fc barcelona nv

Sinds voorjaar 2003 stemde fc Barcelona een nieuwe voorzitter. Juan Laporta, dertiger, advocaat, succesvul (dus vermogend) en charismatisch. Een cameraploeg volgt Laporta de eerste maanden van zijn ambtstermijn op de voet. Deze film moest een antwoord geven op de vragen hoe hij de club, die in een crisis beland was door schulden en geen resultaten op het veld, ging aanpakken en wat het resultaat ging worden.

Voor mij was dit natuurlijk genieten. Alleen al omdat vanaf de eerste moment van de reportage enkel Catalaans gesproken werd. Maar ook om het volgende:
- Het bestuur zijn dertigers. Rijk geworden dankzij de dotcom-sector. Dus geen stijve, saaie gepensioneerden.
- Om in het bestuur van de club te mogen zetelen moest eerst een bijdrage van een ton betaald worden. Al de bestuursleden ontvangen geen inkomen. Het moest voor elk bestuurslid een eer zijn Barca er terug bovenop te helpen. Natuurlijk kregen ze door deze aanpak zo veel media-aandacht dat dit weer commercieel interessant was voor hun eigen bedrijven.
- Het ganse interieur werd herbouwd. Een dikke streep over het verleden. Geen bombastische bureaus, restaurants en vergaderzalen maar het interieur van een vers opgestart advocatenkantoor.
- Laporta wil Beckham. Beckham kiest voor Real. Dan moet Ronaldinho maar komen. Een geniale aankoop. We zijn er bij wanneer het contract wordt getekend.
- Vanaf de start van het seizoen tot januari verliest Barca keer op keer en zakken ze verderweg naar de middenmoot van de rangschikking. Barca staat tegen januari op een 11e plaats van de rangschikking. 11 plaatsen achter aartsrivaal Real Madrid. Na elk eindsignaal zie je Laporta en zijn medewerkers bleek wegtrekken. Je kan vergaderen, doelstellingen maken, commerciële ideeën uitwerken, creatief zijn zo veel je wilt. Het enige wat telt is het resultaat van de ploeg.
- Laporta krijgt dreigbrieven. Zijn huis wordt beklad. Zijn familie wordt bedreigd. Hij krijgt zelfs een pak rammel van een paar leden van de harde kern die het niet kunnen verkroppen dat hij niet met hen wil praten. De vorige president deed dit wel. Er zijn zelfs complottheorieën dat ex bestuursleden door deze praktijken het huidige bestuur zodanig wil demoraliseren dat ze zouden opstappen zodat het vroegere bewind terug kan aantreden.
- Fans schreeuwen bij zijn auto om het ontslag van Rijkaard. Laporta vraagt om geduld. Het komt wel goed. Het komt wel goed. Maar de club incasseert het ene doelpunt na het andere.
- Bij overmaat van ramp wint Real op het veld van Barca met 0-2. De voorzitters van de koninklijke lachen smalend.
- Het bestuur gaat in een dorpje in het Catalaanse binnenland vergaderen. De kinderen van het plaatselijk schooltje zingen het clublied. Sommige bestuursleden zijn misnoegd omdat ze zich een nummer voelen, omdat ze minder media-aandacht krijgen dan de vaste clan rond Laporta.
- Maar dan komt de 3 week van januari en Barca begint te winnen. De ene wedstrijd na de andere. 17 wedstrijden op rij. Op het veld van Real wint Barca met 1-2. Barca eindigt op de 2e plaats (Real 4e!!) en mag naar de Champions League.
- Iedereen is blij. De verkoopcijfers zijn beter dan het vorige jaar. Er zijn meer dan 1 miljoen leden. Toch is Laporta teleurgesteld. Het kon beter. (en het wordt ook veel beter: het jaar nadien speelt Barca kampioen, 2 jaar nadien winnen ze in Parijs de Champions League van Arsenal)
- Een schitterend moment. Laporta staat met een vijftal vrienden op de tribune van het Nou Camp en zegt dat hij zin heeft om iets te doen: Hij roept hij volle borst BARCA tot zijn stem er van overslaat.

De taal, de muziek, de passie, de beelden van Barcelona, de sfeer. Het was alsof ik het allemaal zelf meemaakte. Ik wandelde mee op placa Catalunya, via de ramblas naar de oude haven om er om 11u 's avonds nog van een vispannetje met een goed glas wijn te genieten.
En geef toe, president zijn barca spreekt toch meer tot de verbeelding dan voorzitter van Westerlo.

