Soms kan je maar beter eventjes wachten om een mooi boek te kopen.
zaterdag, december 16, 2006
donderdag, december 14, 2006
Ann en Dina
- Je klinkt moe Ann.
- Ik ben ook moe.
- Werk je niet te hard?
- Nog drie dagen en dan kruip ik voor 2 weken met mijn 2 venten onder de wol.
- Dat beloofd.
- Yep
- Weet je dat er momenteel een dot mannen in uw plaats zouden willen staan?
- Hoe bedoel je?
- Werk jij niet volledige dagen met Dina?
- Ja, en dan? Dan kan je niet moe zijn of wat?
- Dat wil ik niet zeggen. Het klinkt gewoon raar. Moe zijn zouden wij er graag bij nemen.
- Och jom. Het zijn die honden. Ze komen me de strot uit!
- Das toch lief zo een schattig poezelewoezelig hondje
- Ja tot dat ge zo een kalf van een beest in een living van 3 bij 4 tijdens volle opname terwijl het stoofke brandt en in een reikwijdte van 2 meter ziet beslissen om op dat moment zijn lillende aarsklier te laten openbarsten. Sta dan maar es naast mij met je poezelewoezeleshit.
- Wat kan zo een aarskliertje nu doen?
- Stinken zoals de pest. Zo een penetrante walm maak je niet elke dag mee, hoor. Een paard zou daar de hik van krijgen en uit respect zelf de boel beginnen onderschijten!! En dan te bedenken dat er baasjes zijn die in zo een vergevorderde fase van dierenliefde verkeren dat ze hun Berner Sennen passioneel een tong willen draaien nadat het beest drijfnat de keuken binnenstormt, zijn bakje Frolic binnenschranst en aan zijn ballen heeft gelikt.
- Ik voel met je mee.
- Dat doe jij niet, jij denkt alleen aan Dina
- Doe ze de goeiendag.
- Allez vooruit en nu van mijn erf.
- Sloppel
- Gij ook.
- Ik ben ook moe.
- Werk je niet te hard?
- Nog drie dagen en dan kruip ik voor 2 weken met mijn 2 venten onder de wol.
- Dat beloofd.
- Yep
- Weet je dat er momenteel een dot mannen in uw plaats zouden willen staan?
- Hoe bedoel je?
- Werk jij niet volledige dagen met Dina?
- Ja, en dan? Dan kan je niet moe zijn of wat?
- Dat wil ik niet zeggen. Het klinkt gewoon raar. Moe zijn zouden wij er graag bij nemen.
- Och jom. Het zijn die honden. Ze komen me de strot uit!
- Das toch lief zo een schattig poezelewoezelig hondje
- Ja tot dat ge zo een kalf van een beest in een living van 3 bij 4 tijdens volle opname terwijl het stoofke brandt en in een reikwijdte van 2 meter ziet beslissen om op dat moment zijn lillende aarsklier te laten openbarsten. Sta dan maar es naast mij met je poezelewoezeleshit.
- Wat kan zo een aarskliertje nu doen?
- Stinken zoals de pest. Zo een penetrante walm maak je niet elke dag mee, hoor. Een paard zou daar de hik van krijgen en uit respect zelf de boel beginnen onderschijten!! En dan te bedenken dat er baasjes zijn die in zo een vergevorderde fase van dierenliefde verkeren dat ze hun Berner Sennen passioneel een tong willen draaien nadat het beest drijfnat de keuken binnenstormt, zijn bakje Frolic binnenschranst en aan zijn ballen heeft gelikt.
- Ik voel met je mee.
- Dat doe jij niet, jij denkt alleen aan Dina
- Doe ze de goeiendag.
- Allez vooruit en nu van mijn erf.
- Sloppel
- Gij ook.
maandag, december 11, 2006
300
Naar het schijnt komt er volgend jaar in de States en een pak maanden later hier bij ons, een film uit die fantastisch gaat zijn en die de brol dat we de afgelopen jaren hebben moeten verdragen gaat verdringen uit ons collectief hegeugen (geert bourgeois).
300 .
'300' is de geplande verfilming van Frank Millers' gelijknamige graphic-novel. Miller, die eerder ook al aan de basis lag van 'Sin City', zal de film produceren maar laat de regie over aan Zack Snyder ('Dawn of the Dead 2004').
Dat het een indrukwekkende film wordt bewijst de trailer.
'300' vertelt het verhaal van Koning Leonidas en 300 spartanen die in 480 voor Christus de oprukkende Persen onder leiding van de meedogenloze Xerxes probeerden tegen te houden. De slag van Thermopylae, zoals het gevecht beter bekend staat, inspireerde heel Griekenland omwille van de waarde en opoffering die de 300 Spartanen toonden toen ze zwaar in de minderheid en onbevreesd de vijand trachtten te stoppen.
Ik zie dus een beetje naar die film uit.
Gisteren zat ik op onze evaluatie die al de medewerkers van Harlekijn houden na het brengen van een toneelstuk.
300 .
'300' is de geplande verfilming van Frank Millers' gelijknamige graphic-novel. Miller, die eerder ook al aan de basis lag van 'Sin City', zal de film produceren maar laat de regie over aan Zack Snyder ('Dawn of the Dead 2004').
Dat het een indrukwekkende film wordt bewijst de trailer.
'300' vertelt het verhaal van Koning Leonidas en 300 spartanen die in 480 voor Christus de oprukkende Persen onder leiding van de meedogenloze Xerxes probeerden tegen te houden. De slag van Thermopylae, zoals het gevecht beter bekend staat, inspireerde heel Griekenland omwille van de waarde en opoffering die de 300 Spartanen toonden toen ze zwaar in de minderheid en onbevreesd de vijand trachtten te stoppen.
Ik zie dus een beetje naar die film uit.
Gisteren zat ik op onze evaluatie die al de medewerkers van Harlekijn houden na het brengen van een toneelstuk.
Weinig evaluatie - veel drinken en eten. Zo zouden eigenlijk al de evaluaties moeten zijn.
Sarah, één van de Laevaert sisters, is specialiste in de 'dode' talen Grieks-Latijn.
Sarah, één van de Laevaert sisters, is specialiste in de 'dode' talen Grieks-Latijn.
Haar interesses in deze talen lopen evenredig met oude geschiedenis en literatuur uit die contreien en periode. Bon.
