Morgen

En ik kan er niet bij zijn !! Catalaanse verplichtingen houden me thuis.
Gazetten staan vol van de concerten van morgen. Met 'De Morgen' op kop.
Barman en zijn vrienden mogen fier zijn wat ze hebben bereikt. De massa zal aanwezig zijn.
En ook een pak 'belangers' die de boodschap nog niet zullen begrepen hebben.

Mijn grootvader kwam met mijn grootmoeder en ons ma begin jaren '60 van Barcelona naar Boom om na het vervullen van een tijdelijk arbeidscontract bij de glasfabriek het iets beter te hebben en om na een 3-tal jaar met de gespaarde centjes terug naar Barcelona te trekken.
Wist hij veel van contracten en verplichtingen die nagekomen moesten worden naar zijn werkgever en naar de staat. Oh ja, hij had de kleine lettertjes en cijfertjes maar moeten lezen. En natuurlijk 'interpreteerden' de Belgen een paar details anders. Misschien goed voor mij, anders had ik hier niet gezeten.
Ik ga hier niet over de opmerkingen, verwensingen, plagerijen, suggesties en laag bij de grondse vuilbekkerij beginnen die ze in die jaren hebben mogen aanhoren. Mijn grootvader is wat dat betreft altijd het verdraagzame type geweest.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik volledig achter de initiatieven van morgen sta en een zegen vind voor elke mens. ... en dat ik kots op bokshandschoentjes, korenveldjes op affiches.

Vitalski

Hij wordt stilaan diegene die hij wil worden. Een man met een missie: bekend worden.Of beter een bekende Vlaming zijn.
Vitalski, nachtburgemeester, nachtraaf, dichter, schrijver, lezer, danser, zanger, komiek, entertainer, womanizer, drinker.
Bij de Gazet was hij al een tijdje bekend en nu begint teeveeminnend Vlaanderen onze Vital ook te kennen. Het gaat hem dus lukken. Ik ben blij voor hem.
Nooit Vitalski goed kunnen inschatten. Het is op zich al redelijk fout om kost wat kost bekend te willen zijn. Maar kom. Wie wil dit momenteel niet in Vlaanderen. De zenders bedelen naar nieuw volk. Makkelijk zat, dus.
Zeker nu hij met het VT4 programma 'Stanleys Route' heeft meegedaan zal iedereen hem beginnen kennen. Dus goe bezig. En wat doet Vital? Een colomn schrijven in de Frut waar hij Freddy De Kerpel een viswijf vindt omdat Freddy na wat commando's en stoerdoenerij een beetje honger begon te krijgen en daar pinnig om werd. Geert Hunaerts dan. Wil koffie zetten en slaagt er niet in. Jaak Pijpen dan. Is enkel met cijfertjes bezig .. in de brousse !!! Paul Codde dan. Een psychiatrisch geval die vooral tegen zichzelf beschermd moet worden.
Allemaal heel herkenbaar. Gasten die roepen dat ze in een mik en een mak alles gedaan krijgen maar het na een paar uur af laten weten. En de Vital zit (allez ja 'zat') daar dan tussen. Met nog een koppel grieten (Joyce Van N en Joke VDV) die hunne shampoo met ingebouwde haarversteviger en balsemvitaliseerder (he !!??) belangrijker vinden dan wereldvrede.
Gelukkig dat Gella (die van de wasahari), Mieke (die van Merlina of beter die uit Zaman) en Damienne (die van .. hoe heet die nu weer) er ook nog bij liepen voor onze vriend. Mieke en Damienne voor het emotionele gesprek en Gella om bananen uit een boom te halen. Ieder zijn plaats in de Jungle.
Ik begin dus meer en meer respect voor Vitalski te krijgen. Ik hoop dat hij de Brusselmans van de media wordt.
Quote Vitalski: "TV is niet om er naar te kijken. Enkel maar om er op te komen."

..alleen een film met Doris Day.

