Derde huwelijk

Ik kan van mezelf niet zeggen dat ik een grote fan ben van Tom Lanoye. Dat de man kan schrijven heeft hij al een paar keer bewezen. Maar sinds het 'goddelijke monster' en na zijn 'dozen' en zijn 'doen-doen-doen' had ik het gevoel dat ik het met Lanoye (ge)had (ge)had.
Toch, om het af te leren zeg maar en omdat ik benieuwd was waarom de ene schrijver wel genomineerd wordt voor de Gouden Uil en de andere niet en waarom Tom Van Dijck en Phara de Aguire het zo een knap boek vond, nam ik van de fnac het derde huwelijk mee.

Het boek werd de laatste tijd een beetje veel gehyped had ik de indruk.

Wel, ik moet toegeven dat elke vorm van reclame voor dit boek geoorloofd is.
Waarom? Moet je zelf maar lezen. Toch dit stukje van op pagina 170.

De goorste clichés van het internationale tv-vee? De vetst aangezette sentimentalistische humbug, waaraan het geestelijke lompenproletariaat wereldwijd verslaafd is?
Zij slikt het als zoetekoek en ecstacy. De meest voorspelbaar aaneengekakte smeerlapperij uit de vertelfabrieken der Angelsaksische poenscheppers, die elk talent verdelgen zoals een kiekenboer de pleuris verdelgt bij zijn kakelende broodwinning: bij voorbaat en met tonnen antibiotica. Alle leven moet eruit! Alles wat echt natuurlijk is, onaangenaam, onontkoombaar tragisch, fragmentarisch, grillig of hopeloos ingewikkeld, of gewoonweg uit de band springend - alle authenticiteit, zeg maar, alle risico - moet worden verzopen in braafheid of tranentrekkerij, in geruststellende vaste formats en stramienen zonder wezenlijke spiritualiteit. Zelfs hun voortdurend aanroepen van een of andere god - god bless! - is gestoeld op religiositeit zonder kloten. Een vorm van aspirine meer dan van existentiële bezinning en dat zeg ik als verstokte ketter.

Zo, dan kan een mens weer es verder. Ik vond dit soort zinnen niet terug in art 285B en de helaasheid der dingen. Ok ok omdat het andere boeken waren.

Aan Campert en Grunberg begin ik niet meer. Ben bezig in 'de zwarte met het witte hart' van Arhur Japin. Sinds 'een schitterend gebrek' ook zo een schrijver die we in 't oog moeten houden.

blauwe regen op een warme lentedag

Tijd van het jaar voor de wisteria of blauwe regen.
Ik weet niet veel van bloemen en planten af. Eigenlijk alleen wat ik mooi vind en wat lekker ruikt. Aan het eerste reukorgasme van het jaar ben ik momenteel met volle teugen bezig. Onze blauwe regen staat ongeveer een week of twee in volle bloei en (vooral!!) geur. En daarna is het voor mij wachten tot wanneer de philadelphus (of boerejasmijn) van onze buren over het muurtje komt piepen.

de eerste van het jaar

Eindelijk.

Wenen en Schelle

Terug van een paar dagen Wenen met vrienden. Mooie stad, fantastisch weer, heel lekker gegeten. Jawel, heel lekker gegeten in Oostenrijk. De eerste avond bij een Japanner, de tweede Italiaans, de derde een snack en de vierde, jongens jongens de vierde, weer een Italiaan. Maar wat voor één. Novelli in de Bräuerstrasse 11. We maken hier geen woorden om vuil. Ben je in de buurt, Frankfurt bijvoorbeeld, ga dan bij Novelli langs.


Eten en musea. Als een stad een Museumplatz heeft, dan zal het wel musea hebben zekers.
Het is over één werkje dat ik in één van deze mastodonten gezien heb, dat ik hier graag wat meer uitleg geef: 'Zicht op Schelle' van Jan Breugel.
Jan Breugel, de zoon van Pieter Breugel de Oude, is zo een beetje wat we de Jordi Cruyff, Axl Merckx of Sean John uit de Vlaamse kunstgeschiedenis kunnen noemen. Een pechvogel met een beroemde vader die uit masochistische overweging dezelfde stiel als de papa kiest. Fluwelen Jan is dus minder bekend en beroemd geworden dan zijn schepper. Toch heeft hij in de periode dat hij in Antwerpen woonde een werkje gemaakt dat ik, omdat ik er toch was, wilde zien: 'Zicht op Schelle' uit 1614 (29 juni om precies te zijn).
Schelle is een zakdoek groot. 2 straten, een Delhaize, een piepklein parkje met een schommel voor de jongsten en een skateboardramp voor de ouderen, 2 rivieren, een paar cafeetjes, 2 scholen. Iedereen kent iedereen en de huisarts wordt nog met Mijnheer Dokteur aangesproken.
En toch hangt in het Kunsthistorisch Museum van Wenen een gezicht van dit dorpje met zijn enige echte herkenningspunt, zijn scheve kerktoren.
Breugel moet tijdens zijn wandelingen gecharmeerd zijn geweest door het dansende volkje aan de stroom en zijn scheve toren dat hij prompt een geniaal schetsje maakte. En omdat hij zelf ook zo een partijbeest was, plaatste hij zichzelf graag met zijn familie linksonder op het tafereeltje.
Om de vier jaar zijn het in Schelle, houd u vast - nu komt het, Scheve Toren Feesten (origineel he) in Schelle. Vorig jaar hebben we ze mogen meemaken. Een tent aan de kerk, een bezoekje van Inge Vervotten, rijstpap, een kermisje, wat kraampjes en een paar vuurwerkpijlen. Zou het nu niet mooi zijn dat al de Schellenaren de kans zouden krijgen, al was het maar voor 1 dag, om in hun eigen dorp een werk mogen bezichtigen dat dag op dag vierhonderd jaar geleden op doek in gezet? Wie anders heeft meer recht op de verjaardag van dit werk dan de Schellenaren zelf?