Ik wil dus de interessante uithangen en pak uit met 300, die volgend jaar gaat uitkomen en blablabla en zusenzo. Ik wist dat het over Spartanen ging gaan en dat er een potje zou gevochten worden door zwaar gespierde mannen met baarden en calcons. Maar voor de rest kon ik geen link leggen met die 300! Tot Sarah me, in al haar enthousiasme, een mini-lezing gaf over wie de 300 zijn, waarom ze met 300 waren, wat ze hebben betekend en ......... (de filmliefhebber leest NIET verder en sluit ONMIDDELLIJK deze blog)
......... dat ze uiteindelijk allemaal sterven. Ja !!!
Ik ga die film zien. Ware het niet dat ik naast het plot (dat ik al ken) en de historische achtergrond (dat ik ondertussen beter ken dan Miller zelf) ook interesse heb in de soundtrack, het decor en de special effects. Ik zal me bij deze film hierop moeten gaan focussen.
Erwin, een goede kameraad, zei me ooit dat wanneer je van plan bent om naar een film te gaan, je er op voorhand NOOIT en met NIEMAND over mag praten.
Ik wil dus de interessante uithangen en pak uit met 300, die volgend jaar gaat uitkomen en blablabla en zusenzo. Ik wist dat het over Spartanen ging gaan en dat er een potje zou gevochten worden door zwaar gespierde mannen met baarden en calcons. Maar voor de rest kon ik geen link leggen met die 300! Tot Sarah me, in al haar enthousiasme, een mini-lezing gaf over wie de 300 zijn, waarom ze met 300 waren, wat ze hebben betekend en ......... (de filmliefhebber leest NIET verder en sluit ONMIDDELLIJK deze blog)
......... dat ze uiteindelijk allemaal sterven. Ja !!!
Ik ga die film zien. Ware het niet dat ik naast het plot (dat ik al ken) en de historische achtergrond (dat ik ondertussen beter ken dan Miller zelf) ook interesse heb in de soundtrack, het decor en de special effects. Ik zal me bij deze film hierop moeten gaan focussen.
Erwin, een goede kameraad, zei me ooit dat wanneer je van plan bent om naar een film te gaan, je er op voorhand NOOIT en met NIEMAND over mag praten.
Beetje overdreven maar ergens begrijp ik em nu beter.
Homer Simpson stapte met Bart na het bekijken van Star Wars uit de bioscoop.
Ze passeren de lange rij aanschuivende voor de volgende vertoning.
Homer: " Hahahhahaaa .... wie had dat kunnen denken dat Darth Vader de vader is van Luke"
Homer Simpson stapte met Bart na het bekijken van Star Wars uit de bioscoop.
Ze passeren de lange rij aanschuivende voor de volgende vertoning.
Homer: " Hahahhahaaa .... wie had dat kunnen denken dat Darth Vader de vader is van Luke"
donderdag, december 07, 2006
Blokker
Vorige week maandag stak ik in de dichtstbijzijnde Blokker clichétjes in een KODAK-omslagje om de geselecteerde beelden op een cd-rom te branden.Correctie: Eigenlijk waren het drie omslagen met cliches .. dus voor drie CD roms.
Drie dagen later kon ik, zoals beloofd door de caissière, mijn cd-roms gaan afhalen.
1 van de 3 kreeg ik mee.
- "En die 2 andere.?"
- "Oei!! Euh, die zullen nog niet binnen zijn. Probeer morgen nog es."
Vrijdag en zaterdag - geen cd roms. Maandag maak ik duidelijk dat er iets fout is.
Een ander meisje komt van 'van achter' te voorschijn en ik vertel weer het hele verhaal.
Meisje begint als een bezetene te zoeken en wil na deze poging naar KODAK bellen. Maar dat gaat niet want de telefoon is bezet omdat
-" .. een ander meisje van achter met de baas aan het bellen is en dat kan nog heel lang duren. Maar weet je wat, ik bel na dat telefoontje en dan laat ik het u weten."
's Avonds krijg ik een telefoontje van een Blokkermeisje die me zegt dat ze bij KODAK de nummers niet kennen.
- ".. misschien zij ze verloren gegaan of liggen ze bij een andere Blokker. Ik zal een bericht sturen naar de andere filialen. Misschien liggen ze daar wel. Sorry hoor meneer."
Ik vraag wanneer ze me ging terugbellen.
- "Euh morgen .. ?"
Dinsdag ging ik zelf nog es een kijkje nemen.
"Oei daar is hij weer, hij meent het precies" een ander Blokkermeisje (ik meen dit) komt van vanachter aangesneld en gaat nog es op zoek naar mijn FOTO'S.
"Ik kom niet voor foto's"
"Ah? Voor een vergroting?"
"Neen voor een CD-rom van mijn foto's waar ik nu al meer dan een week op wacht"
" Ha ja meneer. Maar het is heel druk nu. En er zijn heeeel veel foto's die ontwikkeld moeten worden. Ik ga het voor u in 't oog houden als ze binnen komen. Maar ja, als ze dan binnen zijn dan kan ik u niet bereiken he"
" Dat kan u wel"
Gezicht van een vragend blokkermeisje met oogjes die me smeekten om genade
"H h hoe dan meneer?"
"Stuur me een sms-je met vermelding: cd's liggen klaar. Het Blokkermeisje"
Meisje heeft het licht gezien, maar voor alle zekerheid geef ik mijn gsm nummer. Kans was klein dat ze hier naar ging vragen.
"Ik heb uw nummer genoteerd (op een schuin afgescheurd velletje inpakpapier) en ik plak het vlak boven de schuif meneer" Wat ze ook parmantig doet.
Ik heb geen idee niet wanneer ik mijn cd roms ga hebben. Kan nog wel een tijdje duren, heb geen wat dat betreft geen illusies. Cliché's waren niet van levensbelang - die doe je niet naar Blokker. Maar pret ga ik nog wel beleven. Dat staat vast
Ik ben benieuwd welke nieuwe Blokkermeisjes voor me gaan staan en hoe ver hun creativiteit zal reiken om me af te schepen.
Wordt vervolgd.
woensdag, december 06, 2006
amélie
Nog maar es gezien.
Paard in de tour: "je moet durven over het hek springen, zonder te aarzelen"
Heeft hij een vriendin: "Neen, het is een slechte tijd voor dromers"
Grafitti op muur: "zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van vroeger"
Heeft hij een vriendin: "Neen, het is een slechte tijd voor dromers"
Grafitti op muur: "zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van vroeger"
lomootje
Marti, mijn broer, trouwde deze zomer met zijn Heidi.