Een paar goeie vrienden van me zweren al een tijdje tv-loos door het leven te gaan.
Dvd'tje of wat surfen dat kan er nog door, maar geen tv meer. Eén van hen stelde me de vraag of hij iets mist. Ik bekende onmiddellijk dat hij hoegenaamd niets mist. Het wordt met de dag droeviger, slechter, walgelijker. En het blijft maar duren. Najaarsprogrammatie van al de Vlaamse zenders spreken niet tot de verbeelding.
Het enige wat ik eigenlijk nog verdraag zijn hier en daar een film (waarvan de kans groot is dat ik em al es gezien heb) en een handjevol degelijke series (die al lang op dvd zijn).
Meer en meer vervangt het computerscherm de beeldbuis.

Gelukkig verschijnen er jaarlijks mooie boekjes.

Klein relevant fragmentje:
Fermin Romero Torres, vriend en collega van het hoofdpersonage Daniel Sempere, voorspelt wat de nieuwe uitvinding, de televisie, met de mens gaat doen.

"De televisie, mijn beste Daniel, is de antichrist en ik zal je zeggen dat er slechts drie of vier generaties voor nodig zijn om van de mens een wezen te maken dat niet eens meer op eigen initiatief een scheet kan laten, en dat terugkeert naar zijn hol, naar de middeleeuwse barbarij en naar een staat van imbeciliteit die de naaktslak ten tijde van het Pleistoceen al overwonnen had. Deze wereld zal niet ten onder gaan aan de atoombom, zoals de kranten schrijven, ze zal sterven van het lachen, en te gronde gaan aan de banaliteit door overal een grap van te maken, en een slechte grap ook nog."
(Carlos Ruiz Zafon - De schaduw van de wind)

Wat is kunst .....

Adamava stelde vorige vrijdag voor de vijfde keer zijn mooiste werken van het moment voor. Deze keer doen de jongens hun ding in de vroegere drukkerij van Gazet Van Antwerpen.
Met 'de jongens' bedoel ik Axel Daeseleir, Adriaan Van Looy, Jurgen Addiers en Adelbert Gans.
Hun stijl is bij de fans of bij de kenners ondertussen bekend. Een tentoonstelling van Adamava bijwonen is iedere keer een speelplaats betreden van gedichten, gezichten, installaties, cobra en experimenten. De reacties van het publiek achteraf zijn dan ook elke keer vergelijkbaar. De ene vindt het heel mooi, de andere niet en nog een andere 'begrijpt' het niet. Alsof er iets moet begrepen worden bij het kijken naar kunst. Alsof een glaasje wijn na het ledigen ervan eerst tot op het bot moet geanalyseerd worden om dan pas te beslissen of je het begrepen hebt, laat staan lekker vond. Of is het 'niet begrijpen' eerder een laffe vlucht voor diegenen die niet durven zeggen dat het hen niet heeft bekoord?
Volgens mij is er dus ook geen verband tussen het neurologisch interpreteren van een dyscalcullie en verf op doek, of toch weinig.
Na hun start in 2000 besliste het viertal om elke keer één of twee gastkunstenaars uit te nodigen.
Marie Verdurmen was dit jaar één van de gelukkigen. Of mogen wij de gelukkigen zijn die haar werk hebben mogen ontdekken? Voor mij geldt de tweede stelling, en ik was duidelijk niet de enige vorige vrijdag. A star is definitely born! Maar, laten we haar maar een beetje gerust zodat ze stilletjes op haar zolderkamertje, zonder het constante gerinkel van sluwe galleryhouders die haar willen inlijven, nog meer van die dromerige, tot de verbeelding sprekende, ferme pareltjes kan blijven maken.

.... wat is kunst. De blik in haar ogen dat is kunst.

Blijf bij mij.

Ik was van plan om iets te schrijven over een verkoper bij een firma in kantoormeubilair die het volledig verknalde me een copy-printer-scanner-faxer-vloerder-chapper-afwasser-.. te verkopen terwijl al, maar dan ook al, mijn koopsignalen en mijn goesting om geld te geven zelfs bij de pizzabakker aan de overkant van de Boomsesteenweg opvielen.
Ik had ook iets kunnen schrijven over de 5 Gouden Handjes die onze toneelvereniging Harlekijn gisteravond heeft weggekaapt op 'de uitreiking van de gouden handjes' in de Harmonie in Antwerpen.

