar met de gespaarde centjes terug naar Barcelona te trekken.
Wist hij veel van contracten en verplichtingen die nagekomen moesten worden naar zijn werkgever en naar de staat. Oh ja, hij had de kleine lettertjes en cijfertjes maar moeten lezen. En natuurlijk 'interpreteerden' de Belgen een paar details anders. Misschien goed voor mij, anders had ik hier niet gezeten.
Ik ga hier niet over de opmerkingen, verwensingen, plagerijen, suggesties en laag bij de grondse vuilbekkerij beginnen die ze in die jaren hebben mogen aanhoren. Mijn grootvader is wat dat betreft altijd het verdraagzame type geweest.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik volledig achter de initiatieven van morgen sta en een zegen vind voor elke mens. ... en dat ik kots op bokshandschoentjes, korenveldjes op affiches.

Vitalski

Hij wordt stilaan diegene die hij wil worden. Een man met een missie: bekend worden.Of beter een bekende Vlaming zijn.
Vitalski, nachtburgemeester, nachtraaf, dichter, schrijver, lezer, danser, zanger, komiek, entertainer, womanizer, drinker.
Bij de Gazet was hij al een tijdje bekend en nu begint teeveeminnend Vlaanderen onze Vital ook te kennen. Het gaat hem dus lukken. Ik ben blij voor hem.
Nooit Vitalski goed kunnen inschatten. Het is op zich al redelijk fout om kost wat kost bekend te willen zijn. Maar kom. Wie wil dit momenteel niet in Vlaanderen. De zenders bedelen naar nieuw volk. Makkelijk zat, dus.
Zeker nu hij met het VT4 programma 'Stanleys Route' heeft meegedaan zal iedereen hem beginnen kennen. Dus goe bezig. En wat doet Vital? Een colomn schrijven in de Frut waar hij Freddy De Kerpel een viswijf vindt omdat Freddy na wat commando's en stoerdoenerij een beetje honger begon te krijgen en daar pinnig om werd. Geert Hunaerts dan. Wil koffie zetten en slaagt er niet in. Jaak Pijpen dan. Is enkel met cijfertjes bezig .. in de brousse !!! Paul Codde dan. Een psychiatrisch geval die vooral tegen zichzelf beschermd moet worden.
Allemaal heel herkenbaar. Gasten die roepen dat ze in een mik en een mak alles gedaan krijgen maar het na een paar uur af laten weten. En de Vital zit (allez ja 'zat') daar dan tussen. Met nog een koppel grieten (Joyce Van N en Joke VDV) die hunne shampoo met ingebouwde haarversteviger en balsemvitaliseerder (he !!??) belangrijker vinden dan wereldvrede.
Gelukkig dat Gella (die van de wasahari), Mieke (die van Merlina of beter die uit Zaman) en Damienne (die van .. hoe heet die nu weer) er ook nog bij liepen voor onze vriend. Mieke en Damienne voor het emotionele gesprek en Gella om bananen uit een boom te halen. Ieder zijn plaats in de Jungle.
Ik begin dus meer en meer respect voor Vitalski te krijgen. Ik hoop dat hij de Brusselmans van de media wordt.
Quote Vitalski: "TV is niet om er naar te kijken. Enkel maar om er op te komen."

..alleen een film met Doris Day.

Een paar goeie vrienden van me zweren al een tijdje tv-loos door het leven te gaan.
Dvd'tje of wat surfen dat kan er nog door, maar geen tv meer. Eén van hen stelde me de vraag of hij iets mist. Ik bekende onmiddellijk dat hij hoegenaamd niets mist. Het wordt met de dag droeviger, slechter, walgelijker. En het blijft maar duren. Najaarsprogrammatie van al de Vlaamse zenders spreken niet tot de verbeelding.
Het enige wat ik eigenlijk nog verdraag zijn hier en daar een film (waarvan de kans groot is dat ik em al es gezien heb) en een handjevol degelijke series (die al lang op dvd zijn).
Meer en meer vervangt het computerscherm de beeldbuis.

Gelukkig verschijnen er jaarlijks mooie boekjes.

Klein relevant fragmentje:
Fermin Romero Torres, vriend en collega van het hoofdpersonage Daniel Sempere, voorspelt wat de nieuwe uitvinding, de televisie, met de mens gaat doen.