Natuurlijk had ik mijn lomo bij (lc-a). Ik moet nog veel leren of beter gezegd proberen. Maar af en toe komt er iets leuk uit. Zoals dit effectje.
maandag, december 04, 2006
zwarte piet
Altijd al es willen doen. Zwarte Piet spelen. Een ganse dag op de een Gemeentelijke Basisschool groot en klein entertainen in een fout pakje met panty's, een pruik, lippenstift en schoensmeer van van voor tot van achter. Vandaag kreeg ik mijn kans.
Foto's volgen deze week. Geduld is een mooie deugd.
Heb ik hier wat van geleerd? JA en wel het volgende.
1. De straat: In een verzuurde samenleving waar het individualisme zegeviert hebben mensen op straat, zeker op regenachtige dagen, geen oog voor mekaar en hangt menig smoelwerk even paraplu als het ding boven hun kop (eddem?). Dat wisten we al. Geconcentreerd zet menigeen zijn pas naar de dichstbijzijnde kruidenier, slager en bakker die dan weer zijn produkten in de supermarkt aanprijst. Want kwaliteitsprodukten vind je tegenwoordig enkel en alleen maar in de AD's, GB's en Colruyts en zeker niet bij de zelfstandige wroeter die zijn bed dagelijks verlaat om ... . Maar we wijken weer es af.
Toch verandert het straatleven als er een verklede clericaal en zijn hyperkinetische knechten met homofiele trekjes verschijnen. Dan wordt er door jong en oud, dik en dun, man en vrouw, achter stuur of op de fiets als geconditioneerde gekken gezwaaid en gezongen en gelachen en nog es gezwaaid. Alsof er een signaal wordt gegeven dat iedereen eventjes terug kind mag zijn. Het kan dus wel!!
2. De school. Een wereld apart.
De believers zijn de kleuterklasjes, het eerste en de tweedes
De has-been-believers zijn de vijfdes en de zesdes.
Voor de believers is het tamelijk eenvoudig. Alles wat je doet is goed. Sint kan en mag zeggen wat hij wil en de Pieten kunnen zich werkelijk alles permiteren en pakken makkelijk het gezag eventjes over. Ah ja, zij hebben de zak met snoepgoed. En 'wie braaf is krijgt ...'
Voor mij persoonlijk, als Piet, was het moeilijk om voor Lisa en Santi geloofwaardig over te komen. Ik kreeg op bepaalde momenten wel zeer bedenkelijke gezichten van mijn twee believers. "Is em da nu of is em da nu ni?"
Voor de non-believers is het nog eenvoudiger. Hier heerst een duidelijk afgesproken compromis. Je ziet die mannen denken. " Ja ok, kom jullie ding maar doen. Zullen wij ons ingestudeerd nummertje wel eventjes brengen en ondertussen is de les toch weeral verstoord. Meer moet dat niet zijn en die vervoeging van être ga ik toch niet nodig hebben." Die mannen zijn ok.
Maar dan die twijfelaars. De derdes en zelfs de vierdes. De ene lachte ons uit en had een paar moeilijke vragen in petto ("Is dien baard echt?" Als ge toch alles weet, hebben wij thuis een kat of nen hond?") terwijl de ander mijn hand vroom kuste en dankbaar knikte bij het krijgen van een handje snoep.
Wij ouders laten onze kinderen dus gewoon in de waan. "Dat ze er zelf maar achter komen. En als dat dan eventjes slikken is, ja dan is dat maar zo. Hoort bij hun groei"
Is het dan echt niet mogelijk om in het derde of vierde één lesuurtje te besteden aan de goedheilig man en er in alle klaarte en duidelijkheid er een uitleg aan te geven dat die gasten kunnen slikken EN daarna nog gepast plezier kunnen beleven aan de Michael Jackson onder de Heiligen?
3. Leraars. Nooit van moeten weten. En zij niet van mij. Van sommige toch niet. Zeker niet diegenen die zichzelf belangrijker vinden dan de leerstof en de fantasie van hun leerlingen. En ja hoor!! Er waren er ook vandaag toch wel zeker een paar te bewonderen. Ik moet zeggen dat ik vanaf vandaag meer respect heb voor de juffen en één enkele leerkracht op leeftijd die van elk moment iets moois willen maken. Chapeau !
En aan die andere leerstofbedelers die de intrede van de Sint met zijn zwarte rakkers in zijn klas eerder zien als een kans om de één of andere leerling nog es extra te kakken zetten wens ik een salesjob met hoge maandobjectieven in de auto-onderdelenbranche. Ik zou deze strevers wel es een presentatie willen zien geven bij Carrosseriebedrijf Streep en Zonen in Beurgeraat. Kijk, kijk !! Waar is dat machtsgevoel naar toe. Toch maar beter bij de kinderjes gebleven, niet?
4. Leerstof. Frans, ok. Rekenen, ok. Lezen, ok. Voordracht, ok. Informatica, ok.
Maar over, en dit hebben we in zeker 3 klaslokalen gezien, een paar lesuren steken in dynosauriers en latijn (in het 3e) heb ik persoonlijk mijn bedenkingen.
Is dat wel nodig. Moet je echt bij een sollicitatiegesprek het verschil kunnen uitleggen tussen een velociraptor en een tyranosaurus rex?
Uren heb ik in het middelbaar verspeelt aan onzin, pure onzin. Niets had ik er van nodig. NIETS!! Ik ben ervan overtuigd dat de klojo die de lessenpakketten in mekaar steekt geen 2 minuten heeft stilgestaan bij de zin van sommige pakketten. Of hoe denk je dat vader Streep en zijn zoons in Beurgeraat groot zijn geworden. Ik zie Patje tegen zijn broer Frank bij het verwijderen van de cardan as niet onmiddellijk zeggen:
"Seg Frankske. Wiste goa da taades den Trias, een klaan tweeundert en ting miljoen joar geleje de continengte tesame het oercontinengt Pangaea veurmde en da oat de reptiele van de groep van de Archosauria ootengdelek de dinosauriers ontstoenge?" "Neije Patsje, da wistek ni. Ik weet allien nog van die les da den eerste dinosauromorpha den enige was me twie poeten."
5. Conclusie: Krijg je ooit de kans om Piet of Sint of Paashaas of Kerstman te spelen en een bezoekje te brengen aan een school of bejaardentehuis (daar heb ik het nog niet over gehad - voor een volgende keer). Doen! Leerrijk, leuk en misschien de enige kans in je leven om es als een donkere medemens door het leven te stappen. Een uitdaging in het Vlaanderen van vandaag.
vrijdag, december 01, 2006
woensdag, november 29, 2006
Happy feet
De trailers van 'Happy Feet' al gezien? Verplichte kost. De gezinsfilm van december dankzij de meesterlijke stem van Robin Williams. Ik heb de film nog niet gezien maar door al naar de trailers te kijken vind ik het al meesterlijk. Alleen ... onze kids willen uiteraard ook deze film bekijken maar dan de gedubde versie. Niemand kan Williams immiteren. Ik heb al gehoord dat Urbanus zijn stem .. of de vervanger van Williams is.