warme maandag

Stralend weer dus naar zee: Oostende
Spelen op het strand, ijsjes eten, lezen, pootje baden, op een bankje ziten, mensen kijken, tukje doen, lekker zonnen, niks doen.

heee hheee ga je mee .... breng maar je familie en je vrienden mee we gaan naar knokkeheistdepanneoostendedehaan gek is wie naar spanje wil gaan

doping

Lisa en Santi werden zondag gedoopt. In de meeste gevallen gebeurt dit een paar weken na de geboorte. Bij ons dus niet. De oudste is er 8 en de jongste 5.
Met als gevolg dat ze hun doopsel bewust hebben meegemaakt.
Voor Lisa was dit een nieuw avontuur, een show waar zij de hoofdrol mocht spelen. Santi keek naar deze gebeurtenis eerder angstvallig uit.
- "Welke dag zijn we vandaag, mama?"
- "We zijn vandaag zondag"
Een dubbel gevoel voor hem want hij mocht vandaag computerspelletjes spelen (enkel woensdag en zondag toegestaan ten huize Daems-Moons) maar zijn haar zou ook door een vreemde man in een kerk gewassen worden.
Guy had em dit deze week telefonisch wijsgemaakt. En omdat hij een hemelse schrik heeft van nat water op zijn hoofd was hij er helemaal niet gerust in.

een park, een bankje, een ukelele en een virtuoos

James Brown leeft

Phara

Ga naar het interview in 'Alaska' van vorige zondag: hier beluisteren

kvraagetaan deel 4

voerdes was er niks
we mochten niks mor dejen alles urbanus was nen held ons pa diejen oj nog haar en we telden al ons geld veur de kermisshowen in de boksauto’s outrun in plaats van onze commodore
er waren geen cd’s geen mp3’s alleen mor wa cassetjes en buurman wa doet u nu veur ons allereerste tetjes het was zo simpel ammaalzo simpel ammaalzo simpel as ik vraag het aan

De platen van Urbanus hebben we thuis grijs gedraaid. Mijn broer en ik lipten hele teksten mee en toch schoten we elke keer bij de pointe in de lach. Wat Urbanus toen deed kan je een beetje met TV Touché vergelijken, steengoed en ver zijn tijd vooruit.

De eerste computer die ik in levende lijve zag was bij mijne maat Kris. Hij had een Amstrad Schneider 646 gekregen met een cassettedeck om je informatie op een cassette op te slaan. Revolutionair. We organiseerden tijdens die zomervakantie onder vriendjes 'De Olympische Spelen'. De puntentelling en het klassement werden proper door Kris op zijn computer bijgehouden. Geweldig.

Alleen maar wat cassetjes .. Wel ik had er tamelijk veel hoor, nam alles op van de top 30 en inventariseerde het proper in een schriftje. Toen moest je nog hard werken om je favoriete muziek te 'bezitten'. Ik kende iemand die wel 1000 cassetje in zijn collectie had steken. Al zijn vrije tijd ging naar de pauze-play-record-knop. Wat zou hij vandaag met zijn voorraad gedaan hebben en had hij toen geweten dat je vandaag op ééntweedrie al de muziek voor handen kan hebben kon hij drie vreemde talen rijker zijn.


De scene uit 'Flodder' met Bert Andre en Tatjana Simic - "buurman wat doet u nu" stond destijds op het netvlies van al mijn kameraadjes voor eeuwig geprent. En wat een geluk dat de rewindknop bestond. Rewindplayrewindplay uren en uren. Noem het puberaal, het blijft puur jeugdsentiment.

kvraagetaan deel 3

Er was nog gene gsm, gene vtm En niemand die Hannibal of Murdock wilde zen
Rons honeymoon, Karolientje, Merlina met de parafix

