zekerheden

Eergisteren zat er in de laatste show iemand die verkondigde dat er op 20 december van het jaar 2012 de aarde zal vergaan. Het heeft iets met magnetische velden van de zon te maken. Maar deze keer maak ik me zorgen want hij haalt zijn gegevens bij de maya's.
De dag nadien ligt Dr Lecompte er ook uit. De man die 1000 jaar ging worden. En ik geloofde hem want hij leefde op een cocktail van vitamine C.
Topmodellen die acteurs, popsterren en voetballers omruilen voor presidenten.
Er zijn geen zekerheden meer.

winterefteling

is zoals de zomerefteling maar dan met veel lichtjes en vuurkorven .. die nodig waren.

een voornemen

Eén van de haalbare voornemens voor 2008.
The West Wing verzamelen. Hoe? Weet ik nog niet. Of gewoon ze nog es allemaal zien.
Bartlet for president.

"Am I really to believe that these are the acts of a loving God? A just God? A wise God? To hell with your punishments. I was your servant here on Earth. And I spread your word and I did your work. To hell with your punishments. To hell with you."

Tante Tori

Friends - next generation

Indian Talking Stick

Bij discussie of onenigheid is het gebruik van de Indian Talking Stick een methode die sneller tot oplossingen of algemeen begrip kan leiden.
De Indian Talking Stick heeft enkel nut als de volgende regels strikt worden nageleefd.
1. Alle partijen zijn bereid om tot een oplossing te komen. De wil om uit een probleem te geraken moet voor iedereen aanwezig zijn.
2. Diegene die de talking stick vasthoudt is de enige die spreekt. Hij mag de stick vasthouden zolang hij wil.
3. Diegene die geen talking stick vasthoudt zwijgt en luistert aandachtig.
4. Zodra de spreker zijn mening, stelling heeft uitgesproken kiest hij iemand uit de groep die zijn mening in zijn eigen woorden herhaalt. Enkel op deze manier kan de spreker zich 'begrepen' voelen.
5. Van zodra de spreker zich begrepen voelt geeft hij de stok door. De volgende spreker mag niet in herhaling vallen. De vorige stelling, mening mag dus niet herhaald worden.

Door iedereen de kans te geven te spreken en door alle andere partijen te verplichten om aandachtig te luisteren is de kans groter om tot een akkoord te komen. Zo niet dan toch ten minste tot wederzijds begrip en respect.

Lisa had vorig weekend een pyamaparty. Ze had dit weekend tot in de puntjes voorbereid. Welke spelletjes zouden worden gespeeld, wat ze gingen eten, waar ze gingen spelen ... enfin een hele planning.

Na twee uurtjes was Lisa triest omdat het niet echt liep zoals ze wilde. Sommige vriendinnetjes waren een beetje 'te druk' (luidruchtig) aan het spelen en waren minder bereid om de voorafbepaalde planning strikt te volgen.
De talking stick werd in een kringetje van in kleermakerszit gehurkte engeltjes doorgegeven. Toen Lisa aan de beurt was wilde ze eerst niet.
- "Allez Lisa, je moet het nu zeggen wat je wilt zeggen. Het is je enige kans. We zien dat je niet bent zoals we je kennen" drong een vriendinnetje aan.
Lisa gooide stilletjes haar frustratie in de groep.

De uitleg van de twee speelse meisjes was:
- "Ik zit al de hele dag binnen. Ik had zin om naar buiten te gaan zodat ik me eventjes kon uitleven maar ik durfde dat niet aan jou zeggen Lisa omdat je zo een mooi plan voor ons had gemaakt"
- "Ik was een beetje druk omdat ik zo gelukkig ben dat ik bij jullie ben. Ik kan mijn blijdschap niet verbergen. Ik besef dat niet iedereen op een pyamaparty wordt uitgenodigd. Ik voel me daarom heel blij. Misschien een beetje te blij?"

(8 jaar dames en heren)

Mondjes gingen open. Die van mij incluis. Traantjes verdwenen en iedereen speelde voort. Het werd een fantastische pyamaparty.

in El Rincon d'el Artiste

El Rincon d'el Artiste is één van de fameuze restaurants in Barcelona (op Diagonal).
Elke muur is behangen met foto's van bekende Spaanse artiesten die in deze zaak een avondje plezier hebben beleefd.
Elke dinsdagavond vanaf halfacht brengt deze entertainer een ode aan Antonio Machin.
We eten tapas, we drinken wijn, we zijn in zeer goed gezelschap.