Wij gaan dus de 6e of de dagen nadien naar de vertaalde versie kijken. De originele prent zal dan voor dvd worden. ZONDE want dit is een film die je, omwille van zijn schitterende panoramische beelden, in de cinema moet gezien hebben.
Dus! Waarom is het niet mogelijk dat ik naast mijne kleine zit met een koptelefoontje op die mij de originele versie geeft en mijn kroost de vertaalde?
Technisch niet mogelijk? Te duur? Ja, ok. Maar nu heb je een half tevreden klant in tijden waar het bioscoopbezoek achteruitgaat sinds (hahaaa) de lancering van betaalbare dvd's waar je kan kiezen uit 15 talen of 18 verschillende ondertitels.
Misschien een idee. (?)
dinsdag, november 28, 2006
Het geheugen van water
Weer een herinnering rijker.
We werkten sinds april aan 'Het geheugen van water' en het mocht uiteindelijk vorig weekend in de schouwburg van Boom gezien worden.
Fijne, eerlijke reacties. Een warm applaus. Kritieken waar we trots op waren van familie, vrienden en kenners. Pintelierend napraten tot in de vroege uren.
En dan stillekes naar huis. Het klikt klef, maar het is wel zo.
Maar er komen nog zo van die dagen. Al zal het voor mij pas ergens in het najaar van 2008 zijn, peins ik.
Rest van de foto's
donderdag, november 16, 2006
Een oproep
Zin in een avondje toneel in een verwarmde zaal met gele stoffen zeteltjes en een taverne waar ze een frisse Grimbergen van 't vat tappen in Boom, parel van de Rupelstreek?
Kom dan maar af of zeg het voort. Een ongegeneerde smeekbede vind je terug op: www.harlekijn.blogspot.com
Kom dan maar af of zeg het voort. Een ongegeneerde smeekbede vind je terug op: www.harlekijn.blogspot.com
vrijdag, november 10, 2006
En u bent
Ik zit stil en wordt omringd door wit marmer.
Ik zuig, de hele tijd. Ik kan er niets aan doen. Dat is mijn aard. Ik moet zuigen anders besta ik niet, heb ik geen nut. Gelukkig wordt ik nu en dan teder losgerukt om eventjes in het ijle te dwalen. Ik ga van de ene hand in de andere om dan weer abrupt en krachtig terug vastgepind te worden op mijn vast plaatsje. Mijn dagen zijn eenzaam, maar dat geeft niet want ééns per dag ben ik in de hemel.Dan gutst regen in alle kleuren en temperaturen over me heen en geniet ik van een onbeschrijfelijk panorama. Ik zie wat enkele maar mogen zien en geniet hier van, met volle teugen. Ze weten niet dat ik dit kan. Toch lik ik hen soms terwijl mijn talrijke ogen starend vastgepind staan op hun menselijke rijkdom. De mooiste dagen zijn diegene waarin ik vier voeten streel. Het uitzicht dán is met geen pen te beschrijven. Ik kan wel degelijk blozen alleen ziet men het niet.Deze dagelijkse, routineuze ervaring troost me. Dit kwartiertje geluk vult de vijfennegentig komende.Ik verafschuw de dag dat ik me, oud en versleten maar met een bijbel aan herinneringen, moet voegen bij de andere afgeschreven .. badmatten.
Ik zuig, de hele tijd. Ik kan er niets aan doen. Dat is mijn aard. Ik moet zuigen anders besta ik niet, heb ik geen nut. Gelukkig wordt ik nu en dan teder losgerukt om eventjes in het ijle te dwalen. Ik ga van de ene hand in de andere om dan weer abrupt en krachtig terug vastgepind te worden op mijn vast plaatsje. Mijn dagen zijn eenzaam, maar dat geeft niet want ééns per dag ben ik in de hemel.Dan gutst regen in alle kleuren en temperaturen over me heen en geniet ik van een onbeschrijfelijk panorama. Ik zie wat enkele maar mogen zien en geniet hier van, met volle teugen. Ze weten niet dat ik dit kan. Toch lik ik hen soms terwijl mijn talrijke ogen starend vastgepind staan op hun menselijke rijkdom. De mooiste dagen zijn diegene waarin ik vier voeten streel. Het uitzicht dán is met geen pen te beschrijven. Ik kan wel degelijk blozen alleen ziet men het niet.Deze dagelijkse, routineuze ervaring troost me. Dit kwartiertje geluk vult de vijfennegentig komende.Ik verafschuw de dag dat ik me, oud en versleten maar met een bijbel aan herinneringen, moet voegen bij de andere afgeschreven .. badmatten.
donderdag, november 02, 2006
mannenweekend 2
Op onze mannenweekends moeten we een goei stukske kunnen snijden. Dat is een niet weg te branden traditie geworden. En omdat ons weekend anno 2006 in Nederland was, wisten we op voorhand al dat we goed en lang moesten zoeken.
Valkenburg telt een pak eethuizen waar je alles kan eten. Steaks, spiezen, tapas, Balkan Grill en poffertjes. Alles van dit in hetzelfde etablissement. Niets voor ons. Ook de verwarmde veranda's naast plastic venstertjes achter geschilderde pompoenen (halloween !!) konden ons niet overtuigen.
In al deze lelijkheid vonden we gelukkig toch ons pareltje. Het Mergelheukske.
Toen we met zijn gezevenen binnenstapten zagen we dat het restaurant vol zat. Toch kregen we van de kok een plaatsje op de zolder waar we in alle rust en ongestoord onze plan konden trekken. Of was het misschien toch maar beter om zeven luidruchtige Belgen die misschien een vrijgezellenavond aan het vieren waren, ergens ver weg in huis weg te steken (?)
Het werd een heerlijke maaltijd. Omdat de kok van ons zijn ding mocht doen, werden we tot in de puntjes gesoigneerd. Hij kwam zelfs zeggen dat hij extra voor ons zijn best heeft gedaan omdat onze Vlaamse normen op een ander niveau staan dan wat hij dagelijks voor zijn landgenoten mocht bereiden. Aperitief, wijnen, een vijfgangen menu, dessert, koffie en pralines voor amper 50€ per persoon !! Een omweg meer dan waard.