Fitnessen

Fitnesscentra doen in deze tijd van het jaar goede zaken.
Het schoonheidsideaal nastreven om er tijdens de zomer strak, bruin en blinkend uit te zien hoort elk jaar bij de top 5 van de goede voornemens. De maand januari is dan ook dé topmaand voor de zweettempels.
Omdat het buikje, rijstpapgat of vettige knieën niet snel genoeg weg kunnen zijn wil men er graag geld voor geven. Veel geld voor geven. Logisch dat de zaakvoerders of het management, ja zelfs in de gezondheidssector komt ongedierte de kop op steken, in deze periode hun jonge fitnessboys-and-girls aanmoedigen om het hete ijzer on-the-move te smeden voordat de goesting in trekken, sleuren en geld wegsmijten afzwakt.

Vorige week kreeg ik op mijn gsm een jonge pee aan de lijn die me feliciteerde omdat een vriendin, een van de vele, me maar liefst 14 dagen gratis cadeau geeft in het fitnesscentrum bij mij in de buurt. Ja, als het gratis is wil ik dat nog wel es een kans geven. Ik weet maar al te goed dat je best 5 keer per week, 3 keer per dag naar zo'n keet moet gaan om de geïnvesteerde som te laten renderen. Het zal dus met alle zekerheid bij die 14 dagen blijven. Ik ben wel es benieuwd hoeveel keer ik effectief ga trainen.

Ik vroeg naar S, die een beetje verderop in ZIJN bureau koffieslurpend druk in de weer was achter zijn computer en verveeld achterom keek wat hem nu weer, op dit onheilig uur (10u30) stoorde.
S zat na een kwartiertje naast me en stelde een paar indringende vragen.
"Van waar zedde? Heddallis gefitnist? Werroem wilde na fitnissen? o get 14 dagen gekreege? Ist veur de congdiesse of veur de paower? Of veur de twie?
OK - dat was het. Mijn naam werd verkeerd geschreven en ik woonde plots in Boom ipv in Schelle. Ok voor mij. Boom is een gemeente die de laatste jaren hun best deed om er terug gezellig uit te zien. Mijn vader heeft er zijn jeugd doorgebracht en heeft er zelfs mijn moeder leren kennen wiens vader in de jaren zestig tijdens een vlaag van opperste zinsverbijstering Barcelona voor Boom omruilde om geluk en welvaart juist hier, in het diepste hol van Pluto, te vinden.
Hey, kijk nou es!! Ik begon in een goede stemming te raken. Gratis 2 weken fitnessen en ik ben ineens verhuisd zonder er iets voor te doen. Tof !!
Zijn laatste vraag was geweldig.
"Als je deze veertien dagen geprobeerd hebt, ga je je dan ook inschrijven?"
Natuurlijk ga ik dat doen, S !!!

Ok, ik mocht gaan spelen op de speelplaats. Allez ja, het was eerder TV kijken op een fiets aan een hartslagritme van 125 slagen per minuut.
1 uurtje gezweet zonder er iets voor te betalen. Douche was ok, kleedkamers heel proper (er was zelfs een klein kleedhokje voor diegenen die hun kwabgat niet durven tonen) en dan nog vlug een gratis koffietje meegeritst en we konden terug naar huis.

We zijn vandaag één week later. Ik ben niet meer geweest. Te druk, weet je. Pfff, veel te druk. Geen tijd kunnen vrij maken omwille van die agenda he. Je weet wel.

Krijg ik toch weer een telefoontje zeker van een zekere P die me zei dat ik nu al 2 maanden bij hen ben(echt waar ... 2 maanden !!! Zonder dat ik het weet ben ik al sinds december stiekem aan het trainen. Nu weet ik van waar dat prachtige lijf en die plotseling heropgefriste en diep uit een stof gehaalde interesse van mijn eega komt)... en dat we es moeten babbelen. P heeft namelijk vandaag telefoon gekregen (hoogstwaarschijnlijk uit Brussel) dat al diegenen die in februari in de zaak waren geweest, morgen kunnen profiteren van een jaarcontract aan een belachelijk lage prijs. Echt waar Mijnheer Daems!! Een heeel lage prijs. U gaat dit geld er zeker uit halen !!Hij wou me dan ook heel graag zien, morgen !!! Hoe laat kon ik komen.