Heerlijk

Zo simpel en zo leuk. Fietsje huren aan het standbeeld van Colon en rijden maar.
11€ voor een halve dag.

Toeristenval op Placa Reial

Barcelona. Zoals Venetië, Rome, New York, Parijs, Londen en Praag verplichte kost voor elke citytripper. In Barcelona loopt de toerist als een rat in de val van Placa Reial.
Placa Reial is een monumentaal plein met een eigen geschiedenis (Colombus - Isabella - Amerika - wikipedia)en ligt vlak bij de Ramblas. Concentratie van buitenlanders die sitting ducs zijn voor meer mala dan bonafide handelaars.
Placa Reial telt een handvol goede restaurants maar die liggen jammer genoeg naast een pak cafe's en bars die zo snel mogelijk binnen de kortst mogelijke tijd geld willen aftroggelen. Hoe? Simpel. Een vijftal obers proberen je aan tafel te krijgen. Als je gaat zitten is hun job gedaan en ben je verplicht te wachten op die ene andere ober die verantwoordelijk is voor het opnemen van je bestelling. Het is maar één ober, je moet dus wachten. De buit is voor hen binnen: je zit.
De vijf andere lummelen wat rond. De meest ambitieuze van deze 'binnendoeners' ruimt traag een tafel af. Het zijn duidelijk geen catalanen want als je hen in deze taal aanspreekt gebaren ze van kromme castilliaan.
Blijf er dus weg. Drankjes en hapjes zijn er peperduur. Trouwens, de tapas staan duidelijk geafficheerd en toch brengen de snoodaards de menukaart.
Voor de rest is Placa Reial zeer de moeite waard.

planes, trains & automobiles

De laatste twee weken verschijnt er op de Vlaamschen televisie tussen het oneindige niets tijdens de braakverwekkende reclameblokken een tenenkrommend clipje voor (ik dacht) een koekje. Zelfs mijn jongste waarvoor de reclameblokken nog een wereldje apart is en nog vermakelijk kan zijn (slik) vindt dit 'stom'.
Het betreft een scene in een auto tijdens een familieuitstapje van of naar één of ander pretpark waarin de vader achter zijn stuur met zijn jas verstrikt geraakt aan een deurklep en een zetelbeugel (of zoiets). De man rijdt handenloos verder. Vrouwmens murmelt het eerste akkoord van het reclameliedje gevolgd door het klaarwakkere frisgeschoren broer-zus koppel die papa er op attent maken dat blablablabla..

Dit is erg. Niet alleen omdat de kwaliteit van deze 30 seconden je je eten uit je gezicht doet vallen maar vooral omdat het enige wat in dit clipje een fris idee zou kunnen zijn geweest, nl de bestuurder die gekneld uit achter stuur zit, volledig en schandelijk gepikt is uit Planes, trains & automobiles. Reclamebureau wist niet beter wat doen zeker. "He mannen. Laten we nog es een filmpje verkrachten. Wat dachten jullie van ééntje uit de jaren 80. Dat is nog voor onzen tijd. We kunnen dus niemand kwaad doen."

En dit brengt me vlotjes bij een film waarvan ik 20 (twintig! t w i n t i g!) jaar later nog steeds met veel genoegen en tot melancholisch grenzende nostalgie kan genieten.

Planes, trains en automobiles hoort eigenlijk mee in het rijtje naast The Three Amigo's, she's having a baby, Dirty Rotten Scoundrels en My Uncle Buck. Films die niet gemaakt zijn om een oscar te halen maar puur zijn ingeblikt om ons eventjes te amuseren met een flinterdun moraaltje op het eind.
Toevallig of niet maar in de meeste van die films komen twee namen terug. Steve Martin en John Candy.
Goeie maat van mij zei me es dat je een topacteur kan herkennen als hij in een komische film blijft rechtop staan. Als dat zo is verdienen Martin en Candy een schouw vol oscars. Voor Candy is het inmiddels een beetje te laat, voor Martin zou dit nog moeten lukken.