Maar alles valt in het zinloze na het slotfragment van 'zomergasten' op de vpro. Ik had al betere afleveringen gezien. Maar ik bleef, zoals anders, kijken tot de aftiteling.

Laatste fragment. Paul De Leeuw. Vioolbouwer toont zijn afgewerkt produkt. Violiste speelt een noot of 20 en pinkt een traan weg omdat de klank zo mooi is. 'Goed' zegt de Leeuw ' dan brengen we samen iets, jij speelt, ik zing."
"Oh ja, er is nog iemand die iets wil zeggen" De Leeuw gaat naar de eerste rij van zijn publiek. Gezinnetje van vier. Mama, grote broer, zusje, papa. Paul gaat naat het meisje en vertelt ons ondertussen dat de redactie soms wel es een e-mailtje krijgt waar ze niet echt mee weten wat ze er mee moeten doen. E-mailtje kwam van het meisje die in 2 zinnetjes vroeg of ze nog es samen met haar papa met hem konden lachen en of Paul voor haar papa een liedje wou zingen.
Papa heeft een hersentumor. Paul praat. Het meisje knikt soms ja en neen. Broer en moeder zijn rustig. "We gaan dat graag voor je doen. We gaan voor jou en je papa een liedje zingen. Is dat goed?" " Je weet dat je je papa binnenkort een tijdje niet meer gaat zien?" Het meisje, iedereen die dit ziet weet het. "Oh ja, je hebt ook nog iets bij dat je ons wilt tonen, laat maar zien" Het meisje laat een bord zien met in mooie dik gekleurde letters:
IK WIL NOG VEEL SAMEN MET PAPA LACHEN.
Orkest begint, virtuose zet in, Paul zingt bij het gezin en bij het meisje 'Blijf bij mij' van Ruth Jacott. Het meisje kijkt naar Paul maar ook een paar keer naar haar papa. Papa kijkt terug naar haar. Ze glimlachen. Het is geen dramatisch tafereel. Er is alleen veel liefde en het is zo mooi en het doet keihard pijn.
Papa van Cato overleed 3 weken later.
.......

Op deze link kan je de uitzending nog es zien.
Maar als het beeld duidelijk genoeg is kan je het deze keer misschien beter zo laten.

Verhaaltjes

Net terug van een interessant 2 daags seminarie in de zeer stille Kempen, waar de koffie smaak naar een afkooksel uit een 3 dagen oude dweil en waar men ping pong kan spelen met kersttomaatjes en ander groensel.

Bij het avondeten hadden de organisatoren een spelletje waar/niet waar ingelast.
En wat mensen allemaal niet geloven ???

Voorbeeldjes:

- Een collega stak met Bruce Springsteen 2 uur in een lift vast. De arme zanger moest daarenboven nodig plassen en deed zijn gevoeg dus maar in een hoeke van de m2 .... niet waar.
- Een andere collega wordt vader in maart (emo moment !!! ) .. niet waar. (Lachen !!)
- Nog een andere deed een examen Frans voor haar tweelingzus .. niet waar
- Mezelf had een feestje in het appartement van Cecile Muller met Dina Tersago, een Italiaanse charmezanger met Limburgse roots en Joachim de voormalige mister Belgium. Na een avondje zwaar drinken, eten en cocaïne eindigde het bacchanaal met een tongkus tussen de Limburger en de Joachim. Jaaaaa dat moet waar zijn .... niet waar.

Flauw spelletje. Maar alleszins veel leuker dan het optreden van Armand S. die achter een in-een-wip-opgestelde paravent een hond op zijn linkerhand stak en een gedrocht van een pastoor in papier maché aan zijn rechter en daarmee het schooltje marketeers één voor één teasde met half aangebakken fait d'hivers en halve waarheden. Zelfs mijn Catalaanse wortel kwam ter sprake. Waar zit die? Uwe Catalaanse wortel ?? Tja ... waar zou die zitten ??