"De televisie, mijn beste Daniel, is de antichrist en ik zal je zeggen dat er slechts drie of vier generaties voor nodig zijn om van de mens een wezen te maken dat niet eens meer op eigen initiatief een scheet kan laten, en dat terugkeert naar zijn hol, naar de middeleeuwse barbarij en naar een staat van imbeciliteit die de naaktslak ten tijde van het Pleistoceen al overwonnen had. Deze wereld zal niet ten onder gaan aan de atoombom, zoals de kranten schrijven, ze zal sterven van het lachen, en te gronde gaan aan de banaliteit door overal een grap van te maken, en een slechte grap ook nog."
(Carlos Ruiz Zafon - De schaduw van de wind)

Wat is kunst .....

Adamava stelde vorige vrijdag voor de vijfde keer zijn mooiste werken van het moment voor. Deze keer doen de jongens hun ding in de vroegere drukkerij van Gazet Van Antwerpen.
Met 'de jongens' bedoel ik Axel Daeseleir, Adriaan Van Looy, Jurgen Addiers en Adelbert Gans.
Hun stijl is bij de fans of bij de kenners ondertussen bekend. Een tentoonstelling van Adamava bijwonen is iedere keer een speelplaats betreden van gedichten, gezichten, installaties, cobra en experimenten. De reacties van het publiek achteraf zijn dan ook elke keer vergelijkbaar. De ene vindt het heel mooi, de andere niet en nog een andere 'begrijpt' het niet. Alsof er iets moet begrepen worden bij het kijken naar kunst. Alsof een glaasje wijn na het ledigen ervan eerst tot op het bot moet geanalyseerd worden om dan pas te beslissen of je het begrepen hebt, laat staan lekker vond. Of is het 'niet begrijpen' eerder een laffe vlucht voor diegenen die niet durven zeggen dat het hen niet heeft bekoord?
Volgens mij is er dus ook geen verband tussen het neurologisch interpreteren van een dyscalcullie en verf op doek, of toch weinig.
Na hun start in 2000 besliste het viertal om elke keer één of twee gastkunstenaars uit te nodigen.
Marie Verdurmen was dit jaar één van de gelukkigen. Of mogen wij de gelukkigen zijn die haar werk hebben mogen ontdekken? Voor mij geldt de tweede stelling, en ik was duidelijk niet de enige vorige vrijdag. A star is definitely born! Maar, laten we haar maar een beetje gerust zodat ze stilletjes op haar zolderkamertje, zonder het constante gerinkel van sluwe galleryhouders die haar willen inlijven, nog meer van die dromerige, tot de verbeelding sprekende, ferme pareltjes kan blijven maken.

.... wat is kunst. De blik in haar ogen dat is kunst.

Blijf bij mij.

Ik was van plan om iets te schrijven over een verkoper bij een firma in kantoormeubilair die het volledig verknalde me een copy-printer-scanner-faxer-vloerder-chapper-afwasser-.. te verkopen terwijl al, maar dan ook al, mijn koopsignalen en mijn goesting om geld te geven zelfs bij de pizzabakker aan de overkant van de Boomsesteenweg opvielen.
Ik had ook iets kunnen schrijven over de 5 Gouden Handjes die onze toneelvereniging Harlekijn gisteravond heeft weggekaapt op 'de uitreiking van de gouden handjes' in de Harmonie in Antwerpen.

Maar alles valt in het zinloze na het slotfragment van 'zomergasten' op de vpro. Ik had al betere afleveringen gezien. Maar ik bleef, zoals anders, kijken tot de aftiteling.

Laatste fragment. Paul De Leeuw. Vioolbouwer toont zijn afgewerkt produkt. Violiste speelt een noot of 20 en pinkt een traan weg omdat de klank zo mooi is. 'Goed' zegt de Leeuw ' dan brengen we samen iets, jij speelt, ik zing."
"Oh ja, er is nog iemand die iets wil zeggen" De Leeuw gaat naar de eerste rij van zijn publiek. Gezinnetje van vier. Mama, grote broer, zusje, papa. Paul gaat naat het meisje en vertelt ons ondertussen dat de redactie soms wel es een e-mailtje krijgt waar ze niet echt mee weten wat ze er mee moeten doen. E-mailtje kwam van het meisje die in 2 zinnetjes vroeg of ze nog es samen met haar papa met hem konden lachen en of Paul voor haar papa een liedje wou zingen.
Papa heeft een hersentumor. Paul praat. Het meisje knikt soms ja en neen. Broer en moeder zijn rustig. "We gaan dat graag voor je doen. We gaan voor jou en je papa een liedje zingen. Is dat goed?" " Je weet dat je je papa binnenkort een tijdje niet meer gaat zien?" Het meisje, iedereen die dit ziet weet het. "Oh ja, je hebt ook nog iets bij dat je ons wilt tonen, laat maar zien" Het meisje laat een bord zien met in mooie dik gekleurde letters:
IK WIL NOG VEEL SAMEN MET PAPA LACHEN.
Orkest begint, virtuose zet in, Paul zingt bij het gezin en bij het meisje 'Blijf bij mij' van Ruth Jacott. Het meisje kijkt naar Paul maar ook een paar keer naar haar papa. Papa kijkt terug naar haar. Ze glimlachen. Het is geen dramatisch tafereel. Er is alleen veel liefde en het is zo mooi en het doet keihard pijn.
Papa van Cato overleed 3 weken later.
.......