Dit is de kans van mijn leven. Hier heb ik dan al die tijd op gewacht! Een jaar lang op een fiets tv kijken en ter plaatse kunnen lopen terwijl je tv kijkt en mijn brachialis en pectoralis major in volume verdrievoudig terwijl ik tv kijk, ..
Ik mag deze kans niet laten voorbij gaan. Daarom vroeg ik hem, met een zenuwachtig stemmetje, of 11u morgen voor hem zou passen. DAT KON !!!! YESSS. Eindelijk win ik ook es iets !! Een fitness jaarabonnement aan een lage prijs.

Maar het kan ook zijn dat ik morgen rond 11 uur de reclameblaadjes moet sorteren.

Open tuinen

Dit filmpje is al een zestal jaar oud maar het blijft grappig om naar te kijken.
Vooral omdat Guy een voortreffelijke imitatie van de vlaamse tuinjournaille ten berde brengt.

Last sammtag met de moaten oft theater to den bourla gewesen um das schauspiel der woche zu koekeloeren ins loerders. The lieutenant of Inishmore: Ein plezier of obensten planché wast het gewesen. Wir hebben geriert tot des kweils aus unserens freiters drupteggen auf the tapisplein vons bourla. Geriert, geriert! Joenges boys and girls toch. Ik doecht oep ne moment that one of ouers ins pants ging dretsen.
It was trouwes not only the lonely of the van others that bekans ont dretsen werde. Den midi of the room di theatre bleitigen en bleitigen van het rieren. Oem mor te tell that it was sehr shones and richtes bleispel van den Wispelaere en Co.
It is mit anderer words nicht always lollig nie um together allein das toneel zu playen. Nein begot, es ist also lollig togetter nor den bourla te tenen um es den travail van the best players van den Belgio aus werk zu loeren um then together acher kanna and pint the reflicheren that er im unserem little petierig monkey-see monkey-do landje great talent rondsmurft.
Standing ovationen was than auch de juste weise om the notte t'arreteren.
It is alein so fokkin' schwierig da speciaal gebekt toltje auseren der headset zu zwieren.

filigranes

Gisteren had ik een afspraak op de Kunstlaan in Brussel. Met de auto. En dat is om problemen vragen. Zeker als je geen tomtom hebt.
Gewapend met een routebeschrijving van 5 pagina's reed ik via de Boomsteenweg Brussel in. Vanaf het eerste verkeerslicht was ik al verdwaald.
Het enige wat er dan op zit is rijden, alsmaar rechtdoor rijden, op het gevoel en dan als je genoeg gereden hebt langs de kant gaan staan om in de atlas te kijken waar je terecht bent gekomen.
Dat is mijn manier om er te geraken. En soms lukt dat.
Afspraak was om 14u. Om 13u55 reed ik een overdekte parking binnen vlak naast de Kunstlaan.
Ik ging het redden !!!!
Maar huisnummer 43 was nog een kleine 25 minuten marcheren. Te laat dus.
Gelukkig calculeert elke werkende Brusselaar die een beetje bij zijn zinnen is het academisch kwartiertje om naar het geduldig driekwartiertje ... en werd ik gepardoneerd.

Om 15u30 stond ik terug op de Kunstlaan. Passeer ik daar toch een juweel van een boekhandel zeker - Filigranes.
Groot (1700m2), gezellig, stapels en hoopjes boeken, een kraaknette kranten -en magazineafdeling, gangetjes, houten kasten en overal knusse zeteltjes waar bezoekers in gazetjes en boeken neuzen. My kind of bookshop. Niet toevallig omdat er ook nog een cafeetje in het geheel geïntegreerd is. Deze zaak verkoopt enkel franstalige werken maar dat bederfde uiteraard de pret niet. In tegendeel. Het zette weeres aan om te kopen. - Dans le scriptorium van Paul Auster. Je suis curieux de savoir ..

de finale

Winnaar krijgt een dag achter de schermen van 'my first knight' samen met een ketnet wrapper bezoekjes brengen en interviewtjes afnemen met Belle Perez, Gene Thomas, Sam Vansamang ...

Lisa won niet maar de pret kon bij al de ketnetkids niet op.

Volgende week van maandag tot vrijdag ketnet omstreeks 17u30 (denk ik)

Job bij Ketnet. Wat een luxe. Praatje maken, mopje tappen, effe break, lachen, slappe lach, tekst en voornamen van de deelnemers terug inoefenen, daar gaan we, tekst aframmen, slappe lach, effe break, voornamen vergeten, voor een deelnemer staan zodat die niet in beeld komt, slappe lach, gillen, spanneeeeeend, spelregels vergeten vermelden, terug opnieuw, bedenkelijkje blikjes die de kids met mekaar uitdelen, ..