Warre

Ik had dus op het OLT in Deurne al twee keer kennisgemaakt met de formule muziek-gedichten-voordracht-bekende mensen. Een recept dat me tot nu toe niet echt lag. Er scheelde altijd ergens wel iets aan dat de rest verknalde. Tot nu toe want vandaag kreeg ik het bewijs dat het wel degelijk kan.

'Schoone woorden klinken zo' met Warre Borgmans en Jokke Schreurs was puur amusement.
Warre bracht verhalen uit zijn kindertijd met zo veel gevoel, humor en expressie dat ik op bepaalde momenten mezelf hardop hoorde lachen.
Verhalen van het Mortsel van toen, de zusters Pira, de zusters Coecke, de mannen met de camions en de vuil marcellekes en hun gigantisch stuur waar ze de hele tijd aan draaiden terwijl hunne camion alsmaar rechtdoor bleef rijden, de winkel van zijn ouders en van zijn vriendjes in de buurt, zijn opleiding dictie met de prinses van fabian van falada en vrij bewegen in de ruimte met het uit je eigen cocon treden (onvergetelijk gebracht), het uitstapje met de auto naar de Limburg, zijn adem, de bomen op de Statiestraat en ... vooral .... de gebeurtenissen met zijne nonkel Jos met sublieme apotheose de sobere uitvaartplechtigheid!!
Allemaal zo schitterend gebracht en met zo'n verteltalent dat je er precies gewoon bij was.
Je zag alles voor je ogen gebeuren. Je beleefde de wonderjaren van Warre (of was het Eddy) mee.
Een keer of 4, 5 bracht Warre een gedicht van Claus of Freek De Jonge of Brusselmans en ook een paar liedjes waaronder - hoe kan het ook anders - 'het dorp' van Sonneveld.
Schoon, uit het hoofd. Niet zoals zijn voorgangers, klakkeloos aflezen van een velletje papier, geloofwaardig en relevant.
Jokke Schreurs, gitarist uit de Limburg, bracht tussen de verhalen een streep gitaarmuziek. Paste perfect bij het geheel. Geen stoeferig gedoe van een muzikant die kost wat kost wilde laten zien wat hij kon. Bij de laatste noot viel Warre onmiddellijk in met een nieuwe anekdote. Toch pitsten we er hier en daar een applaus tussen.

Genoten. Echt genoten. En ik was niet alleen. Merci Warre.
Toen mijn ouders 's namiddags langs kwamen om nog es de kinderen te zien bestelde ik voor hen 2 kaartjes voor dezelfde vertoning in oktober in een feestzaaltje in Edegem. Ben er eigenlijk aan het denken om er zelf nog es een keertje naar toe te gaan.

het venijn zit em in ..

Vanavond naar 't frituur geweest. Niet veel volk voor me. Maar één man, om juist te zijn.
Zijn bestelling was het volgende:

een groot met stoofvlees en mayonaise, een cervela, een curryworst special, een portie bitterballen, een mexicano, een viandel in zoete frietsaus en een berepoot alstublieft ...

ah ja .. en een cola LIGHT !!

stok

Ik krijg hier van mijne copain uit Gent een stok toegeworpen. Bedoeling is dat ik em doorgeef aan één van mijn favoriete bloggers in de hoop dat mijn literaire of creatieve helden een paar onalledaagse vragen beantwoorden en doorgegeven. Komkommer in blogland noemen we dit.
Ik weet eigenlijk niet goed aan wie. Ik heb wel een idee. We zullen wel zien wat er uit de bus komt zeker?

1. Wanneer heb je het laatst aan je vinger geroken?
Om 20u22. Vlak voor het startschot van de finale 100 m op het EK in Zweden. Nagelbijten is een sensatie van bijten, zabberen en ruiken.

2. Wanneer heb je het laatst een sms gekregen van een mooie vrouw/man die niet je lief is?
Gevoelens of meningen doorgeven via sms zijn onozel, kinderachtig en soms genant.
Maar kom, heel soms zijn ze gemeend en goed bedoeld en dan houd ik ze graag bij. De laatste was van Kim een dik half jaar geleden.