De Fixkes vergaten nog: Tip Top, de Kat (met coole Rik Andries die eigenlijk een over een Brabants trekpaard getilde tweederangsacteur was met een dikke nek), Het zwaard van Ardoewaan, Hitring, Chips (Poncherello maar lachen achter zijn stuurke en geen één vliegje op zijn blinkende bijters) , Mork & Mindy (nanunanu, het heeft me 4 jaar geduurd vooraleer ik de begroeting kon doen) , Arnold (wadjoetokkinaboutwillis), de Ted De Braakschow (miauw miauw miauw miauw miauw ..), de ongeëvenaarde Willem Ruys (er is een groot gapend gat na zijn dood - en Pierre, wat hebben ze gewonnen), de Opkopers (waarom herhalen ze dit niet ipv al die rommel wat er nu verschijnt) , De Dukes of Hazard (piekoepiekoecoltrane), Top Pop (met het showballet van Penny de Jaeger - mm die pakskes, dat haar mmmm), Nightrider (praten tegen een horloge- cooool) , Battlestar Galactica ( ik was altijd Apollo) , Fame (enkel Lori Singer en Debby Allen hebben nog iets na de serie met hun leven gedaan. Vorig jaar ging de BBC een kijkje nemen bij de sterren van toen. Leroy was een aan wal geraakte drugsverslaafde geworden met een buik en bijna kaal !!! Weer een illusie minder. Zie zeker naar het filmpje) , de zevensprong (spannendste kinderserie aller tijden, vooral als de meester aan de zevensprong staat en in de dichte mist met een bangelijk achtergrondmuziekje een keuze moest maken - om in uw broek te doen), Family Ties (met mijnen held uit Back to the Future, Michael J Fox), de film van Ome Willem (Ome Willem, ik moet plasse) , Blue thunder, He Man (aaaaaaaaaiiii eeeeeeemmmm thee poooooOOOOOOWWWEEERRRRRRR), Veronica op woensdag namiddag, Veronica komt naar je toe deze zomer (Jeroen Van Inkel kwam zelfs naar de feesttent tijdens de lichtfeesten in Reet plaatjes draaien, Miami Vice (die jasjes !!) ...

kvraagetaan deel 2

Drie keer durve was doen, Maskes plage, liefde vrage
En al wa ge zegt da waarde zelf, me a broek in den helft.
Et was zo simpel allemaal, zo simpel allemaal, zo simpel als ik vraag et aan Kvraagetaan

Ik heb tot mijn 12 op een jongensschool gezeten. Onze dagen vulden we met voetbal, vechten, vallen, vieren. Kussen en meisjes was een ander universum far far away. En eigelijk niet interessant. De Wim en de Johan hadden zussen. Ik niet, ik had een broer en mijn vader was kapper, herenkapper! De enige vrouwen die bij ons over de vloer kwamen waren, buiten ons ma natuurlijk, mijn tantes en mijn grootmoeders. Ook een tienjarige kan met deze gegevens moeilijk een deftig geile fantasie losweken. Noppes dus.
Er kwam pas verandering tijdens onze voorbereiding op HET HEILIG VORMSEL, maw de catachesetijd.
Eén keer per maand terroriseerden we samen met zeven klasgenoten de familie Hauchecorne tijdens onze maandelijkse wijze lessen uit de bijbel. De Hauchecornes waren zonder twijfel het meest gelovige, rechtschapen, vredelievende, lieve gezinnetje dat ik ooit ben tegengekomen. De vroomheid zeek er van de voordeur over den dorpel af. Jaren lang heb ik me afgevraagd hoe zij aan drie dochters zijn geraakt. Die lieve, lieve, lieve, lieve, lieve mensen ontvingen ons dus elke derde goede vrijdagavond van de maand. Met alle beste bedoelingen gingen zij ons de wonderlijke verhalen van Jezus en zijn Apostelen debiteren. Hun bedoeling was om er een avondje genietend bidden van te maken. Het mocht niet zijn want de H's hadden één heel groot probleem. Het groepje telde 10 kinderen. 7 jongens (wij dus) en ... 3 meisjes. Wij waren het onszelf dus verplicht om op te vallen. En de enige manier die we konden verzinnen was het gezinnetje een heel jaar lang het bloed van onder hun nagels te kloten. Elke maand gaven we onszelf één opdracht. Diegene die het die avond durfde om de grens van het ontoelaatbare te bereiken ... was gewonnen, was 'den durver van de maand'.
Arme Hauchecornes. De ene vrijdag hing er op het einde van de sessie geen één kalenderblaadje en behangpapiertje in het wc'tje, de andere avond kwamen we in zwembroek en nog een andere vrijdag haalden de etters, bij de openingszin van vader Hauchecorne dat we vanavond es flink gingen werken, al het gereedschap boven dat we thuis uit de werkschuur konden verzamelen. De hele eetkamertafel was na die ambitieuse aanzet in minder dan vier seconden bezaaid met hamers, beitels, zagen, moeren, schroevendraaiers, nagels en trektangen. Kris haalde zelfs een soldeerbout boven. Hij werd door ons allen die avond als 'den durver' van de maand verkozen. Moeder Hauchecorne, die we de eerste maanden nooit hebben gezien, kwam op een onverwacht moment vuurrood uit de keuken en prevelde aan haar man de gevleugelde woorden: "Als die klheidense rotzakskes nog verder met uw kloten spelen, stamp ze dan godverdomme buiten" waarop Kurt, de bloedbroeder naast mij, adrem "maar ik wil helemaal niet met uw man zijn kloten spelen mevrouw" repliceerde.
En dit alles en enkel en alleen om bij die drie wichtjes een vorm van respect te verdienen waarmee ze ons ooit de hemel zouden schenken.
Het werd nooit wat hoor. Ik was wel wat verliefd op Kristinneke maar ja wie was ik.
Ik was de zoon van de coiffeur die alles toch te weten komt. Ik kon dus niet anders dan me zo veel mogelijk gedeisd te houden, laat staan een lief te hebben !!!

Ik heb trouwens nooit begrepen wat dat wilde zeggen, 'ik vraag het aan'. Wat werd er aangevraagd? Aan wat hing een vraag? En als je dan "ok" had geantwoord, wat was je dan????
Den goedgekeurde aangevraagde?

kvraagetaan deel 1

Een paar weken geleden zei Stijn me dat hij dat liedje, kvraagetaan, van de Fixkes zo goed vond.
Hij is de enige niet. Het nummer wordt bijna elke dag op radio 1 en andere zenders gedraaid. Het is al een paar weken het meest gedownloade nummer op Itunes.
Waarom? Omdat het zo herkenbaar is en omdat iedereen er nostalgisch van wordt.