Op deze link kan je de uitzending nog es zien.
Maar als het beeld duidelijk genoeg is kan je het deze keer misschien beter zo laten.

Verhaaltjes

Net terug van een interessant 2 daags seminarie in de zeer stille Kempen, waar de koffie smaak naar een afkooksel uit een 3 dagen oude dweil en waar men ping pong kan spelen met kersttomaatjes en ander groensel.

Bij het avondeten hadden de organisatoren een spelletje waar/niet waar ingelast.
En wat mensen allemaal niet geloven ???

Voorbeeldjes:

- Een collega stak met Bruce Springsteen 2 uur in een lift vast. De arme zanger moest daarenboven nodig plassen en deed zijn gevoeg dus maar in een hoeke van de m2 .... niet waar.
- Een andere collega wordt vader in maart (emo moment !!! ) .. niet waar. (Lachen !!)
- Nog een andere deed een examen Frans voor haar tweelingzus .. niet waar
- Mezelf had een feestje in het appartement van Cecile Muller met Dina Tersago, een Italiaanse charmezanger met Limburgse roots en Joachim de voormalige mister Belgium. Na een avondje zwaar drinken, eten en cocaïne eindigde het bacchanaal met een tongkus tussen de Limburger en de Joachim. Jaaaaa dat moet waar zijn .... niet waar.

Flauw spelletje. Maar alleszins veel leuker dan het optreden van Armand S. die achter een in-een-wip-opgestelde paravent een hond op zijn linkerhand stak en een gedrocht van een pastoor in papier maché aan zijn rechter en daarmee het schooltje marketeers één voor één teasde met half aangebakken fait d'hivers en halve waarheden. Zelfs mijn Catalaanse wortel kwam ter sprake. Waar zit die? Uwe Catalaanse wortel ?? Tja ... waar zou die zitten ??

Warre

Ik had dus op het OLT in Deurne al twee keer kennisgemaakt met de formule muziek-gedichten-voordracht-bekende mensen. Een recept dat me tot nu toe niet echt lag. Er scheelde altijd ergens wel iets aan dat de rest verknalde. Tot nu toe want vandaag kreeg ik het bewijs dat het wel degelijk kan.

'Schoone woorden klinken zo' met Warre Borgmans en Jokke Schreurs was puur amusement.
Warre bracht verhalen uit zijn kindertijd met zo veel gevoel, humor en expressie dat ik op bepaalde momenten mezelf hardop hoorde lachen.
Verhalen van het Mortsel van toen, de zusters Pira, de zusters Coecke, de mannen met de camions en de vuil marcellekes en hun gigantisch stuur waar ze de hele tijd aan draaiden terwijl hunne camion alsmaar rechtdoor bleef rijden, de winkel van zijn ouders en van zijn vriendjes in de buurt, zijn opleiding dictie met de prinses van fabian van falada en vrij bewegen in de ruimte met het uit je eigen cocon treden (onvergetelijk gebracht), het uitstapje met de auto naar de Limburg, zijn adem, de bomen op de Statiestraat en ... vooral .... de gebeurtenissen met zijne nonkel Jos met sublieme apotheose de sobere uitvaartplechtigheid!!
Allemaal zo schitterend gebracht en met zo'n verteltalent dat je er precies gewoon bij was.
Je zag alles voor je ogen gebeuren. Je beleefde de wonderjaren van Warre (of was het Eddy) mee.
Een keer of 4, 5 bracht Warre een gedicht van Claus of Freek De Jonge of Brusselmans en ook een paar liedjes waaronder - hoe kan het ook anders - 'het dorp' van Sonneveld.
Schoon, uit het hoofd. Niet zoals zijn voorgangers, klakkeloos aflezen van een velletje papier, geloofwaardig en relevant.
Jokke Schreurs, gitarist uit de Limburg, bracht tussen de verhalen een streep gitaarmuziek. Paste perfect bij het geheel. Geen stoeferig gedoe van een muzikant die kost wat kost wilde laten zien wat hij kon. Bij de laatste noot viel Warre onmiddellijk in met een nieuwe anekdote. Toch pitsten we er hier en daar een applaus tussen.