Valkenburg telt een pak eethuizen waar je alles kan eten. Steaks, spiezen, tapas, Balkan Grill en poffertjes. Alles van dit in hetzelfde etablissement. Niets voor ons. Ook de verwarmde veranda's naast plastic venstertjes achter geschilderde pompoenen (halloween !!) konden ons niet overtuigen.
In al deze lelijkheid vonden we gelukkig toch ons pareltje. Het Mergelheukske.
Toen we met zijn gezevenen binnenstapten zagen we dat het restaurant vol zat. Toch kregen we van de kok een plaatsje op de zolder waar we in alle rust en ongestoord onze plan konden trekken. Of was het misschien toch maar beter om zeven luidruchtige Belgen die misschien een vrijgezellenavond aan het vieren waren, ergens ver weg in huis weg te steken (?)
Het werd een heerlijke maaltijd. Omdat de kok van ons zijn ding mocht doen, werden we tot in de puntjes gesoigneerd. Hij kwam zelfs zeggen dat hij extra voor ons zijn best heeft gedaan omdat onze Vlaamse normen op een ander niveau staan dan wat hij dagelijks voor zijn landgenoten mocht bereiden. Aperitief, wijnen, een vijfgangen menu, dessert, koffie en pralines voor amper 50€ per persoon !! Een omweg meer dan waard.
boeken en films
David had op het mannenweekend gelijk. Boeken en de verfilmingen ervan met elkaar vergelijken gaat gewoon niet, is zinloos. Zijn geïmagineerd verhaal over de verdwaalde geiten in de Hollywoodstudio's die na het verorberen van enkele filmrollen het boek toch beter vonden is grappig en treffend tegelijkertijd.
Ik heb ALTIJD meer genoten van het boek dan van de verfilming. Belangrijkste reden hiervan zal zijn dat ik eerst het boek moet gelezen hebben voordat ik naar de film ga kijken. Nooit andersom. En hier zit natuurlijk de angel. Want welke film is niet gebasseerd op een uitgegeven verhaal? Boeken zijn daarom, voor mij, per definitie niet verfilmbaar. Pogingen en gedrochten als 'Bonfire of the vanities', 'Phileine zegt sorry', 'Da Vincitoestanden', 'Olivetti 82', 'Smilla's Sence of snow', 'de aanslag', 'de naam van de roos (jawel)' ... zijn het levende bewijs hoe een boek volledig naar de knoppen geholpen wordt.
Tot gisteravond.
'Het parfum' van Patrick Süskind hoort in het rijtje van de mooiste boeken uit de vorige eeuw en daarmee dus onmogelijk te verfilmen.
Ik moest gisteravond omstreeks 23u nadat ik 'Perfume, story of a murderer' had gezien, mijn stelling aanpassen en grif toegeven dat ik bij bepaalde momenten de sfeer, herkenning personages en spanning uit '89 had herbeleefd.
Perfect gecast, goed geacteerd (dank u Alan Rickman), unieke fragmenten (geboorte onder een vistafel, orgie op het marktplein, lavendelvelden, krijsende baby) en schitterende locaties (vooral die uit Catalunya - Poble Espanol/Barri Gottic/Girona - spraken me om één of andere reden het meeste aan).
Het kan dus wel. Toch blijft 'het parfum' voor mij de basis en zijn de beelden die ik gisteren zag de perfecte aanvuling.
Ik heb ALTIJD meer genoten van het boek dan van de verfilming. Belangrijkste reden hiervan zal zijn dat ik eerst het boek moet gelezen hebben voordat ik naar de film ga kijken. Nooit andersom. En hier zit natuurlijk de angel. Want welke film is niet gebasseerd op een uitgegeven verhaal? Boeken zijn daarom, voor mij, per definitie niet verfilmbaar. Pogingen en gedrochten als 'Bonfire of the vanities', 'Phileine zegt sorry', 'Da Vincitoestanden', 'Olivetti 82', 'Smilla's Sence of snow', 'de aanslag', 'de naam van de roos (jawel)' ... zijn het levende bewijs hoe een boek volledig naar de knoppen geholpen wordt.
Tot gisteravond.
'Het parfum' van Patrick Süskind hoort in het rijtje van de mooiste boeken uit de vorige eeuw en daarmee dus onmogelijk te verfilmen.
Ik moest gisteravond omstreeks 23u nadat ik 'Perfume, story of a murderer' had gezien, mijn stelling aanpassen en grif toegeven dat ik bij bepaalde momenten de sfeer, herkenning personages en spanning uit '89 had herbeleefd.
Perfect gecast, goed geacteerd (dank u Alan Rickman), unieke fragmenten (geboorte onder een vistafel, orgie op het marktplein, lavendelvelden, krijsende baby) en schitterende locaties (vooral die uit Catalunya - Poble Espanol/Barri Gottic/Girona - spraken me om één of andere reden het meeste aan).
Het kan dus wel. Toch blijft 'het parfum' voor mij de basis en zijn de beelden die ik gisteren zag de perfecte aanvuling.
dinsdag, oktober 17, 2006
jaarmarkt in Schelle
Wat ik hier ga brengen is onnozel. Ik weet het. Ik moet me soms een beetje minder druk maken. Maar soms is soms .. en soms is nu.
Vorige zaterdag was het jaarmarkt in Schelle. Een jaarmarkt is niet meer dan een verplichte wandeling voorbij stalletjes van de plaatselijke middenstand, een snel opgezet kermisje, hamburgers, braadworsten, caracollen, vietnamese loempiaatjes, Marokkanen met mango's uit Brazilië, een zegevierende burgervader, bloedruikende oppositieleden, een goochelaar, een beatboxer en elk cafe die zijn voordeur openzet om klanten naar tap, wijf en vlaamstalige muziek te lokken (wat meestal zeer goed lukt).
Boom, Schelle, Niel en Willebroek organiseren de belangrijkste jaarmarkten in de Rupelstreek. Vooral die van Niel heeft de beste (lees oudste) reputatie.
Vroeger was het (naar 't schijnt) anders, meer sfeer. Toen kwamen de boeren met hun vee naar buiten, kletsten wat elkaars poten en gingen zich nadien lazerus drinken in de plaatselijke staminee. Meer was dat niet. In 'De Witte van Zichem' van Robbe De Herdt zit een fragmentje van een jaarmarkt anno 1900. De Witte jat geld, zijn broer gaat vrijen, De Witte heeft dat gezien maar moet zwijgen tegen vader, vader geeft em wat kletsen rond zijn oren (hoogstwaarschijnlijk voor dat geld of voor de patatten die te zout waren).