Mag kik binne mag kik binne om een lieke te beginne
Over de dinges die kik mij allemaal herinner
Veel liekes zongen we niet. We hoorden wel de engelstalige hits op de radio maar het nazingen was onmogelijk. Behalve toen de rubensiaanse Vanessa haar hitje scoorde met "jeupsaitdaunenissidozzimeiki jeupsaitdaunenizzidozookee ..."
Wij zaten altijd bij de vriendjes thuis. Vooraf geplande afspraken onder de ouders werden niet gemaakt. Was er niemands thuis dan was er in de buurt wel een ander vriendje die op zijn kamer zat te spelen met een modelvliegtuigje. Verjaardagsfeestjes. Nu moet je bijna een ceremoniemeester inschakelen om de bengels te plezieren. Was toen wel anders. Op de dag zelf vroeg je aan de ene en de andere of hij zin had om te komen feesten. Singeltjes draaien (ik zie mijn klasgenootje Dirk nog totaal uit zijn dak in onze living springen op 'Can you feel it' van the Jacksons) , gezelschapspelletje spelen, gekregen Jommekes lezen, moeder bakte een pannenkoek en iedereen vertrok zelf om 5 uur naar huis. Geen ouders aan de deur. Geen overrompelingen. Amper een budget.


Uit de goeien ouwen tijd, van rekenen en vlijt.
Van leven zonder zorgen, ambitie of spijt.
Rekenen en vlijt. Gekruiste armpjes in de klas, braaf rechtop zitten, ja meester nee meester, meer was er niet nodig om er voor vlijt door te zijn.
Een van de meesters had een vernuftig systeem ontworpen: Een groot bord waarop de naam van elke leerling kleefde met achter elke naam tien nageltjes waar een 'vlijtkaartje' kon hangen. Elk rappport begon iedereen met vijf kaartjes. Het was ieder voor zich, om ter meeste kaartjes. De stand konden de dagelijks perfect raadplegen. De spanning was te sniden toen de meester naar het bord ging om er hier en daar een kaartje aan toe te voegen of weg te nemem.
Meestal mocht je dat zelf voor je eigen naam doen. "Daems, ga naar het bord en hang er maar een kaartje bij". Je hebt in elke klas altijd ene die het zwarte schaap was. Bij ons was dat 'de Steven'. "Steven, ga naar het bord en hang er ... voor den Hellemans, den Dierckx en de Saey een kaartje bij." Als een leraar dit nu doet moet hij voor een commissie verschijnen of dagen Steventjes ouders hem voor de rechter.

Heelder dage gaan shotte. Voor den donkere thuis. Alleen maar wa ravotte.
Het school, daar kwam niks van in huis
Letterlijk heelder dagen gaan shotte. Om 4u30 thuis van 't school en als het tot 7 uur licht bleef kon je ons elke dag op het pleintje naast de kerk zien shotte. Doelen werden van hoopjes kledingstukken gemaakt. Onderling werd afgesproken wie wie was. De ene was Sepp Maier, de ander Kevin Keegan en nog een andere Franz Beckenbauer. Op sommige avonden in de week kon je ons 4 tegen 4 spelen zien spelen, met reservespelers en al. Vanuit de keuken riep ons ma ons om binnen te komen. Was meestal om ineens te gaan slapen.
Vandaag zie ik geen jongens meer op pleintjes voetballen. Of toch wel. Elke maandagavond doe ik Lisa naar de Flamencoles in Borgerhout. Op het pleintje in de buurt toonden deze week een twintigtal marokaanse balkunstenaars hun truukjes. Het Belgisch voetbal is barslecht omdat het straatvoetbal volledig verdwenen is. Binnen 10 jaar speelt het Belgisch elftal (als België nog bestaat tenminste) misschien nog es mee in een internationaal toernooi. Wedden dat de meeste spelers van Marokkaanse of Turkse afkomst zullen zijn. We zullen dan pas terug een kans maken om van Azerbeidjan of Egypte te winnen.

Wordt vervolgd ...

Peter

Na het etentje met ouders en broer en de pannenkoekenslag met de rest van de familie reden we gisteren namiddag in de derde en laatste etappe van Santi's verjaardagperiode, het feestje met de klasgenootjes. Bij gebrek aan dichter,beter,handiger kozen we dit jaar voor de binnenspeeltuin in Kontich. We waren niet de enige die een gebrek aan inspiratie hadden. ACHT verjaardagsfeestjes zouden tussen half2 en 5 in dit speelhol gehouden worden. (tel eventjes mee: acht feestjes aan gemiddeld 7 kindjes per feestje aan minstens 2 dagen per week aan 52 weken aan 10€/kind + extra drankjes, snacks en borrelhapjes voor de ouders = big business)
De binnenspeeltuin in Kontich: een fabriek. 1 grote hal met een parking voor 10 auto's (veel en veel te klein dus), een bar, lange en ronde tafels, stoelen, wc en 1 gigantisch web van netten, kussens, ballen, trampolines en matten die menig val en schok moeten breken.
Dit pretpark is in een straal van 15 km bij scholen en ouders bekend als dé oplossing om het grut 3 uur lang te laten zweten en is dan ook een ontmoetingsplaats voor vaders die andere vaders lang niet meer gezien hebben.
Peter is zo een vader. Naast klaskameraadje was hij ook van mijn 7e tot mijn 16e onze vaste keeper in de voetbalploeg. Maar dat is al lang geleden.
Ons kort gesprek begint zoals altijd, bij iedereen en overal beleefd, aftastend, no nonsens. De vragen en antwoorden liggen op een zelfde lijn.
Hoe gaat het er mee? Lang geleden he? Waar is den tijd. Ben je hier ook voor je kinderen? Hoe oud zijn ze? Druk he? En wat een lawaai!! Wat doe jij nu?(Peter is slager)? Einde eerste ronde.