Karo en Brit onder mekaar terwijl de microotjes aan staan en al de papa's en mama's alles mooi kunnen meevolgen:

- "my first knight of was het my first lady of was het my knight allez hoe heet die film nu weer my first knight. neen my lady nee de first lady .. neen .... MY FAIR LADY jaaa da wessem maar zeg dat niet te veel he want dan ga ik da zeggen en das verkeerd want het moet my first knight zijn. gogoh" spanneeeeend.

- "en dan nu de volgende deelnemer E-EE-EHE EEN de EEEEEENIGE man onder de deelnemers. Goh de enige man onder al die vrouwen. Seg gij gaat dat goed doen he want gij zijt den enige man onder al dat vrouwelijk geweld van vandaag.

- Karo: Seg vriend, ben je zenuwachtig? "

- Jongetje van 9 antwoord: "ik denk dat jullie daar meer last van hebben.

Karo en Brit zijn super.

Shakepeare & co

Heb je een uurtje en houd je van boeken. Dan moet je deze reportage gezien hebben.
Shakespeare & companie: Dankzij de blog van Koen Fillet ontdekt.

Speciaal voor mijn vader en broer, de coiffeurs, wordt op het eind een revolutionaire snit gedemonstreerd.

't kalfje, de tijger of de jaren

Vrijdagavond, Amsterdam. Honger en zin om wat bij te praten onder vrienden.
Amsterdam zit vol eettenten en kroegen, de ene bruiner dan de andere, om deze simpele behoefte te vervullen.
Onze keuze na niet al te veel zoeken: 't Kalfje in de Prinsentraat. Een cafe met een kaart.
Ribbekes waren lekker. Echt! Zacht, mals, lekker vlees met een friet die smaakt naar friet wat groentjes er bij en 2 urinestaaltjes met schuim op.
We werden heel de avond op onze wenken bediend door de ober/barman.
" Een goede avond samen, wat zal het zijn? Hadden jullie graag iets gegeten? Dan breng ik graag en als een speer de kaart voor u. Ziezo de kaart. Ik kom zo dadelijk bij u terug nadat u gekozen heeft.... Heeft u uw keuze gemaakt? Uitstekend, laat maar horen. Goede keuze.... "
Bediening was er een beetje over maar ze was er en helemaal voor ons.
Toen we zelfs vroegen naar een extra potje mayonaise zweerde de ober ons dat hij dit voor ons ging regelen. Wij zouden kost wat het kost een extra potje mayonaise krijgen en daar ging hij en alleen hij voor zorgen. Als de bliksem - een speer.
Afijn. Goed gegeten, bijgepraat, rekening betaald, gaan slapen.

De volgende dag wilden we rond de middag bij 'de jaren' iets gaan snacken.
'De jaren' is een prachtig cafe met een schitterend terras en een ongelofelijke whiskycollectie in zijn kast. 'De jaren' is ook een bekend cafe in Amsterdam. Zij moeten het duidelijk niet meer hebben van extra pub om bekendheid te werven. En dat is jammer genoeg te merken aan de bediening.
Wachten om te bestellen - dus naar de toog. Wachten om iets extra te bestellen - dus terug naar de toog, betaald aan de toog ... terwijl er zeker 6 pinguins rond liepen. Jong, tegen hun goesting en absoluut niet van plan om de ladder bij 'de jaren' te beklimmen. Het broodje was lekker, de koffie ook. Er lag genoeg pers om een hele namiddag te lezen en koffie te drinken, wat we niet gedaan hebben.

's Avonds naar 'Kantjil en de tijger' een overvol thais restaurant in de Spuistraat
Ofwel een eettent in de overgang van onbekend naar bekend. 'Kantjil en de tijger' is dus de overgang van 't kalfje naar 'de jaren'.
De wil is er bij het personeel nog wel om te presteren maar de nonchalence wordt te groot. Geen oog voor detail, ons in het engels aanspreken nadat we hen in het Antwaarps hadden begroet, lachen wanneer ze moet lachen. Zeker niet te veel naar onze tafel kijken - er zou wel es iets bijbesteld moeten worden, Werken, werken, lopen, lopen, uren kloppen zakcentje verdienen en dan naar huis.
Pas op! Lekker gegeten hoor, daar niet van.

Waarom placeert de manager of de zaakvoerder van de 2 laatste tenten gewoon es geen mistery-klant (een tante of een broer) in zijn zaak op een zaterdagavond en stampt hij nadien niet gewoon het ondermaats gepeupel op straat? Zo simpel ! Zo goedkoop ! Zo efficiënt !!!