Geniet mee van een paar overgetelijke scenes uit Planes, Trains & automobiles.
De bewuste scene met de jas en het stuur heb ik niet teruggevonden. Maar de andere zijn van een planetaire schoonheid.
- Zie hoe Neil Page uit pure frustratie Dell Griffith uitscheldt.
- De ochtendscene, in my baby's arms. (het kusje, de timing!) Jongens jongens. Bleiten van het lachen.
- De redneck
- de ongekuiste fuckin' scene. Met aan de balie Edie McClurg. Zij was in Ferris Bueller de onvergetelijke directiesecretaresse Grace die in haar haarcoupe verdwaalde potloodjes terugvond. Ze verwijst er heel eventjes naar. Trailer van Ferris.
- Moraaltje op het eind. Amerikaans, typische Hughes, heel jaren tachtig (eighties: ik mis je zo ik mis je meer en meer) maar Steve Martin en vooral John Candy spelen de pannen van het dak. Let op Candy!

I am the walrus

Tussen deze 2 clips zit zo een kleine 40 jaar tussen.
Maar ze blijven even maf. Carrey komt er eigenlijk redelijk goed van af, moet ik zeggen. Om niet te zeggen dat hij gewoon in zijn eigen doen is. George Martin werd er zelf ook een klein beetje moe van.

Baby, I'm a star

Bij de algemene opvoeding van kinderen hoort een verplichte portie Prince. Te beginnen met zijn beginperiode uit eind jaren zeventig..
Santi is duidelijk mee. We zitten nu aan dé plaat uit de jaren tachtig. Annick en ik beraden ons momenteel wanneer we de volgende stap moeten nemen. We geloven dat hij een tijdje in deze periode zal blijven steken ..... wat we toejuichen.

eerste schooldag

Ik schuif met andere mama's en papa's aan bij het schoolpoortje die de grote speelplaats met het kleine pleintje voor de kleuters begrensd.
Onze jongste ziet me niet meer staan en verhaalt met luide stem en grote ogen zijn zomeravonturen, waaronder het halen van een nieuwe record op zijn spelcomputer, aan zijn kameraadjes van vorig jaar. De ouders staan langs de kant. Het valt me op dat de moeders waarvan de kinderen vorig jaar in hetzelfde klasje zaten mekaars gezelschap opzoeken en angstig maar luid genoeg hopen dat hun kleinsten weer bij mekaar in de klas zitten. Want het is toch belangrijk dat ze bij hun vriendjes zitten en zeker niet in een andere klas vol vreemde luisjes terecht komen.
Ik denk even aan mijn eigen schooljaren. Ik zat vanaf de eerste kleuterklas tot het zesde studiejaar bij dezelfde jongens in klas 1B,2B,3B,4B,5B en 6B. Daardoor ontstond er een zekere en hevige rivaliteit tussen de jongens van de A-klas en die van ons. Deze strijd werd dagelijks op de speelplaats met ofwel voetbalwedstrijdjes ofwel knokpartijen bekampt. Ik herinner me nog goed wie mijn klasgenootjes in die 6 studiejaren waren maar vraag me niet om 4 jongens uit de A-klascyclus bij naam op te noemen, want dat kan ik niet. Ik ken ze gewoon niet. Hoewel we in dezelfde gemeente woonden en in hetzelfde jaar geboren waren. Al van bij het prille begin werden we dus onbewust in een veilige maar sociaal beperkte microgemeenschap gestuurd waarbij de onzen de beste zijn en de andere gewoon anders. Logisch dat de eerste schooldag van het eerste middelbaar in een andere gemeente voor velen onder ons een beangstigende ervaring was en dat we toen op die vreemde speelplaats ons aan diegene aanklampten die we al een beetje kenden, al was het iemand uit .. de A-klas van vorig jaar.
Ik dacht ook heel eventjes hoe het voor mijn moeder 47 jaar geleden moest geweest zijn toen ze als enig meisje uit een verre wereldstad verplicht werd aan te schuiven met andere jonge vrouwen in de rijen van het dofgrijze intituut van de Presentatieschool van Boom. Toen was lachen verboden. Ouders waren afwezig. Moeder de hoofdnon zwaaide met de scepter. Mijn eigen ma was de vreemde luis in de pels van het opleidingsinstituut van waaruit je ofwel depressief ofwel gestigmatiseerd in de wereld werd gesmeten.
Ik zag vanmorgen in verschillende rijtjes kinderen die hun vriendjes van het vorige jaar in een andere rij zagen aanschuiven. Ze stonden handje-in-handje naast een voor hen bekend kindje. Natuurlijk zijn ze aan deze nieuwe situatie na drie dagen gewend. Maar hoe zal het voor de ouders zijn die voortaan andere ouders op de thee moeten uitnodigen?