Dus wij naar de jaarmarkt. Het enige wat er vandaag van de oude tradities overblijft is het door boer of hobbyist pronken met geiten, schapen, koeien, paarden, ezels, varkens en stieren. Leuk voor de kleinsten onder ons, waaronder mijn twee enthousiaste geitjesliefhebbers.
Geitjes kijken en voorzichtig aaien. Leuk. VOOR DE KLEINSTE ONDER ONS !!!!!
Op deze foto zie je mijn rakkers GEDULDIG hun beurt afwachten aan een dame die het geitje zooooooo lief en zoooooooo schattig vond dat ze van mening was dat het kleine grut maar eventjes geduld moest oefenen. Het was haar beurt en van niemand anders.
Ik aanschouwde het tafereel met gekromde tenen. Het werd (ik meen nu wat ik zeg !!!!) gortig toen het geitje uit mensenliefde nog dichter tegen het gelaat van haar geliefde kwam dat het een fractie heeft gescheeld of de twee wezentjes waren op het veldje vlak voor mijn ogen en die van mijn, ondertussen iets minder geduldige uitoefeners van het geduld, een tongetje aan het draaien. De tipjes van de twee tongetjes hebben elkaar eventjes geroerd maar de doorslaggevende draai kwam er niet. Had duidelijk te maken met het puntvormig bekje van het geitje. Muilt niet zo handig, naar het schijnt. De vriend of, erger, de echtgenoot zag je oorverdovend luid denken: "deed ze dat maar eens wat meer met mij !!! of met mijn geitje!!!!"
Duidelijk overmand door emoties stond het geval haar plaats af aan mijn kids .....
..... TOEN vanuit het niets een grootmoeder met gebetoneerde mis-en-plis en Rubensiaans lijf haar enorm achterste gebruikte om haar plaats en die van haar kleinkind voor het geile geitje te parkeren.
Als mijn jongste volwassen vuisten had zou hij ze gebruikt hebben. Nu heeft zijn vader het, met VEEL plezier, mogen oplossen.(zie floure vestje)
En zo kwam alles nog relatief goed.
Moeder Geit en ik wisselden een betekenisvolle blik uit. Alleen weet ik niet wat moeder geit zelf van dit schouwspel heeft gedacht, of van mij.
Vorige zaterdag was het jaarmarkt in Schelle. Een jaarmarkt is niet meer dan een verplichte wandeling voorbij stalletjes van de plaatselijke middenstand, een snel opgezet kermisje, hamburgers, braadworsten, caracollen, vietnamese loempiaatjes, Marokkanen met mango's uit Brazilië, een zegevierende burgervader, bloedruikende oppositieleden, een goochelaar, een beatboxer en elk cafe die zijn voordeur openzet om klanten naar tap, wijf en vlaamstalige muziek te lokken (wat meestal zeer goed lukt).
Boom, Schelle, Niel en Willebroek organiseren de belangrijkste jaarmarkten in de Rupelstreek. Vooral die van Niel heeft de beste (lees oudste) reputatie.
Vroeger was het (naar 't schijnt) anders, meer sfeer. Toen kwamen de boeren met hun vee naar buiten, kletsten wat elkaars poten en gingen zich nadien lazerus drinken in de plaatselijke staminee. Meer was dat niet. In 'De Witte van Zichem' van Robbe De Herdt zit een fragmentje van een jaarmarkt anno 1900. De Witte jat geld, zijn broer gaat vrijen, De Witte heeft dat gezien maar moet zwijgen tegen vader, vader geeft em wat kletsen rond zijn oren (hoogstwaarschijnlijk voor dat geld of voor de patatten die te zout waren).
Dus wij naar de jaarmarkt. Het enige wat er vandaag van de oude tradities overblijft is het door boer of hobbyist pronken met geiten, schapen, koeien, paarden, ezels, varkens en stieren. Leuk voor de kleinsten onder ons, waaronder mijn twee enthousiaste geitjesliefhebbers.
Geitjes kijken en voorzichtig aaien. Leuk. VOOR DE KLEINSTE ONDER ONS !!!!!
Op deze foto zie je mijn rakkers GEDULDIG hun beurt afwachten aan een dame die het geitje zooooooo lief en zoooooooo schattig vond dat ze van mening was dat het kleine grut maar eventjes geduld moest oefenen. Het was haar beurt en van niemand anders.
Ik aanschouwde het tafereel met gekromde tenen. Het werd (ik meen nu wat ik zeg !!!!) gortig toen het geitje uit mensenliefde nog dichter tegen het gelaat van haar geliefde kwam dat het een fractie heeft gescheeld of de twee wezentjes waren op het veldje vlak voor mijn ogen en die van mijn, ondertussen iets minder geduldige uitoefeners van het geduld, een tongetje aan het draaien. De tipjes van de twee tongetjes hebben elkaar eventjes geroerd maar de doorslaggevende draai kwam er niet. Had duidelijk te maken met het puntvormig bekje van het geitje. Muilt niet zo handig, naar het schijnt. De vriend of, erger, de echtgenoot zag je oorverdovend luid denken: "deed ze dat maar eens wat meer met mij !!! of met mijn geitje!!!!"
Duidelijk overmand door emoties stond het geval haar plaats af aan mijn kids .....
..... TOEN vanuit het niets een grootmoeder met gebetoneerde mis-en-plis en Rubensiaans lijf haar enorm achterste gebruikte om haar plaats en die van haar kleinkind voor het geile geitje te parkeren.
Als mijn jongste volwassen vuisten had zou hij ze gebruikt hebben. Nu heeft zijn vader het, met VEEL plezier, mogen oplossen.(zie floure vestje)
En zo kwam alles nog relatief goed.
Moeder Geit en ik wisselden een betekenisvolle blik uit. Alleen weet ik niet wat moeder geit zelf van dit schouwspel heeft gedacht, of van mij.
maandag, oktober 09, 2006
Frans van Barca
Straf dat zo weinig mensen weten dat er ooit een belg bij het beste elftal van de wereld gespeeld heeft nl FC Barcelona. Die belg is niemand minder maar ook n .. dan Fernand Goyvaerts.
Speelde bij Brugge, trekt dan naar Barcelona, speelt er een paar jaar, wordt verkozen tot beste buitenlandse speler uit de primera division, trekt naar Madrid (!!), raakt geblesseerd, raakt niet meer aan de bak, raakt wel aan de bak bij een paar ploegjes in België en wordt na zijn voetbalcarière voetbalmakelaar.