Maar dan vertelt hij over het komend weekend. Zijn zus trouwt. Ja leuk, maar het is een beetje omdat het moet, ... omdat het nu vlug moet. Moeder is ziek. Botkanker. Vorig zomer had ze overal pijn en moest ze veel hoesten. Dokters zeiden dat het een longontsteking was en de stekende pijn in de ribben kwam van het almaar hoesten. Het verdict was keihard. Nog 3 tot 6 maanden. Daarom nu, snel het feest. Dan kan ze het nog meemaken. Maar wat daarna en wat moet hij zijn kinderen antwoorden op hun vraag wanneer oma terug beter wordt en met hen kan spelen? Peter vertelt dit allemaal in één lange uitgerekte zin, alsof hij dit elke dag doet.

"Er komt een harde tijd aan, Jordi. We werken keihard in de zaak en alles flitst aan ons voorbij. Elke dag moet ik vriendelijk glimlachen naar klanten die het de gewoonste zaak vinden om me in mijn eigen zaak arrogant te commanderen alsof ik hun slaafje ben en die me uitlachen als ik hen een klantenkaart wil aanbieden. En dat verplicht glimlachen, vriendelijk zijn wordt me soms te veel. .......... Soms wens ik dat ik terug in het doel stond met jullie rennend voor me, en ik die niets anders moet doen dan de netten schoon houden terwijl al onze ouders en grootouders met mijn papa en mijn mama ons toejuichen. Soms wil ik niets moeten. Gewoon bij jullie zijn. Maar dat is zo ver weg. Het lijkt wel alsof het niets meer dan een droom was...........geniet van je ouders zo lang je ze hebt !!! Het klinkt cliché maar ik kan je niets beters zeggen"

carsgekte

'Cars' is een hit. Elke jongen tussen 5 en 10 jaar heeft een autootje van de laatste pixarprent in zijn collectie. Nadat 'Cars' op dvd kwam sloeg de nationale gekte aan en is momenteel niets meer van 'Cars' in de speelgoedzaak te vinden. Of toch zeker geen autootjes. Bliksem McQueen, Takel, Sergeant, Sally, Dock, Fillmore, Lizzie, Luigi, Pitstop, ... Alle autootjes zijn weg en het duurt nog een paar weken voor er weer een nieuwe collectie binnenkomt. Een goudmijntje dus.
En dat is een klein probleem voor mijn broer en de rest van de familie die op Santi zijn 5e verjaardag kost-wat-kost iets van Cars wilde geven.
Dus heeft onze jongste vandaag een hoeslaken van 'Cars', een viewmaster van 'Cars' en botsballetjes van 'Cars' gekregen. Een brooddoos, rugzakje, kaftjes, schriftjes, tandpasta had hij al. Nu zal je misschien denken dat die autootjes een bevlieging zijn. Niets is minder waar. Uren speelt hij er mee, bootst de verhaallijn probleemloos na (de film heeft hij al makkelijk twintig keer gezien) en begint het taaltje over te nemen. "Hey papa, kijk naar mij .. ptsitsjoem".
Mijn broer is zo benieuwd dat hij de dvd EVENTJES VOOR 1 AVOND mocht lenen. Kan dus best zijn dat er vanaf morgen bij kapsalon Daems enkel met Bliksemschaartjes, dockammen en sallydrogers wordt gewerkt.

fc barcelona nv

Sinds voorjaar 2003 stemde fc Barcelona een nieuwe voorzitter. Juan Laporta, dertiger, advocaat, succesvul (dus vermogend) en charismatisch. Een cameraploeg volgt Laporta de eerste maanden van zijn ambtstermijn op de voet. Deze film moest een antwoord geven op de vragen hoe hij de club, die in een crisis beland was door schulden en geen resultaten op het veld, ging aanpakken en wat het resultaat ging worden.