Ben daarna toch nog even voorbij de klas van mijn oudste voorbij gewandeld. Om een kijkje te nemen bij welke vriendjes ze dit jaar zit. ..... toch wel belangrijk.

Boodschap

Heerlijk wanneer de waarheid gewoon op een t-shirt kan staan.
Ik heb er voor haar al 4 besteld. Kan ze een tijdje mee verder.

Naar Spanje

Om onze kids tijdens de korte autoreis (6 uur) naar midden Frankrijk op de achterbank rustig te houden gaf mijn vader hen een dvdschermpje dat aan de hoofdsteun vastgehaakt kon worden. Wat een ongelooflijke luxe. Dvd'tje glijdt in het apparaat en weg zijn de "wanneer zijn we ers" en de "hoelang nog ers"
25 jaar geleden was het wel wat anders. Toen was de reisduur meer dan het dubbel en reden we in een sterke renault 12 break naar het zuiden zonder filmpjes, zonder gps, zonder airco (!), zonder cd's maar met een karrevracht jommekes.
Mijn broer had de onwaarschijnlijke gave om te slapen wanneer, waar en (belangrijk) hoe hij wilde. Hij kon moeiteloos zijn lichaam te ruste legde bovenop de bagage, op de autovloer, tussen twee zetels, met zijn hoofd onder de zetel van de bestuurder terwijl hij zijn benen in de lucht liet bengelen. Zijn hersenen verwittigden hem bij tijd en wijle dat één of ander lichaamsdeel geen bloedtoevoer meer kreeg. Dan schokte hij recht vroeg zwetend of we er al waren en vertrok na een zenuwachtige grom van ons ma weer naar het land van de knik. Ik mag er nu, in tijden van verplichte veiligheidsgordels en airbags, niet aan denken hoe ambulanciers hem uit een verhakkelde auto zouden moeten lepelen mocht het verschrikkelijke ooit gebeurd zijn.
Pa verkoos bijna ieder jaar de route soleil. Saai, altijd rechtdoor, streep-streep-streep, kaaskoppen met caravans achter ons, vadsige zauercroutvreters in grote bakken voor ons terwijl franse schlagers uit de jaren zeventig krakend vanuit de ether het snot tussen onze oren wegvraten. Voor een zeven -en een tienjarige op de achterbank was dit een 13 uur durende kwelling.
Ik herinner me een jaar dat pa na een creatieve lichtflits en uit aangeboren drang naar avontuur koos om via de lichtstad naar het zuiden te rijden en, ach, er voor de lol een paar kilometertjes bison futé bij te plannen. Na vijf uur cruisen stonden we in het midden van de ring rond Parijs aan het einde van een afrit in het holst van de nacht de weg te vragen aan een verdwaalde Parijzenaar. Ik heb pa nog nooit zo hard horen vloeken. En ons ma kon hem niet helpen wegens (1) vrouw zijn en dus kaartlezen beschouwen als onnodig en vervelend en (2) aardedonkere wagen met een leeslampje dat niet meer dan een halve watt licht gaf. .. maar we zijn, drie dagen later, voorbij La Jonquera geraakt.
Vanaf Perpignan kwam er bij ons ma een lichte glimlach op de lippen. Die glimlach werd steevast een slappe lach als we de Catalaanse hoofdweg bij het bordeel 'La Pera' afsloegen richting Toroella de Montgri. Waarom een bordeel ons ma deed schateren was voor ons beiden jarenlang een raadsel.
Deze trip herhaalden we een keer of twaalf heen en dan nog es twaalf terug. Ieder jaar was het bang afwachten hoe we die afmattende tijd zouden kunnen doden of hoe pa de dertienhonderd kilometer sneller zou kunnen afleggen. Ieder jaar weer dat verschrikkelijke bord: LYON 540km. En dan waren we pas IN DE HELFT.
Op één van die terugreizen las ik uit pure verveling een boek voor volwassenen. 'De Patriotten' van James Barlow. Vervelend verhaal, niet echt spannend tot op een moment, natuurlijk na een pagina of 200, het hoofdpersonage door een vrouwelijke bijrol (ik denk dat ze Teresa heette) ... met hete olie gepijpt werd. Ik denk dat ik die zin twintig keer met gloeiend rode oortjes gelezen heb. Vanaf dat moment mocht voor mij de reis tien uur langer duren. Het was ook het moment dat mijn 'interesse' in literatuur en James Barlow wortel schoot. Barlow viel af, literatuur bleef.