Nooit heeft nog één Belg bij Barca gespeeld. Fernand wel. Maar geen kat dat em kent. Straf. Belgisch zeker?
Speelde bij Brugge, trekt dan naar Barcelona, speelt er een paar jaar, wordt verkozen tot beste buitenlandse speler uit de primera division, trekt naar Madrid (!!), raakt geblesseerd, raakt niet meer aan de bak, raakt wel aan de bak bij een paar ploegjes in België en wordt na zijn voetbalcarière voetbalmakelaar.
Nooit heeft nog één Belg bij Barca gespeeld. Fernand wel. Maar geen kat dat em kent. Straf. Belgisch zeker?
Anders dan anders
Van niets naar 9% gaan en 2 zitjes bemachtigen in de gemeente waar Pira naar alle onwaarschijnlijkheid gewonnen heeft.
'Il faut le faire' zou een oude bruingetinte topsalesmadam regio Duffel gezegd hebben.
Goed gedaan beste vriend. Goed gewerkt. Blijf nu asjeblief gewoon jezelf en laat je niet door de extreme kant van je windrichting overhalen. Dan zie ik je binnen een jaar of zes weer iets straf doen.
'Il faut le faire' zou een oude bruingetinte topsalesmadam regio Duffel gezegd hebben.
Goed gedaan beste vriend. Goed gewerkt. Blijf nu asjeblief gewoon jezelf en laat je niet door de extreme kant van je windrichting overhalen. Dan zie ik je binnen een jaar of zes weer iets straf doen.
Schelle the day after
Al bij al valt het nog mee voor ons, de Schellenaren.
De CD&V-NVA behoudt de absolute meerderheid. Het Belang krijgt er 3 zitjes bij ten kost van SPA, VLD en Groen. Voor de laatste is dit het ergste. Groen had maar één zeteltje en nu hebben ze nul zetels.
De 3 belangrijkste programmapunten van het Belang in Schelle waren:
1. Er voor zorgen dat de vignetten op de groene afvalcontainers niet meer zouden gestolen worden. Daarvoor zouden ze een nachtwacht in het leven roepen.
Wij moeten onze vuilbakken elke woensdagavond buitenzetten en om de week staat die groene bak naast de gewone gele vuilniszak. Vanaf DAT moment zou het Belang in actie treden en bij elke van 2500 bakken de hele nacht een Belang mandataris posten om er voor te zorgen dat het vignet zeker niet gepikt zou worden.
Ik zou met een veilig gevoel gaan slapen die nacht. Een Blokker voor mijn huis die zijn slaap moet laten voor een velletje papier.
2. De vervallen huisjes in het toeristische centrum van Schelle moeten blijven staan. (vooral omdat er zelf een paar blokkers in wonen. Ah ja, zo gaat dat dan he)
Het toeristische centrum van Schelle. Ik pis in mijn broek van 't lachen. Wij hebben op 1 jaar welgeteld 5 toeristen in Schelle. 5. En dat is dan een familie verdwaalde Hollanders die aan frituur 'den bareel' de weg komen vragen naar de steenbakkerijen van Boom.
3. het veiligheidsgevoel vergroten. Dit is waar. Sinds de komst van een nieuwe skateramp in het park van Schelle heb ik me zelden zo onveilig gevoeld. De drang om op die ramp te staan is me gewoon te groot. "Ik moet het es een keer geprobeerd hebben" zeg ik dan tegen mezelf. Maar ik weet met 100% zekerheid dat ik lelijk op mijn lip ga vallen. Bij deze gedachte komt het onveiligheidsgevoel bij mij de kop op steken. Het is een schande. Die ramp moet weg. En sluit dan ook ineens die pitazaak waar elke zaterdag en zondag bruinhemden staan aan te schuiven. Schandalig hoe die Colombianen met hun shoarma's zo maar eventjes de gehele Schelse economie heeft opgeschrikt.
De CD&V-NVA behoudt de absolute meerderheid. Het Belang krijgt er 3 zitjes bij ten kost van SPA, VLD en Groen. Voor de laatste is dit het ergste. Groen had maar één zeteltje en nu hebben ze nul zetels.
De 3 belangrijkste programmapunten van het Belang in Schelle waren:
1. Er voor zorgen dat de vignetten op de groene afvalcontainers niet meer zouden gestolen worden. Daarvoor zouden ze een nachtwacht in het leven roepen.
Wij moeten onze vuilbakken elke woensdagavond buitenzetten en om de week staat die groene bak naast de gewone gele vuilniszak. Vanaf DAT moment zou het Belang in actie treden en bij elke van 2500 bakken de hele nacht een Belang mandataris posten om er voor te zorgen dat het vignet zeker niet gepikt zou worden.
Ik zou met een veilig gevoel gaan slapen die nacht. Een Blokker voor mijn huis die zijn slaap moet laten voor een velletje papier.
2. De vervallen huisjes in het toeristische centrum van Schelle moeten blijven staan. (vooral omdat er zelf een paar blokkers in wonen. Ah ja, zo gaat dat dan he)
Het toeristische centrum van Schelle. Ik pis in mijn broek van 't lachen. Wij hebben op 1 jaar welgeteld 5 toeristen in Schelle. 5. En dat is dan een familie verdwaalde Hollanders die aan frituur 'den bareel' de weg komen vragen naar de steenbakkerijen van Boom.
3. het veiligheidsgevoel vergroten. Dit is waar. Sinds de komst van een nieuwe skateramp in het park van Schelle heb ik me zelden zo onveilig gevoeld. De drang om op die ramp te staan is me gewoon te groot. "Ik moet het es een keer geprobeerd hebben" zeg ik dan tegen mezelf. Maar ik weet met 100% zekerheid dat ik lelijk op mijn lip ga vallen. Bij deze gedachte komt het onveiligheidsgevoel bij mij de kop op steken. Het is een schande. Die ramp moet weg. En sluit dan ook ineens die pitazaak waar elke zaterdag en zondag bruinhemden staan aan te schuiven. Schandalig hoe die Colombianen met hun shoarma's zo maar eventjes de gehele Schelse economie heeft opgeschrikt.
maandag, oktober 02, 2006
pas op voor sommeliers
Gisteren mochten we met de Catalaan in Mortsel een feestje verzorgen voor een viertal koks, een bakker, een sommelier en uiteraard al hun partners.