3. Wie heb je het laatst in zijn/haar nakie gezien?
Mijn engeltje

4. Wanneer heb je het laatst naar www.zendmast.be gesurft?
Deze namiddag toen ik mijne copain zijnen blog las en bij deze vraag terecht kwam.

5. Wat is het laatste liedje dat je meegehumd hebt?
A slow song - Joe Jackson

6. Wie heb je het liefst op je boterham: Bert of Ernie, en waarom?
Bert natuurlijk. Die verdwaasde blik, dat toefke haar, die dikke wenkbrauwen die één dikke streep zijn, dat oranje velletje, het gestreept pulovertje met daaronder het witte coltruitje ..
Bert was ver voor zijn tijd.

Het stokje geef ik door aan het schilderke en den jogger. Afwachten.

for a few centimeter more

Man schiet zijn buurman een kogel door het hoofd omdat hij de juridische nederlaag niet kon verwerken.

Twee kleine bedenkingen:
1. Is het een toeval dat de schutter gepensioneerd is?
2. Stel dat de schutter aanhanger is van het Vlaams Belang en hij mag nu de rest van zijn leven in een kamertje doorbrengen van 4 op 4 met een Turk, een Marokkaan en een Italiaan.
Hoe gaat hij dan het gevecht om een paar centimeter proberen te beslechten?

Tante Irene

Tante Irene is de zus van mijn schoonvader. Tante heeft nooit kinderen gehad en verloor haar enige liefde zo'n 2 jaar geleden. Dramatisch. Nonkel Flor verloor een pijnlijke strijd aan prostaatkanker. Afzien. Ook voor Tante Irene. Tante en Nonkel leefde samen, passioneel, gelukkig ergens in de Kempen in een groot huis met mooie tuin en een paar honden. Hun dagen zaten vol muziek van de grote crooners Sinatra, Martin, Davis en Bennett.
Flor was zelf een verdienstige mondharmanicaspeler. Allez, het was altijd een beetje feest als we er op bezoek gingen. Tot Flor sterft en Irene alleen achter is. In haar te grote huis met honderden platen, tientallen harmonica's, fotoboeken, honden, boeken, muziekinstallaties en dozen vol spulletjes die ze samen op de vrijdagse markt afpingelden.

Een paar maanden na Flors dood vertrekt Irene met een paar vrienden op vakantie naar Kenia. Om haar zinnen te verzetten. Proberen van de ellende een beetje te ontsnappen. Iets terug te vinden van geluk. Al was het maar via een zonsondergang of een paar buffels die 's avonds aan een plas water komen drinken.

Het is dat resort in Kenia dat Irene David leert kennen. David is Keniaan die in het resort werkt. Liefde op het eerste gezicht. Er valt een pak verdriet van Irene schouder als David lieve woordjes in haar oren fluistert. Ook Irenes rechtse sympathieën verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Sinds die vakantie wisselen de twee lange bezoekjes in elkaars land af. Een paar maanden zit Irene in Kenia een nieuwe droom op te bouwen. De andere maanden geniet David hier van de grand luxe.
"Het enige wat we in Kenia van België weten is dat het het 6e rijkste land van de wereld is. Jullie hebben hier alles. De supermarkten zijn het aardse paradijs. Jullie werken hard voor jullie geluk maar toch sluit iedereen zich 's avonds in zijn eigen kasteel op. Ik zie weinig mensen met elkaar praten. Op restaurant heb ik een vreemd gevoel. Ieder zit aan zijn eigen tafel en wil absoluut niets met zijn buur te maken hebben. Als je in Kenia ergens iets wil eten schuif je gewoon aan tafel aan. Iedereen praat met iedereen. We hebben niets, maar we lachen met mekaar en delen wat we hebben."
Het is niets nieuws wat David zegt. Wij weten dit. En toch slabbaken we voort.
Om 20 na 8 's avonds dankt David ons uitvoerig voor het lekkere eten en de goede wijn.
"Hij wil naar huis - in ons huis in de Kempen" zegt Irene. Om 21U beginnen de films op Kanaal 2 en VTM en VT4 en BBC en Nederland 123. In zijn zeteltje met een frisse Jupiler en wat Lays chips geniet hij elke avond van een 4 tal films voor hij gaat slapen.
Volgende week is hij weer weg. Terug naar Kenia. Tante Irene zal em misschien volgen.