Vandaag zie ik in de meeste tot in de puntjes uitgeruste wagens naar het zuiden op de kopsteun een dvdschermpje plakken. Een goede zaak voor de stilte maar een ervaring als die ik had tussen kilometerpaal 13 en 14 ter hoogte van Metz beleefde zal het grut niet meemaken.

Pau Casals

Ik sluit al mijn presentaties steeds af met bekende Catalanen en sta versteld hoe weinig mensen Pau (Pablo) Casals kennen.
Pau Casals wordt, samen met Rostropovich, beschouwd als de beste cellist allertijden en werd wereldberoemd door zijn ongeëvenaarde uitvoeringen van de cellosuites n°1 en 3 van Bach.
Maar Pau Casals was vooral Catalaan. Deze speech dateert van 1971. Casals was 95 jaar.





extraatje: een masterclass met de meester

Paul Pots

terwijl we schilderden

Santi: Papa!! ik heb op teevee 2 polissiemannen gezien en de ene zei tegen den andere 'natten hond'.
Ik: 'Natten hond'(?), das wel grappig he om dat tegen een andere polissieman te zeggen. Ben je zeker dat hij 'natten hond' heeft gezegd, Santi?

Santi: Ja zene want dat was dezelfde natten hond van in het spelletje Stratego.

Ik: Santi, je bedoelt Luitenant! ...

Annick viel bijna van haar ladder.

strategie

- Sales heeft een extra boost nodig, mensen. Wat gaan wij hier aan doen?
- Laat ons een event driven marketingstrategy plannen om onze ups op pos en rack zo compatible mogelijk te houden.
- Goed idee. En we verbeteren ons produkt door er iets nieuws aan toe te voegen. Een extra ups in a matter of speaking.
- We hebben de smaken, kleuren en geuren al enkele jaren gefinetuned. Wat kunnen we nog meer doen?
- Kom op mensen. Denk na! Met welke problems kampt onze doelgroep het meest mee de laatste tijden? Problem solving idea, iemand?
- Haarballen!
- ...
- Ja waarom niet. Een middeltje tegen haarballen.
- Is hier nog budget voor?
- We kunnen in short term realisations en nadat we met line extensions fiat krijgen nog 45000€ extra budget matsen.
- Doen?
- Nadat we in de volgende SBU-meeting akkoord krijgen over de te volgen Base-Point Pricing en de mogelijkheden hebben om via Horizontal Diversification ondersteund door een betrouwbare Gap Analysis naar een High-Contact Retailing te gaan, tja dan zie ik hier wel een paar positieve Seasonal Forecast Adjustments en mooie Reflective Probes aan te komen.
- Doen!

Bij nonkel Ivan

Nonkel Ivan woont in een prachtige hoeve naast de Schelde in het idyllische Gavere.
In dit huis hebben eens een vader, een moeder en een kroost van 13 kinderen de taken, de tafel en de dagen verdeeld.
Eén van die bengels is nu mijn eigenste schoonmoeder die haar broer eens per week een handje komt toesteken. Dat ze het eigenlijk ook voor zichzelf doet zegt ze enkel in en onbewaakt moment hardop. Want een bezoekje bij nonkel Ivan is altijd een beetje congé.
De hoeve ligt verdoken achter een smalle doorgang in een doodgewone straat waar de Johnny's tussen twee verkeersdrempels al te graag optrekken. 20 jaar geleden waren Johnny's ventjes met nekmatjes en een Matra. Vandaag zijn het dezelde pummels die ondertussen de weg naar de kapper en de bmw-garage op -en aftrekkend gevonden hebben.
Maar vanaf het moment dat je het tuinpoortje achter je hebt vergrendeld kom je in een wereld waar de tijd 30 jaar heeft stil gestaan. Gsm, laptop, playstation, fax raken in de war. Alles valt vanzelf uit. Dit is een huis waar Elvis nog steeds de held van de dag is. In de aparte biljartkamer hangen de posters van de King aan de muur en steken de elpees mooi gerangschikt in de kast. Van de biljartkamer ga je over de eerste woonkamer, die eigenlijk enkel maar op 1 januari echt dienst doet, via de groezelige met groen velouren sofa's geïnstalleerde televisiekamer naar het episch centrum van het huis, de keuken die dan weer een 5*zicht geeft op een schitterende tuin die van vader op zoon verzorgd en gekoesterd werd. Een tuinarchitect krijgt hier geen kans om deze oase te verkloten met paadjes, perkjes, twaalf verschillende grassoorten (12 verschillende grassoorten? Nonkel Ivan komt niet meer bij van het lachen. Voor hem is gras gras en enkel goed om de bieste te voe-e-en) en standbeeldjes van waaruit de bek van een snoek een fonteintje spuit.