Voor mij was dit natuurlijk genieten. Alleen al omdat vanaf de eerste moment van de reportage enkel Catalaans gesproken werd. Maar ook om het volgende:
- Het bestuur zijn dertigers. Rijk geworden dankzij de dotcom-sector. Dus geen stijve, saaie gepensioneerden.
- Om in het bestuur van de club te mogen zetelen moest eerst een bijdrage van een ton betaald worden. Al de bestuursleden ontvangen geen inkomen. Het moest voor elk bestuurslid een eer zijn Barca er terug bovenop te helpen. Natuurlijk kregen ze door deze aanpak zo veel media-aandacht dat dit weer commercieel interessant was voor hun eigen bedrijven.
- Het ganse interieur werd herbouwd. Een dikke streep over het verleden. Geen bombastische bureaus, restaurants en vergaderzalen maar het interieur van een vers opgestart advocatenkantoor.
- Laporta wil Beckham. Beckham kiest voor Real. Dan moet Ronaldinho maar komen. Een geniale aankoop. We zijn er bij wanneer het contract wordt getekend.
- Vanaf de start van het seizoen tot januari verliest Barca keer op keer en zakken ze verderweg naar de middenmoot van de rangschikking. Barca staat tegen januari op een 11e plaats van de rangschikking. 11 plaatsen achter aartsrivaal Real Madrid. Na elk eindsignaal zie je Laporta en zijn medewerkers bleek wegtrekken. Je kan vergaderen, doelstellingen maken, commerciële ideeën uitwerken, creatief zijn zo veel je wilt. Het enige wat telt is het resultaat van de ploeg.
- Laporta krijgt dreigbrieven. Zijn huis wordt beklad. Zijn familie wordt bedreigd. Hij krijgt zelfs een pak rammel van een paar leden van de harde kern die het niet kunnen verkroppen dat hij niet met hen wil praten. De vorige president deed dit wel. Er zijn zelfs complottheorieën dat ex bestuursleden door deze praktijken het huidige bestuur zodanig wil demoraliseren dat ze zouden opstappen zodat het vroegere bewind terug kan aantreden.
- Fans schreeuwen bij zijn auto om het ontslag van Rijkaard. Laporta vraagt om geduld. Het komt wel goed. Het komt wel goed. Maar de club incasseert het ene doelpunt na het andere.
- Bij overmaat van ramp wint Real op het veld van Barca met 0-2. De voorzitters van de koninklijke lachen smalend.
- Het bestuur gaat in een dorpje in het Catalaanse binnenland vergaderen. De kinderen van het plaatselijk schooltje zingen het clublied. Sommige bestuursleden zijn misnoegd omdat ze zich een nummer voelen, omdat ze minder media-aandacht krijgen dan de vaste clan rond Laporta.
- Maar dan komt de 3 week van januari en Barca begint te winnen. De ene wedstrijd na de andere. 17 wedstrijden op rij. Op het veld van Real wint Barca met 1-2. Barca eindigt op de 2e plaats (Real 4e!!) en mag naar de Champions League.
- Iedereen is blij. De verkoopcijfers zijn beter dan het vorige jaar. Er zijn meer dan 1 miljoen leden. Toch is Laporta teleurgesteld. Het kon beter. (en het wordt ook veel beter: het jaar nadien speelt Barca kampioen, 2 jaar nadien winnen ze in Parijs de Champions League van Arsenal)
- Een schitterend moment. Laporta staat met een vijftal vrienden op de tribune van het Nou Camp en zegt dat hij zin heeft om iets te doen: Hij roept hij volle borst BARCA tot zijn stem er van overslaat.

De taal, de muziek, de passie, de beelden van Barcelona, de sfeer. Het was alsof ik het allemaal zelf meemaakte. Ik wandelde mee op placa Catalunya, via de ramblas naar de oude haven om er om 11u 's avonds nog van een vispannetje met een goed glas wijn te genieten.
En geef toe, president zijn barca spreekt toch meer tot de verbeelding dan voorzitter van Westerlo.

Fitnessen

Fitnesscentra doen in deze tijd van het jaar goede zaken.
Het schoonheidsideaal nastreven om er tijdens de zomer strak, bruin en blinkend uit te zien hoort elk jaar bij de top 5 van de goede voornemens. De maand januari is dan ook dé topmaand voor de zweettempels.
Omdat het buikje, rijstpapgat of vettige knieën niet snel genoeg weg kunnen zijn wil men er graag geld voor geven. Veel geld voor geven. Logisch dat de zaakvoerders of het management, ja zelfs in de gezondheidssector komt ongedierte de kop op steken, in deze periode hun jonge fitnessboys-and-girls aanmoedigen om het hete ijzer on-the-move te smeden voordat de goesting in trekken, sleuren en geld wegsmijten afzwakt.

Vorige week kreeg ik op mijn gsm een jonge pee aan de lijn die me feliciteerde omdat een vriendin, een van de vele, me maar liefst 14 dagen gratis cadeau geeft in het fitnesscentrum bij mij in de buurt. Ja, als het gratis is wil ik dat nog wel es een kans geven. Ik weet maar al te goed dat je best 5 keer per week, 3 keer per dag naar zo'n keet moet gaan om de geïnvesteerde som te laten renderen. Het zal dus met alle zekerheid bij die 14 dagen blijven. Ik ben wel es benieuwd hoeveel keer ik effectief ga trainen.

Ik vroeg naar S, die een beetje verderop in ZIJN bureau koffieslurpend druk in de weer was achter zijn computer en verveeld achterom keek wat hem nu weer, op dit onheilig uur (10u30) stoorde.
S zat na een kwartiertje naast me en stelde een paar indringende vragen.
"Van waar zedde? Heddallis gefitnist? Werroem wilde na fitnissen? o get 14 dagen gekreege? Ist veur de congdiesse of veur de paower? Of veur de twie?
OK - dat was het. Mijn naam werd verkeerd geschreven en ik woonde plots in Boom ipv in Schelle. Ok voor mij. Boom is een gemeente die de laatste jaren hun best deed om er terug gezellig uit te zien. Mijn vader heeft er zijn jeugd doorgebracht en heeft er zelfs mijn moeder leren kennen wiens vader in de jaren zestig tijdens een vlaag van opperste zinsverbijstering Barcelona voor Boom omruilde om geluk en welvaart juist hier, in het diepste hol van Pluto, te vinden.
Hey, kijk nou es!! Ik begon in een goede stemming te raken. Gratis 2 weken fitnessen en ik ben ineens verhuisd zonder er iets voor te doen. Tof !!
Zijn laatste vraag was geweldig.
"Als je deze veertien dagen geprobeerd hebt, ga je je dan ook inschrijven?"
Natuurlijk ga ik dat doen, S !!!