Ps - Drink nooit maar dan ook nooit van mijn leven nog een Grolsch Malt. DE-GOU-TANT.

het is bijna zo ver

8 jaar

Al 8 jaar, vandaag. Lisa is er 8.

Het is onvoorstelbaar hoe snel het gaat. Vorige week keken we samen naar haar eerste verjaardag op een dvd'tje. De herinnering is er nog wel. Je weet wie er op het feestje was en hoe ze haar eerste taartje overmeesterde. Maar het is zo ver weg. Het is zo moeilijk om het terug voor te stellen. Foto's zeggen veel maar zo'n filmpje slaat werkelijk alles. Dat kleine meisje behoort tot een ver verleden. Ik herinner me het programma dat opstond toen we 8 jaar geleden ons in de ziekenhuiskamer installeerden. (Frank Raes met Sabine Appelmans over mooie sportmomenten).
Ik weet nog dat ik slecht sliep en dat de gynaecoloog, tussen 2 persen door, zei dat ze een pak haar had. 4 kg / 54 centimeter / Agpar 7 na 1 min, 10 na 10 minuten. Alles ok. Ik fier met een brok vlees naar een lachende mama. De emoties kwamen pas een weekje later. Ik weet nog hoe mama was, wie er op bezoek kwam, dat de zon scheen op een ijskoude heldere dag, dat we vanuit onze kamer uitkeken op een grote stenen muur, dat het ziekenhuiseten best te pruimen was. Dat weet ik allemaal nog. Maar dat kleintje in mijn armen, als een pluimpje, slapend en riekend naar een wei rozen. Dat is zo moeilijk om terug voor de geest te halen. Feitenkennis sla je op.
Herinneringen aan de geur van pampers en papflessen steken diep weg, achterin mijn eigen bewaarplaats.

En vandaag, 8 jaar later. Vandaag praten we over vriendjes en de boeken van Roald Dahl. We dansen op Flameco -en balletmuziek. Er worden in het geniep de eerste briefjes geschreven. Geheimpjes verklappen. Filosoferen over geloof, liefde, vertrouwen, geluk en de dood.

Lisa, ons jong meisje. 8 jaar. Altijd maar benieuwd naar nieuwe sensaties. Leergierig en speels. De ene avond kampt ze met grote vragen. Veel te groot voor een kind, veel te moeilijk om als vader een passend antwoord op te geven. Maar de volgende dag rent ze weer gillend tussen haar klasgenootjes en probeert ze al wat ze doet zo goed mogelijk te doen. Less is voor haar nog niet more. Das voor later.

8 jaar. Ik wil er niet aan denken dat we binnen 4 jaar een jonge dame in huis hebben.
Ik mag er niet aan denken dat ze niet meer met haar vragen naar me toe stapt. Dat ze me meer en meer achter zich laat. Dat ze meer en meer stilletjes zelf de wereld verkent. Zonder papa. Zonder den beste. Ik ben dan al lang niet meer den beste. Ik was den beste. Niet meer aan het handje. Zonder een dikke kus en een warme knuffel en "ik mis je nu al, papa". Of toch, vlug achter de schoolpoort of in de auto, uit het zicht van de kerels. Over die kerels wil een vader het in dit stadium niet hebben. Nog niet. Das ook voor later. Voor veeeeel later.

Maar toch. Ach kom. Laat het maar komen. Kom maar af met die jaren. Want elke dag bij haar zijn is mijn grootste geluk. De tijger in mijn tank. De katalisator die mijn bloed doet stromen. Mijn allerbeste reden om zo jong mogelijk te blijven en de wereld als een roetsjbaan te bekijken. Willen de botten niet dan toch nog wel het kopje.

Lisa, lieve schat, allerliefste mooie meid. 8 jaar. 8 jaar.