Genoten. Echt genoten. En ik was niet alleen. Merci Warre.
Toen mijn ouders 's namiddags langs kwamen om nog es de kinderen te zien bestelde ik voor hen 2 kaartjes voor dezelfde vertoning in oktober in een feestzaaltje in Edegem. Ben er eigenlijk aan het denken om er zelf nog es een keertje naar toe te gaan.

het venijn zit em in ..

Vanavond naar 't frituur geweest. Niet veel volk voor me. Maar één man, om juist te zijn.
Zijn bestelling was het volgende:

een groot met stoofvlees en mayonaise, een cervela, een curryworst special, een portie bitterballen, een mexicano, een viandel in zoete frietsaus en een berepoot alstublieft ...

ah ja .. en een cola LIGHT !!

stok

Ik krijg hier van mijne copain uit Gent een stok toegeworpen. Bedoeling is dat ik em doorgeef aan één van mijn favoriete bloggers in de hoop dat mijn literaire of creatieve helden een paar onalledaagse vragen beantwoorden en doorgegeven. Komkommer in blogland noemen we dit.
Ik weet eigenlijk niet goed aan wie. Ik heb wel een idee. We zullen wel zien wat er uit de bus komt zeker?

1. Wanneer heb je het laatst aan je vinger geroken?
Om 20u22. Vlak voor het startschot van de finale 100 m op het EK in Zweden. Nagelbijten is een sensatie van bijten, zabberen en ruiken.

2. Wanneer heb je het laatst een sms gekregen van een mooie vrouw/man die niet je lief is?
Gevoelens of meningen doorgeven via sms zijn onozel, kinderachtig en soms genant.
Maar kom, heel soms zijn ze gemeend en goed bedoeld en dan houd ik ze graag bij. De laatste was van Kim een dik half jaar geleden.

3. Wie heb je het laatst in zijn/haar nakie gezien?
Mijn engeltje

4. Wanneer heb je het laatst naar www.zendmast.be gesurft?
Deze namiddag toen ik mijne copain zijnen blog las en bij deze vraag terecht kwam.

5. Wat is het laatste liedje dat je meegehumd hebt?
A slow song - Joe Jackson

6. Wie heb je het liefst op je boterham: Bert of Ernie, en waarom?
Bert natuurlijk. Die verdwaasde blik, dat toefke haar, die dikke wenkbrauwen die één dikke streep zijn, dat oranje velletje, het gestreept pulovertje met daaronder het witte coltruitje ..
Bert was ver voor zijn tijd.

Het stokje geef ik door aan het schilderke en den jogger. Afwachten.

for a few centimeter more

Man schiet zijn buurman een kogel door het hoofd omdat hij de juridische nederlaag niet kon verwerken.

Twee kleine bedenkingen:
1. Is het een toeval dat de schutter gepensioneerd is?
2. Stel dat de schutter aanhanger is van het Vlaams Belang en hij mag nu de rest van zijn leven in een kamertje doorbrengen van 4 op 4 met een Turk, een Marokkaan en een Italiaan.
Hoe gaat hij dan het gevecht om een paar centimeter proberen te beslechten?

Tante Irene

Tante Irene is de zus van mijn schoonvader. Tante heeft nooit kinderen gehad en verloor haar enige liefde zo'n 2 jaar geleden. Dramatisch. Nonkel Flor verloor een pijnlijke strijd aan prostaatkanker. Afzien. Ook voor Tante Irene. Tante en Nonkel leefde samen, passioneel, gelukkig ergens in de Kempen in een groot huis met mooie tuin en een paar honden. Hun dagen zaten vol muziek van de grote crooners Sinatra, Martin, Davis en Bennett.
Flor was zelf een verdienstige mondharmanicaspeler. Allez, het was altijd een beetje feest als we er op bezoek gingen. Tot Flor sterft en Irene alleen achter is. In haar te grote huis met honderden platen, tientallen harmonica's, fotoboeken, honden, boeken, muziekinstallaties en dozen vol spulletjes die ze samen op de vrijdagse markt afpingelden.