Ok, ik mocht gaan spelen op de speelplaats. Allez ja, het was eerder TV kijken op een fiets aan een hartslagritme van 125 slagen per minuut.
1 uurtje gezweet zonder er iets voor te betalen. Douche was ok, kleedkamers heel proper (er was zelfs een klein kleedhokje voor diegenen die hun kwabgat niet durven tonen) en dan nog vlug een gratis koffietje meegeritst en we konden terug naar huis.

We zijn vandaag één week later. Ik ben niet meer geweest. Te druk, weet je. Pfff, veel te druk. Geen tijd kunnen vrij maken omwille van die agenda he. Je weet wel.

Krijg ik toch weer een telefoontje zeker van een zekere P die me zei dat ik nu al 2 maanden bij hen ben(echt waar ... 2 maanden !!! Zonder dat ik het weet ben ik al sinds december stiekem aan het trainen. Nu weet ik van waar dat prachtige lijf en die plotseling heropgefriste en diep uit een stof gehaalde interesse van mijn eega komt)... en dat we es moeten babbelen. P heeft namelijk vandaag telefoon gekregen (hoogstwaarschijnlijk uit Brussel) dat al diegenen die in februari in de zaak waren geweest, morgen kunnen profiteren van een jaarcontract aan een belachelijk lage prijs. Echt waar Mijnheer Daems!! Een heeel lage prijs. U gaat dit geld er zeker uit halen !!Hij wou me dan ook heel graag zien, morgen !!! Hoe laat kon ik komen.

Dit is de kans van mijn leven. Hier heb ik dan al die tijd op gewacht! Een jaar lang op een fiets tv kijken en ter plaatse kunnen lopen terwijl je tv kijkt en mijn brachialis en pectoralis major in volume verdrievoudig terwijl ik tv kijk, ..
Ik mag deze kans niet laten voorbij gaan. Daarom vroeg ik hem, met een zenuwachtig stemmetje, of 11u morgen voor hem zou passen. DAT KON !!!! YESSS. Eindelijk win ik ook es iets !! Een fitness jaarabonnement aan een lage prijs.

Maar het kan ook zijn dat ik morgen rond 11 uur de reclameblaadjes moet sorteren.

Open tuinen

Dit filmpje is al een zestal jaar oud maar het blijft grappig om naar te kijken.
Vooral omdat Guy een voortreffelijke imitatie van de vlaamse tuinjournaille ten berde brengt.

Last sammtag met de moaten oft theater to den bourla gewesen um das schauspiel der woche zu koekeloeren ins loerders. The lieutenant of Inishmore: Ein plezier of obensten planché wast het gewesen. Wir hebben geriert tot des kweils aus unserens freiters drupteggen auf the tapisplein vons bourla. Geriert, geriert! Joenges boys and girls toch. Ik doecht oep ne moment that one of ouers ins pants ging dretsen.
It was trouwes not only the lonely of the van others that bekans ont dretsen werde. Den midi of the room di theatre bleitigen en bleitigen van het rieren. Oem mor te tell that it was sehr shones and richtes bleispel van den Wispelaere en Co.
It is mit anderer words nicht always lollig nie um together allein das toneel zu playen. Nein begot, es ist also lollig togetter nor den bourla te tenen um es den travail van the best players van den Belgio aus werk zu loeren um then together acher kanna and pint the reflicheren that er im unserem little petierig monkey-see monkey-do landje great talent rondsmurft.
Standing ovationen was than auch de juste weise om the notte t'arreteren.
It is alein so fokkin' schwierig da speciaal gebekt toltje auseren der headset zu zwieren.

filigranes

Gisteren had ik een afspraak op de Kunstlaan in Brussel. Met de auto. En dat is om problemen vragen. Zeker als je geen tomtom hebt.
Gewapend met een routebeschrijving van 5 pagina's reed ik via de Boomsteenweg Brussel in. Vanaf het eerste verkeerslicht was ik al verdwaald.
Het enige wat er dan op zit is rijden, alsmaar rechtdoor rijden, op het gevoel en dan als je genoeg gereden hebt langs de kant gaan staan om in de atlas te kijken waar je terecht bent gekomen.
Dat is mijn manier om er te geraken. En soms lukt dat.
Afspraak was om 14u. Om 13u55 reed ik een overdekte parking binnen vlak naast de Kunstlaan.
Ik ging het redden !!!!
Maar huisnummer 43 was nog een kleine 25 minuten marcheren. Te laat dus.
Gelukkig calculeert elke werkende Brusselaar die een beetje bij zijn zinnen is het academisch kwartiertje om naar het geduldig driekwartiertje ... en werd ik gepardoneerd.