Ik kreeg deze opdracht van gastheer Pieter via e-mail een drietal weken geleden.
Alhoewel ik ondertussen nog feestjes en presentaties mocht doen, hield deze avond en het belang er van me toch de hele tijd bezig.
Zeker omdat er tussen die koks een paar Catalunya freaks bij waren die een paar keer per jaar naar Barcelona reizen om er in de plaatselijke restaurants bij te leren. Komt er nog bij dat één van hen in het Hof van Cléve werkt.
Niet verwonderlijk dat ik iets geconcentreerder aan deze avond begon dan anders.
Een extra uurtje studie gisteren namiddag ter voorbereiding vond ik dus geen overdreven luxe. Kwestie van niet te hard door de mand te vallen.
Feestje begon om half zeven. De sommelier kende de cava’s die ik schonk (er was er zelf één bij die hij zelf regelmatig schenkt) en de chef-kok (die van het Hof Van Cleve)van de avond wist dat ik Anis del Mono met de gambas combineerde. Er werd dus duchtig geknikt, beaamd en geconfirmeerd.
Gelukkig vonden al de gasten de tapas lekker en de cavas mochten er ook zijn .. vooral de derde (Orioll Rossell Cava Brut) die ik schonk viel in de smaak.
En de moeilijke vragen? Die bleven uit. Het genomineerde gezelschap was met andere woorden lief met me, spaarden me door me niet in verlegenheid te brengen met gesofisticeerde vragen over bijv de rijpheid van de Temperanillo of de zuurtegraad van de Muscat.
Integendeel zelfs! De paar vragen die ik mocht beantwoorden waren eigenlijk redelijk makkelijk. Binnenkoppertjes zoals we zeggen.
Wat is de hoofdstad van Catalunya? Wat zijn die beestjes daar in dat kommetje? Hoe lang bewaart deze wijn? Wat zit er in dit sausje? Het werd dus geen examen.
Jürgen, mijn kameraad die ook van de partij was, kwam me regelmatig in de keuken aanmoedigend complimenteren. Annick bleef liever in de keuken staan. Kwaliteit van de gerechten primeerde..
Om negen uur namen we afscheid. De rode en witte wijnen lagen op temperatuur te wachten, de desserts waren ook klaar, iedereen kon voort en wij mochten naar huis.
Toen Jürgen me buiten, aan de wagen, een handje kwam toesteken kwam het ....
Onder de gasten was er geen één bij die kok of sommelier was. De ene was een familielid van de gastheer, de andere werkt in ploegen bij een metaalverwerkend bedrijf en nog een andere levert bakmeel aan bakkers.
Maar van wijn, laat staan Catalunya hadden ze, tot gisteravond, geen kaas gegeten.
Er is dus duchtig onder één hoedje gespeeld geweest. De hele week hebben de protagonisten zich naar dit moment verknocht.
De hilariteit (!!!) toen ik na dit nieuws terug naar de gasten liep.
Een goeie grap is zowel voor de maker als lijder een waar genot. Het begon me pas een tweetal uurtjes nadien echt te dagen dat al die extra concentratie een maat voor niets was geweest.
Aan de medewerkers van het complot: Dikke Proficiat !!!!
Hier ga ik zelf nog lange tijd plezier aan beleven … en jullie ook neem ik aan.
Ik kreeg deze opdracht van gastheer Pieter via e-mail een drietal weken geleden.
Alhoewel ik ondertussen nog feestjes en presentaties mocht doen, hield deze avond en het belang er van me toch de hele tijd bezig.
Zeker omdat er tussen die koks een paar Catalunya freaks bij waren die een paar keer per jaar naar Barcelona reizen om er in de plaatselijke restaurants bij te leren. Komt er nog bij dat één van hen in het Hof van Cléve werkt.
Niet verwonderlijk dat ik iets geconcentreerder aan deze avond begon dan anders.
Een extra uurtje studie gisteren namiddag ter voorbereiding vond ik dus geen overdreven luxe. Kwestie van niet te hard door de mand te vallen.
Feestje begon om half zeven. De sommelier kende de cava’s die ik schonk (er was er zelf één bij die hij zelf regelmatig schenkt) en de chef-kok (die van het Hof Van Cleve)van de avond wist dat ik Anis del Mono met de gambas combineerde. Er werd dus duchtig geknikt, beaamd en geconfirmeerd.
Gelukkig vonden al de gasten de tapas lekker en de cavas mochten er ook zijn .. vooral de derde (Orioll Rossell Cava Brut) die ik schonk viel in de smaak.
En de moeilijke vragen? Die bleven uit. Het genomineerde gezelschap was met andere woorden lief met me, spaarden me door me niet in verlegenheid te brengen met gesofisticeerde vragen over bijv de rijpheid van de Temperanillo of de zuurtegraad van de Muscat.
Integendeel zelfs! De paar vragen die ik mocht beantwoorden waren eigenlijk redelijk makkelijk. Binnenkoppertjes zoals we zeggen.
Wat is de hoofdstad van Catalunya? Wat zijn die beestjes daar in dat kommetje? Hoe lang bewaart deze wijn? Wat zit er in dit sausje? Het werd dus geen examen.
Jürgen, mijn kameraad die ook van de partij was, kwam me regelmatig in de keuken aanmoedigend complimenteren. Annick bleef liever in de keuken staan. Kwaliteit van de gerechten primeerde..
Om negen uur namen we afscheid. De rode en witte wijnen lagen op temperatuur te wachten, de desserts waren ook klaar, iedereen kon voort en wij mochten naar huis.
Toen Jürgen me buiten, aan de wagen, een handje kwam toesteken kwam het ....
Onder de gasten was er geen één bij die kok of sommelier was. De ene was een familielid van de gastheer, de andere werkt in ploegen bij een metaalverwerkend bedrijf en nog een andere levert bakmeel aan bakkers.
Maar van wijn, laat staan Catalunya hadden ze, tot gisteravond, geen kaas gegeten.
Er is dus duchtig onder één hoedje gespeeld geweest. De hele week hebben de protagonisten zich naar dit moment verknocht.
De hilariteit (!!!) toen ik na dit nieuws terug naar de gasten liep.
Een goeie grap is zowel voor de maker als lijder een waar genot. Het begon me pas een tweetal uurtjes nadien echt te dagen dat al die extra concentratie een maat voor niets was geweest.
Aan de medewerkers van het complot: Dikke Proficiat !!!!
Hier ga ik zelf nog lange tijd plezier aan beleven … en jullie ook neem ik aan.
Abonneren op:
Posts (Atom)