haar boeleke heeft mijn smoeleke

Vorige vrijdag met David naar het Echt Antwaarps Theater geweest. Voorstelling van het moment: Haar boeleke heeft mijn smoeleke. Heb ik mij geamuseerd? Absoluut!! Eerlijk waar.
Ok, bij het Toneelhuis of het NTG zal je zelden deze vorm van Theater kunnen gaan bekijken en juist daarom spreekt De Ridder en Co al jaar en dag een groot en breed publiek aan van toneelliefhebers die simpelweg een avondje ongegeneerd willen lachen. Het knopje hoeft niet aan te staan. Maar die stond toch al de hele week op 'on'. Zalig om het es af te zetten.
En de zaal zat vol. En gisteren zat die ook vol en vandaag ook en de volgende dagen van 'tzelfde. Voor honderden theatergezelschappen in Vlaanderen is deze opkomst alleen al een natte droom. En dan zwijg ik nog van de reacties tijdens en na de voorstelling. Menig acteur zou hier prompt een dikke nek van krijgen en zich de grote entertainer wanen. Behalve Sven, Patrick, Ruud, Anke, Vicky, ... Neen die gaan na de voorstelling gewoon, ongegeneerd, in het stampvolle cafe bij hun publiek aan tafel een pintje drinken en vragen hoe ze het vonden. En iedereen vond het weer es fantastisch.
Er wachten me de komende maanden nog een paar andere toneelstukken waarvan ik nu weet dat ze de moeite gaan zijn. Van The Lieutenant of Inishmore in het Toneelhuis heb ik van mijn toneelvrienden geweldige dingen gehoord en 'De Kempvader - Kleine Tony' zal ook de moeite zijn.
Toch weet ik nu al dat ik de volgende vertoning van het EAT "den dubbele sloef" niet zal missen.

Als je zelf es gaat en je zit in 't cafe en Sven De Ridder passeert je, vraag em dan es of hij niet toevallig geïnteresseerd is in filmmuziek of in de film uit de jaren 80. Moet je doen. Je weet niet wat er dan gebeurt. Probeer alleen niet slimmer te wezen.Want: 'al zedde ne stoot,ge gaat toch in den boot'.

geslacht

A spanish teacher
was explaining to her class
that in Spanish, unlike English,
nouns are designated as either
masculine or feminine.

"House"
for instance,
is feminine:
"la casa."

"Pencil,"
however,
is masculine:
"el lapiz."

A student asked,
" What gender is 'computer' ?"

Instead of giving the answer,
the teacher split the class into two groups,
male and female,
and asked them to decide
for themselves whether
"computer"
should be
a masculine or a feminine noun.

Each group was asked
to give four reasons
for its recommendation.


The men's group decided that
"computer"
should definitely be
of the feminine gender
("la computadora"),
because:

1. No one but their creator
understands their internal logic;

2. The native language
they use to communicate
with other computers is
incomprehensible to everyone else;

3. Even the smallest mistakes
are stored in long term memory
for possible later retrieval; and

4. As soon as you make
a commitment to one,
you find yourself spending
half your paycheck
on accessories for it.

(THIS GETS BETTER!)

The women's group,
however, concluded
that computers should be Masculine
("el computador"),
because:

1. In order to do anything
with them,
you have to turn them on;

2. They have a lot of data
but still can't think for themselves;

3. They are supposed
to help you solve problems,
but half the time
they ARE the problem; and

4. As soon as you commit to one,
you realize that if you
had waited a little longer,
you could have gotten
a better model.

The women won.

Usher

Gisteren met een goede vriend naar "la chute de la maison Usher" gaan kijken in de Singel.
Een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20.

Opzet: Combinatie stomme film uit 1929 en Vlaams orkest.

Troeven:
- Interessant om film uit beginperiode van de pelicule te bekijken
- Goed orkest met bekwame muzikanten
- De blauwe zaal - prima akoestiek
- Goed verhaal (Edgar A Poe): Afgelegen kasteel. Kasteelheer vraagt hulp van oude vriend omdat het niet zo goed meer gaat met zijn vrouw (het mens wordt krankzinnig), de vrouw sterft (of niet want onderliggend thema is levend begraven worden), in de jaren van eenzaamheid wordt kasteelheer zelf krankzinnig tot hij getuige is van de verijzenis van zijn echtgenote, het kasteel brandt af, koppel en oude vriend vluchten op het nippertje, the end of beter FIN.

Resultaat: Slecht
Of hoe al de potentiële mogelijkheden van hierboven door slechte muziek en een flutfilmpje volledig naar de knoppen worden geholpen.
Muziek was op bepaalde momenten niet om aan te horen omdat het onbespeelbaar is. Ja als het onbespeelbare muziek is blijf erdan af he en ... speel het vooral niet.
Film was inderdaad uit de beginperiode van de Kinema. In een tijd dat overacting done was waren David en ik gisteren getuige van de speelstijl van ene Jean Debucourt, de overactor der overactors uit die overactingperiode. Joenges kon die overacten. Er waren momenten bij dat toen het hoofdepersonage Roderick een verbaasde blik moest ten berde brengen ik dacht dat ik de achterzijde van zijn iris zag. Ze ploepten er bijna uit, zijn verbaasde ogen. Toch moet het een populaire acteur zijn geweest want Debucourt speelde na dit kladwerkje nog in 98 films. Zijn laatste film dateert uit 1958, Maigret tend un piège met Jean Gabin en Annie Girardot. Ik ben blij voor hem dat hij nog met klasbakken heeft mogen spelen. Een mooie manier om aan uw eind te komen. Niet?