Heeft David het goed gezien? Tuurlijk wel. Maar Irene lijkt gelukkig.
En wat kan je daar tegen hebben.

Greet De Keyser in het Rivierenhof

Voorleessessies in combinatie met muziek. Het is niets voor mij. Of moet ik zeggen dat het pakken beter kan? Ik weet het niet.
Na de teleurstellende ervaring van 'Beats' toch nog maar es geprobeerd om te genieten van literatuur in combinatie met bekende mensen en muziek.

Bekende mensen: Greet De Keyser. Journaliste voor VRT en verslaggeefster over alles wat met de States te maken heeft. Greet komt er goed voor. (De tijd dat een ernstige journalist met verward kapsel en dito werkplunje op de buis kwam is al lang voorbij) Witte broek, geel blousje, blote schoudertjes, dure zonnebril.

Greet kwam (door haar zelf) geselecteerde stukjes uit de Amerikaanse literatuur voordragen. Faulkner, Fitzgerald, Whitman, Steinbeck passeerden de revue. En om het een modern tintje te geven ook nog een passage uit Foer en Pellicanos. Greet is een goede journaliste, daar twijfel ik niet aan. Ze kan ook geloofwaardig achtergrondinfo geven over de streepjes muziek dat het Fidelio strijkkwartet bracht. Maar ze bewees vandaag dat voorlezen een stiel is. Een vak. En dat Amerika specialist zijn en Bush geïnterviewd hebben niet voldoende is om voorleesgewijs een publiek te ontroeren. Geen stiltes, verkeerde klemtonen, haperingen, geen gevoel.
Jammer maar helaas pindakaas.

Wat helemaal pindakaas was, was een zekere Henk Lauwers. Deze alt, of was het sopraan of bariton of bas of van alles een beetje testte onze lach -en anusspieren door liedjes van Gerschwin en consoorten met een prima imitatie van het Schwarzenegger-accent te kelen. Kwam nog bij dat hij volledig in het wit was gekleed, een prachtexemplaar van een paardenstaart droeg en tijdens zijn pauzes met zijn zonnebril tussen zijn bieters het publiek verkende om op zoek te gaan naar 70 jarige fans die zot van hem zijn. Want uit zijn charisma was duidelijk af te leiden dat hij zich de vierde weliswaar vermiste tenor waande. Vermist !! In Deurne gdvdmme !! Ik heb trouwens nooit geweten dat 'sixteen tons' het lijflied was voor al de Amerikaanse homofiele mijnwerkers. We kregen er in ieder geval vandaag een perfecte benadering van door onzen Henk. Hij gaat er ver mee schoppen !!

Absoluut lichtpunt: het Fidelio strijkkwartet.
Absoluut hoogtepunt: Jay Ungar- Legends of the fall.
Allez, mijn vrijkaartjes hadden toch nog wat opgebracht. Ik bleef alleen een beetje op mijn unger zitten.

vertegenwoordiger

Ik wist niet dat het woord nog bestond of in de volksmond nog werd gehanteerd.
Ik heb me vergist.

Op een feestje van de Catalaan kwam ik in gesprek met een jonge dame die vooral mijn broer goed kent. Hoe goed weet ik niet. Maar ze was door dit toeval meer in mij geïnteresseerd dan pakweg 2 minuten voor dat ze wist dat ik een voor haar bekende broer had. Zo gaat dat nu eenmaal. Als er een link is dan wordt er met elkaar gesproken. Is die er niet dan rest nog de keuze om al dan niet het gesprek te verlengen. Of de keuze tussen moed en lafheid.