Nonkel Ivan. Ne rustige mens. Glimlacht de hele tijd. Maakt zich geen zorgen. Want hij heeft alles. Tijd, een hond, een tuin, een huis. Thats it. Nonkel Ivan is nooit getrouwd. Aan schoon volk geen gebrek. Op elke vinger één, als hij wou. Maar hij wou niet. De rust van Nonkel Ivan wordt enkel gecompenseerd door de spurtende hond 'Tomke' die totaal over de rooie gaat als hij mij naar een frisbee ziet grijpen.
Ook de taal is hier anders. Hier wordt Gavers gesproken, meneer. Een taal die ik amper onder de knie krijg. Ik weet nog toen ik de eerste keer met Annick op nieuwjaarsbezoek ging bij pepe, de nonkels en de tantes uit Gavere dat ik de hele tijd beamend knikte en deed alsof ik hen begreep. Er werd gelachen, gedronken, gegeten en verhalen verteld. Ik begreep er alleen geen snars van. Dus zo snel mogelijk met iedereen en praatje maken, genoeg drinken en een goed gesprek hebben met pepe. Een gesprek met pepe was eenvoudig. We keken in mekaars ogen en da wast. Hij blijft voor mij de schoonste verteller van de hele bende. Tussen die nonkels loopt er trouwens nog altijd één rond die me tot vandaag fronsend blijft bekijken. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik in die begindagen een keer te veel over iets instemmend geknikt zal hebben.

Het verhaal van pepe is voor een andere keer. Pepe hoort bij mijn helden en verdient een apart hoofdstuk. Pepe werd 102 jaar. Nonkel Ivan is er nog maar 59. We zullen dus nog vele jaren naar Gavere op bezoek mogen gaan.

Ik zag gisteren op het nieuws dat overwerkte spaanse managers enkele hotelkamers naar de vernieling mochten helpen. Gewoon om zich af te reageren. Dat ook hieraan een gespierd prijskaartje vasthangt spreekt voor zich. En dat ze van hun stress af zijn is niet gegarandeerd. Er was er één bij die na het sloopwerk nog meer gestresst rondliep omdat het 'vermoeiend' was. Jaaaa, echt zweten doen die mannen niet meer. Ik denk dat een weekje nonkel Ivan meer effect heeft bij dit soort lui. De papfles aan schaapjes geven, geiten verzorgen, het kippenhok proper maken, groentensoep bereiden, hooi op de schuurzolder tassen, konijnen de kop afhakken, de hond volgen, bloemen snoeien, grond harken en tegels boenen. Als beloning krijgen ze de volledige rust. Vanuit een tuinstoel mogen ze een Vlaamse gaai bewonderen die op een meter van hen op een tak gaat zitten. Ze krijgen er een zsjaate kaffee bij en een koekje. De kwarteltjes liggen klaar om in de oven bruin te worden. Met een patat, een reep spek en een glas bier. Morgen zijn het duifjes.
Willen de heren naar het toilet, dan moeten ze aanschuiven aan een apart huisje met een hartje op de deur. Zoals vroeger. Nonkel Ivan heeft onlangs zijn toilethuisje gemoderniseerd. Er hangt vandaag een lamp. Kwestie van niet naast de put te mikken. Wat moet een mens meer hebben.

Ik heb een kameraad die om dat congégevoel te beleven een koffietje gaat drinken in een baanrestaurant. Ik zal em es moeten uitnodigen.