Mijn belangrijkste pluspunten van gisteravond waren
- de blauwe zaal - bleef blauw zelfs na zoeen wanprestatie.
- het ontmoeten van 2 collega's uit mijn ATV tijd. Ik moet naar 't schijnt zo veranderd zijn. Tja.
- de pinten, de soep en het goed gesprek met mijne maat in café Gounod achteraf.

Zo werd het toch een geslaagde avond. Ben benieuwd hoe the 300 het er gaat afbrengen. Maar ja das een ander verhaal.

nieuw speelgoedje

Gisteren werd met de post mijn nieuw speelgoedje geleverd. Een Canon powershotG7 ofwel een digitaal fototoestel.
Ik heb een grote bewondering voor (amateur)fotografen die foto's trekken waar alles in zit. Een verhaal, een expressie, een gevoel. Flickr.com is een speelplaats van dat soort dingen. Meer en meer zie ik prachtige kiekjes waar je stil van wordt. Maar wat was dan de bedoeling? Uitpakken? Reclame maken voor eigen kunnen? Bekend worden? Ik dacht dat het oorspronkelijke doel van flickr en youtube was om fotomateriaal te delen. Zomerkiekjes, snapshots van feestjes, je zus aan het andere eind van de wereld laten zien hoe groot je kroost geworden is? ...
Digitale fotografie. Onlangs nog een goed gesprek gehad met D. Hij is van mening dat je op voorhand niet hoeft te weten hoe het resultaat er uit ziet. Dat het steeds een gok moet zijn en dat je dan met een beetje spanning een paar dagen nadien je pakje moet gaan afhalen bij de fotograaf en buiten in de wagen blij of teleurgesteld kan zijn. DAT is de ziel van foto's trekken. Met mijn lomootje heb ik deze sensatie inderdaad altijd. Al is het zo dat je de lomofoto's de dag nadien altijd beter vindt dat op het moment dat je het pakje opent.
Maar toch een toestel gekocht voor zijn gemak. Snel foto's trekken en wissen. Weinig ziel, snel resultaat, volgende foto.
Ik heb dit toestel na rijp beraad en in den treure vergelijken gekocht via digicamshop.be. Scheelde me 140€ met Fnac Antwerpen waar ze me al hun toestellen adviseerden. Alles was goed. Ja dan weet ik het ook niet meer hoor.
Bij het toestel hoort een handleiding van ....... 147 pagina's. D en G zijn nu aan het lachen. En ze hebben gelijk. Mannen laat me boechten en blijven jullie maar parels schieten. Deal ??

Binnenkort kijken we allemaal ..