Bon. Ons gesprek werd dus verlengd met een vraag die me enigzins verraste.
"Ben jij gene voajasjzeur?" De voajasjzeur !!" oftewel de vertegenwoordiger. Vandaag beter bekend als de account executive, de account manager, de key account manager, de sales executive, de manager formerly known as the account and prospective specialist in sales.

Het was niet de woordenschat of het verouderd woordgebruik dat me deed glimlachen.
Het was vooral de beweging van optrekken van neus en de plots in de ruimte merkbare zweem van hovaardigheid ten overstaan van het voajasjzeurisme dat me deed tintelen.
Ahaa. De klasse. De elite. Soms steekt ze de kop op op plaatsen waar je het nooit verwacht.
In discussie treden baat niet.
Want het is te makkelijk om de stiel van verkoper, want dat is het, te verdedigen.

Verkoop, iets aan de man brengen, (tegen)argumenteren, vragen stellen, empathie, zoeken naar overeenkomsten, leren, samen beter worden, meningen delen, interesses aftasten, onderhandelen, motiveren, in beweging zijn, ontdekken, jezelf en anderen verbazen, plezier hebben, spanning voelen, ...
Verkoop is alles en iedereen op elke plaats op elk tijdstip bewust en onbewust onder mekaar of op afstand constant als je het nu wil of niet.

Behalve voor de elite !!

op vakantie

met de motor of met de caravan .. of met de 2 ???

beats

Na de 'voorsteling' van Beats (gisteren in OLT Rivierenhof) die naar mijn bescheiden mening te veel van het goede was een aangenaam gesprek gehad met enkele toneelliefhebbers die zonder enige voorzet van deze letterzetter in de slappe lach schoten toen het gesprek in de richting ging van het onderwerp: toneelstukken waar video en scherm een belangrijke - zo niet belangrijkste - rol speelt.Naar 't schijnt komt deze trend uit de jaren tachtig en wordt deze benadering ten hedendage in menige schouwburg gehanteerd. Met als klassieke en eeuwige vaste waarden:- beelden die een eigen leven beginnen leiden- audio die niet synchroon wordt afgespeeld- acteurs die niet weten wat ze moeten doen, waar ze moeten staan en die ten einde raad, zwetend, zichzelf afvragen wat ze in godsnaam aan het doen zijn en waarom voor de lieve moeder gods en haar zuster hun eigen kop op een scherm van 3 bij 4 geprojecteerd wordt terwijl angstzweet parelend langs neus en kin druipt.
Maar
Alles voor de kunst
Het komt wel goed.


Beats: mooie muziek - (soms) een leuk gedicht - prima muzikanten - betere acteurs (waaronder Josse) - leuke deuntjes. Maar niet als alles tegelijkertijd wordt afgevuurd. Dan wordt het gewoon een beetje te veel van het goede en zoek ik de bar met Cuba Libre (waar mengen wel is toegestaan).

Lisa vliegt

iets voor bij de creme glace

Gisteravond naar onze vrienden geweest.
Nu er al een tijdje kids onze dagen kleuren gebeurt dit minder dan in den ouwen tijd wanneer het enige dat je nodig had om met elkaar snel iets te eten op 't is eender welke plaats een telefoontje en goesting was. En omdat we toen de pioniers van het gsm tijdperk waren en er ook altijd goesting aanwezig was zaten we meer bij elkaar dan rond de eigen salontafel.
Dé gap tussen 20-er en 30-er EN ja dan nee kids. Ik hoor het nog in de toenmalige vriendenkring zeggen.
"Er komt een kindje maar niets verandert he !! We gaan evenveel op café en restaurant gaan he !! We nemen de bengels GEWOON mee. Simpel toch Het is een kwestie van mentaliteit"
Niet dus. Maar dit geheel ter zijde.

Het eten, de hapjes, de kleine gerechtjes, de drank, de gesprekken, de sfeer, de band ... alles was gisteren zeker aanwezig.
Als dessert een geslaagd experiment van drank, ahorn, smelten, vanille-ijs (met de stipjes vanille er nog in mmmm).
Terwijl we in ons glas lepelden sprong mijne maat plots recht omdat hij iets geschikt heeft om er bij te drinken. Hij loopt naar zijn kastje met sterken drank en komt terug met een flesje. Een klein flesje van een kwart litertje zwarte drab. Het is een sherry uit 1971. Uit 1971! Hemels lekker en inderdaad ideaal voor bij een crémeke 's avonds bij vrienden op het terras wanneer op de achtergrond de klein mannen zich aan het verkleden zijn om toneelstukjes te spelen.