Een paar maanden na Flors dood vertrekt Irene met een paar vrienden op vakantie naar Kenia. Om haar zinnen te verzetten. Proberen van de ellende een beetje te ontsnappen. Iets terug te vinden van geluk. Al was het maar via een zonsondergang of een paar buffels die 's avonds aan een plas water komen drinken.

Het is dat resort in Kenia dat Irene David leert kennen. David is Keniaan die in het resort werkt. Liefde op het eerste gezicht. Er valt een pak verdriet van Irene schouder als David lieve woordjes in haar oren fluistert. Ook Irenes rechtse sympathieën verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Sinds die vakantie wisselen de twee lange bezoekjes in elkaars land af. Een paar maanden zit Irene in Kenia een nieuwe droom op te bouwen. De andere maanden geniet David hier van de grand luxe.
"Het enige wat we in Kenia van België weten is dat het het 6e rijkste land van de wereld is. Jullie hebben hier alles. De supermarkten zijn het aardse paradijs. Jullie werken hard voor jullie geluk maar toch sluit iedereen zich 's avonds in zijn eigen kasteel op. Ik zie weinig mensen met elkaar praten. Op restaurant heb ik een vreemd gevoel. Ieder zit aan zijn eigen tafel en wil absoluut niets met zijn buur te maken hebben. Als je in Kenia ergens iets wil eten schuif je gewoon aan tafel aan. Iedereen praat met iedereen. We hebben niets, maar we lachen met mekaar en delen wat we hebben."
Het is niets nieuws wat David zegt. Wij weten dit. En toch slabbaken we voort.
Om 20 na 8 's avonds dankt David ons uitvoerig voor het lekkere eten en de goede wijn.
"Hij wil naar huis - in ons huis in de Kempen" zegt Irene. Om 21U beginnen de films op Kanaal 2 en VTM en VT4 en BBC en Nederland 123. In zijn zeteltje met een frisse Jupiler en wat Lays chips geniet hij elke avond van een 4 tal films voor hij gaat slapen.
Volgende week is hij weer weg. Terug naar Kenia. Tante Irene zal em misschien volgen.

Heeft David het goed gezien? Tuurlijk wel. Maar Irene lijkt gelukkig.
En wat kan je daar tegen hebben.

Greet De Keyser in het Rivierenhof

Voorleessessies in combinatie met muziek. Het is niets voor mij. Of moet ik zeggen dat het pakken beter kan? Ik weet het niet.
Na de teleurstellende ervaring van 'Beats' toch nog maar es geprobeerd om te genieten van literatuur in combinatie met bekende mensen en muziek.

Bekende mensen: Greet De Keyser. Journaliste voor VRT en verslaggeefster over alles wat met de States te maken heeft. Greet komt er goed voor. (De tijd dat een ernstige journalist met verward kapsel en dito werkplunje op de buis kwam is al lang voorbij) Witte broek, geel blousje, blote schoudertjes, dure zonnebril.

Greet kwam (door haar zelf) geselecteerde stukjes uit de Amerikaanse literatuur voordragen. Faulkner, Fitzgerald, Whitman, Steinbeck passeerden de revue. En om het een modern tintje te geven ook nog een passage uit Foer en Pellicanos. Greet is een goede journaliste, daar twijfel ik niet aan. Ze kan ook geloofwaardig achtergrondinfo geven over de streepjes muziek dat het Fidelio strijkkwartet bracht. Maar ze bewees vandaag dat voorlezen een stiel is. Een vak. En dat Amerika specialist zijn en Bush geïnterviewd hebben niet voldoende is om voorleesgewijs een publiek te ontroeren. Geen stiltes, verkeerde klemtonen, haperingen, geen gevoel.
Jammer maar helaas pindakaas.