.. digitaal.
Ik zeg u één ding. Vanaf het moment dat mensen mogen kiezen wat ze willen zien kijkt geen kat meer TV. Of toch niet naar hetgeen nu wordt uitgezonden. En dit om een heel eenvoudige reden. Als je kan kiezen, kies je voor het beste. Ik kan me echt niet voorstellen dat iemand vrijwillig geld gaat weggooien aan de belachelijke spelletjes die je na 23u op bijna elke zender kan volgen.
Nee, waar sparen mensen nu voor? Waarom knippen mensen bonnetjes uit hun krant? Heruitzendingen, topprogramma's van een paar jaar geleden. 'In de Gloria' wordt terug uitgezonden. Ik weet nog goed dat ik samen met mijne maat in 2000 tegelijkertijd in ons broek deed door de scene 'goei vrienden komen altijd via de achterdeeur'. 'Ja' zei het typetje gespeeld door Focketeyn 'maar ge komt niet altijd even gelegen'. Gieren.
Wat hebben we dan nog? Ahaa we krijgen van den HUMO korting op het volledige seizoen van 'Terugkeer naar Oosterdonk' Volgens mij het mooiste wat er op onzen televies de laatste tien jaar is uitgezonden. Iets anders? 'De Bende van Wim'. 2 seizoen worden over 5 jaar verspreid. En dan komt er natuurlijk de DVD die je via De Standaard bij de Standaard Boekhandel kan gaan kopen. De Fnac puilt uit van de klasse series uit vervlogen tijden. Volgend jaar zullen we via één of andere gazet een korting krijgen op de dvd van 'de parelvissers', 'morgen maandag', 'de schalkse ruiters','alles komt terug' en 'onvoorziene omstandigheden. En dat is het dan. Dus mocht je vandaag beschikken over al de goede series of programma's die de VRT ooit heeft uitgezonden en je zou die allemaal achtereen zien, kom je na 2 weken uit je zetel en die TV smijt je op het stort want er komt toch niets meer. En de buitenlandse topseries dan? Klopt, koop er ineens de dvds van 'The Sopranos'', 'West Wing', 'ER', 'The Office' en nog eentje dat ik vergeten ben en je hebt het gehad.
En die programmeringen .. ?? Ik zag vanavond naar 'Extreme Housemakeover' op VT4 (ABC programma). Een kansloos gezinnetje krijgt een team van 200 over de vloer die in één week hun caravan omtovert tot een paleis inclusief Ford in de garage en tenietdoen van al de resterende afbetalingen. Mensen bleten hun ogen uit. Wat programmeert de VT4 na dit amerikaas spektakeltje? 'De brekers' oftewel een Vlaams gezinnetje ruilt hun speelhoekje in de living in voor een salontafel met 5 glanzende grannys smits in een Alessi-kommetje. Waw, het geluk straalde uit de ogen van de huisvrouw los op hare witte tegelvloer. Die ziet voor de rest van haar leven naar VT4. Weer ne kijker bij.

Azians are funny

Asians Are Funny - video powered by Metacafe

Leef

Everyone Must See This! - video powered by Metacafe

ketnetmep

Als ketnet op bezoek komt is het feest. En we hebben het geweten.
Voor een halve dag kwam wrapper Melvin en de ketnet productieploeg onze keuken bezetten om met Lisa en haar klasgenootjes het ketnetmepspel te spelen. Inderdaad, het ketnetmepspel in Schelle. Probeer dit es 5 keer na mekaar te zeggen.
Ook voor Melvin was het eventjes zoeken hoe hij dat verdomde woord vlot gebekt zou krijgen. Ik ben blij voor hem dat hij 's namiddags niet naar Isabelle Fordel, de dochter van Angele en Marcel uit Schellebel moest. Het zou een onvergetelijke intro geworden zijn.
Maar door zijn aangeboren enthousiasme, zijn stralende uitstraling en zijn ik-spring-in-een-avontuur-en-ik-zie-wel-waar-ik-beland-als-het-maar-plezant-is filosofie, is het hem telkens met wonderbaarlijke flair gelukt. Pas enkel zondag op voor die nieuwjaarsduik, Melvin. Klein beetje stretchen en in en uit blazen zou kunnen voorkomen dat je paars uitslaat en zonder asem zit. Een gewaarschuwde wrapper is een uitzending of vijf waard.

Het werd een feest incluis noodzakelijke pauzes, zoeken naar de juiste locatie, de beste belichtingen, de gefiatteerde handtekening en het uit beeld verstoppen van de ouderen onder ons. De kids werden gek, gekker, volslagen ontoerekeningsvatbaar. Het was dus, ook voor de aanwezige mama's & the papa's een namiddagje bekoelen en hun 'kids on duracel' overtuigen dat het 'maar' om een spelletje ging en dat boeken lezen of prentjes inkleuren even belangrijk is.

Maar wat de gevolgen gaan zijn nadat de vriendenklik vanaf 15 januari elke dag gedurende 5 dagen op ketnet verschijnen, kan ik vandaag niet voorspellen.

Wie weet zien we Yarno binnen 15 jaar op een zender te lande of op het web terug als quizmaster, Antje als lifestylespecialiste, Hanne als presentatrice, Laura als wrapster en Lisa als star on ice? Als dat zo is dan was het bezoek van Melvin en zijn kornuiten meer dan een spelletje.

Ketnet is vetcool !!!!!

nieuwjaarswensen in rood velour

Eergisteren een mooie wijnrode nieuwjaarskaart in velouren stof gekregen.
In gouden letters stond het volgende gedicht.

Zoals je binnen wandelt
de dag uit je haren schudt
je jas uittrekt
en je stemmingen aan

Zo schik ik je in mijn zetel van ontvangen
en serveer je een portie teder
tot we langzaam tussen de plooien vallen
en daar languit blijven liggen.

Gelukkig nieuwjaar iedereen

You tube is fantastisch. Zeker als je clipjes kan terugvinden als deze ...