Een snob zou een week op voorhand uitnodigingen gestuurd hebben met de mededeling dat deze godendrank 'misschien' als verrassing uit de bus zou komen. De snob zou de ganse avond hebben zitten of staan pronken met zijn kennis en smaak om die fles misschien te kraken. En nadat hij bij het drinken en klaarkomen de ganse avond zou stinken dat dit enkel maar bij hem kan gebeuren zouden zijn gasten uit dankbaarheid zijn teennagels moeten proper likken.

Mijne maat is duidelijk geen snob en had het lef om onder aanvaardbaar gezelschap een kurk van 35 jaar oud te verzetten.

Schol jongen en merci.

rug

Ik ben in mijn jeugd een paar keer goed door de zon verbrand geweest.
Ik herinner me bijvoorbeeld Westende begin jaren tachtig met broer en grootouders. (jaar dat Jimmy Connors op Wimbledon John McEnroe versloeg). Toen bestonden enkel smerige zonnebrandcremes factor 1,8. Grootmoeder smeerde me er mee in .. vlak ik naar bed moest !! Help uiteraard niets. Dat jaar ontdekten we After Sun.
De laatste keer dat ik me heb laten vangen aan een stupide nonchalante houding 'dat ik toch niet ga verbranden' was een kleine 18 jaar geleden. Eerste reisje met mijn vriendin (nu vrouw) naar Italië en Spanje. 2 dagen rond gelopen als een zombie. Verbrand van voor tot achter van boven tot onder. Sinds die dag heb ik gezworen om onder alle omstandigheden me steeds in te smeren met een zonnebrandolie factor 40.
Echt bruin ben ik dus de laatste jaren niet meer geweest en dat kan me een reet schelen. 'Liever bleek dan rood' is mijn motto.

Vandaag, heerlijk weertje in mijn 2e wee verlof een dagje naar de zee.
We kozen cadzand uit om zijn rust en plaats. Ik smeer mezelf in en dan de kids. (in die volgorde - jaaa ik ben er ook nog es egoïstisch door geworden ook)
Ik smeer me dus van kop tot teen .. alleen aan mijn rug raak ik moeilijk. En dus vraag ik aan mijn dochter om mijn rug in te smeren.

Toen we 's avonds thuis kwamen en ik me wil douchen merk in tot mijn grote schrik in de spiegel een pracht exemplaar van een glanzend verbrande rug .. met op mijn linker zijflank 4 witte vingertjes die de niet zo toevallige gelijkenis hebben aan die van mijn dochter.
Kon zij het weten dat het inmeren van mijn rug een grondige taak was met een grote verantwoordelijkheid. Tuurlijk niet. Allez, we zullen nog maar es op de blaren gaan liggen.

Ik kan hierdoor in ieder geval nog es mijmeren naar die vakantie 18 jaar geleden met mijn vriendin .. die later mijn vrouw werd.

.... De pijn verzacht.

Gorter

Olifanten in Antwerpen

Voor de 2e keer kwamen de reuzen op bezoek in onze stad. Deze keer een prinses en een olifant.
De kranten en tijdscriften stonder er al enkele dagen vol van. Foto's en achtergrondinfo genoeg dus.
Maar je moet het zelf gezien hebben zegt de gepensioneerde in me.

Dubbel plezier.
Ten eerste: De reuzen waren werkelijk prachtig. Vooral de olifant vergeet je nooit van je leven meer.
Ten tweede: de uitdrukking op het gezicht van onze kinderen. Vooral Santi kreeg zijn ogen niet groter. Alleen wanneer het beest trompetterde en een voorbijrijdende tram van onder tot boven tot binnen nat spoot werd het hem een beetje te veel.