Wat helemaal pindakaas was, was een zekere Henk Lauwers. Deze alt, of was het sopraan of bariton of bas of van alles een beetje testte onze lach -en anusspieren door liedjes van Gerschwin en consoorten met een prima imitatie van het Schwarzenegger-accent te kelen. Kwam nog bij dat hij volledig in het wit was gekleed, een prachtexemplaar van een paardenstaart droeg en tijdens zijn pauzes met zijn zonnebril tussen zijn bieters het publiek verkende om op zoek te gaan naar 70 jarige fans die zot van hem zijn. Want uit zijn charisma was duidelijk af te leiden dat hij zich de vierde weliswaar vermiste tenor waande. Vermist !! In Deurne gdvdmme !! Ik heb trouwens nooit geweten dat 'sixteen tons' het lijflied was voor al de Amerikaanse homofiele mijnwerkers. We kregen er in ieder geval vandaag een perfecte benadering van door onzen Henk. Hij gaat er ver mee schoppen !!

Absoluut lichtpunt: het Fidelio strijkkwartet.
Absoluut hoogtepunt: Jay Ungar- Legends of the fall.
Allez, mijn vrijkaartjes hadden toch nog wat opgebracht. Ik bleef alleen een beetje op mijn unger zitten.

vertegenwoordiger

Ik wist niet dat het woord nog bestond of in de volksmond nog werd gehanteerd.
Ik heb me vergist.

Op een feestje van de Catalaan kwam ik in gesprek met een jonge dame die vooral mijn broer goed kent. Hoe goed weet ik niet. Maar ze was door dit toeval meer in mij geïnteresseerd dan pakweg 2 minuten voor dat ze wist dat ik een voor haar bekende broer had. Zo gaat dat nu eenmaal. Als er een link is dan wordt er met elkaar gesproken. Is die er niet dan rest nog de keuze om al dan niet het gesprek te verlengen. Of de keuze tussen moed en lafheid.

Bon. Ons gesprek werd dus verlengd met een vraag die me enigzins verraste.
"Ben jij gene voajasjzeur?" De voajasjzeur !!" oftewel de vertegenwoordiger. Vandaag beter bekend als de account executive, de account manager, de key account manager, de sales executive, de manager formerly known as the account and prospective specialist in sales.

Het was niet de woordenschat of het verouderd woordgebruik dat me deed glimlachen.
Het was vooral de beweging van optrekken van neus en de plots in de ruimte merkbare zweem van hovaardigheid ten overstaan van het voajasjzeurisme dat me deed tintelen.
Ahaa. De klasse. De elite. Soms steekt ze de kop op op plaatsen waar je het nooit verwacht.
In discussie treden baat niet.
Want het is te makkelijk om de stiel van verkoper, want dat is het, te verdedigen.

Verkoop, iets aan de man brengen, (tegen)argumenteren, vragen stellen, empathie, zoeken naar overeenkomsten, leren, samen beter worden, meningen delen, interesses aftasten, onderhandelen, motiveren, in beweging zijn, ontdekken, jezelf en anderen verbazen, plezier hebben, spanning voelen, ...
Verkoop is alles en iedereen op elke plaats op elk tijdstip bewust en onbewust onder mekaar of op afstand constant als je het nu wil of niet.

Behalve voor de elite !!

op vakantie

met de motor of met de caravan .. of met de 2 ???

beats

Na de 'voorsteling' van Beats (gisteren in OLT Rivierenhof) die naar mijn bescheiden mening te veel van het goede was een aangenaam gesprek gehad met enkele toneelliefhebbers die zonder enige voorzet van deze letterzetter in de slappe lach schoten toen het gesprek in de richting ging van het onderwerp: toneelstukken waar video en scherm een belangrijke - zo niet belangrijkste - rol speelt.Naar 't schijnt komt deze trend uit de jaren tachtig en wordt deze benadering ten hedendage in menige schouwburg gehanteerd. Met als klassieke en eeuwige vaste waarden:- beelden die een eigen leven beginnen leiden- audio die niet synchroon wordt afgespeeld- acteurs die niet weten wat ze moeten doen, waar ze moeten staan en die ten einde raad, zwetend, zichzelf afvragen wat ze in godsnaam aan het doen zijn en waarom voor de lieve moeder gods en haar zuster hun eigen kop op een scherm van 3 bij 4 geprojecteerd wordt terwijl angstzweet parelend langs neus en kin druipt.
Maar
Alles voor de kunst
Het komt wel goed.


Beats: mooie muziek - (soms) een leuk gedicht - prima muzikanten - betere acteurs (waaronder Josse) - leuke deuntjes. Maar niet als alles tegelijkertijd wordt afgevuurd. Dan wordt het gewoon een beetje te veel van het goede en zoek ik de bar met Cuba Libre (waar mengen wel is toegestaan).