Om 15u30 stond ik terug op de Kunstlaan. Passeer ik daar toch een juweel van een boekhandel zeker - Filigranes.
Groot (1700m2), gezellig, stapels en hoopjes boeken, een kraaknette kranten -en magazineafdeling, gangetjes, houten kasten en overal knusse zeteltjes waar bezoekers in gazetjes en boeken neuzen. My kind of bookshop. Niet toevallig omdat er ook nog een cafeetje in het geheel geïntegreerd is. Deze zaak verkoopt enkel franstalige werken maar dat bederfde uiteraard de pret niet. In tegendeel. Het zette weeres aan om te kopen. - Dans le scriptorium van Paul Auster. Je suis curieux de savoir ..

de finale

Winnaar krijgt een dag achter de schermen van 'my first knight' samen met een ketnet wrapper bezoekjes brengen en interviewtjes afnemen met Belle Perez, Gene Thomas, Sam Vansamang ...

Lisa won niet maar de pret kon bij al de ketnetkids niet op.

Volgende week van maandag tot vrijdag ketnet omstreeks 17u30 (denk ik)

Job bij Ketnet. Wat een luxe. Praatje maken, mopje tappen, effe break, lachen, slappe lach, tekst en voornamen van de deelnemers terug inoefenen, daar gaan we, tekst aframmen, slappe lach, effe break, voornamen vergeten, voor een deelnemer staan zodat die niet in beeld komt, slappe lach, gillen, spanneeeeeend, spelregels vergeten vermelden, terug opnieuw, bedenkelijkje blikjes die de kids met mekaar uitdelen, ..

Karo en Brit onder mekaar terwijl de microotjes aan staan en al de papa's en mama's alles mooi kunnen meevolgen:

- "my first knight of was het my first lady of was het my knight allez hoe heet die film nu weer my first knight. neen my lady nee de first lady .. neen .... MY FAIR LADY jaaa da wessem maar zeg dat niet te veel he want dan ga ik da zeggen en das verkeerd want het moet my first knight zijn. gogoh" spanneeeeend.

- "en dan nu de volgende deelnemer E-EE-EHE EEN de EEEEEENIGE man onder de deelnemers. Goh de enige man onder al die vrouwen. Seg gij gaat dat goed doen he want gij zijt den enige man onder al dat vrouwelijk geweld van vandaag.

- Karo: Seg vriend, ben je zenuwachtig? "

- Jongetje van 9 antwoord: "ik denk dat jullie daar meer last van hebben.

Karo en Brit zijn super.

Shakepeare & co

Heb je een uurtje en houd je van boeken. Dan moet je deze reportage gezien hebben.
Shakespeare & companie: Dankzij de blog van Koen Fillet ontdekt.

Speciaal voor mijn vader en broer, de coiffeurs, wordt op het eind een revolutionaire snit gedemonstreerd.

't kalfje, de tijger of de jaren

Vrijdagavond, Amsterdam. Honger en zin om wat bij te praten onder vrienden.
Amsterdam zit vol eettenten en kroegen, de ene bruiner dan de andere, om deze simpele behoefte te vervullen.
Onze keuze na niet al te veel zoeken: 't Kalfje in de Prinsentraat. Een cafe met een kaart.
Ribbekes waren lekker. Echt! Zacht, mals, lekker vlees met een friet die smaakt naar friet wat groentjes er bij en 2 urinestaaltjes met schuim op.
We werden heel de avond op onze wenken bediend door de ober/barman.
" Een goede avond samen, wat zal het zijn? Hadden jullie graag iets gegeten? Dan breng ik graag en als een speer de kaart voor u. Ziezo de kaart. Ik kom zo dadelijk bij u terug nadat u gekozen heeft.... Heeft u uw keuze gemaakt? Uitstekend, laat maar horen. Goede keuze.... "
Bediening was er een beetje over maar ze was er en helemaal voor ons.
Toen we zelfs vroegen naar een extra potje mayonaise zweerde de ober ons dat hij dit voor ons ging regelen. Wij zouden kost wat het kost een extra potje mayonaise krijgen en daar ging hij en alleen hij voor zorgen. Als de bliksem - een speer.
Afijn. Goed gegeten, bijgepraat, rekening betaald, gaan slapen.

De volgende dag wilden we rond de middag bij 'de jaren' iets gaan snacken.
'De jaren' is een prachtig cafe met een schitterend terras en een ongelofelijke whiskycollectie in zijn kast. 'De jaren' is ook een bekend cafe in Amsterdam. Zij moeten het duidelijk niet meer hebben van extra pub om bekendheid te werven. En dat is jammer genoeg te merken aan de bediening.
Wachten om te bestellen - dus naar de toog. Wachten om iets extra te bestellen - dus terug naar de toog, betaald aan de toog ... terwijl er zeker 6 pinguins rond liepen. Jong, tegen hun goesting en absoluut niet van plan om de ladder bij 'de jaren' te beklimmen. Het broodje was lekker, de koffie ook. Er lag genoeg pers om een hele namiddag te lezen en koffie te drinken, wat we niet gedaan hebben.

's Avonds naar 'Kantjil en de tijger' een overvol thais restaurant in de Spuistraat
Ofwel een eettent in de overgang van onbekend naar bekend. 'Kantjil en de tijger' is dus de overgang van 't kalfje naar 'de jaren'.
De wil is er bij het personeel nog wel om te presteren maar de nonchalence wordt te groot. Geen oog voor detail, ons in het engels aanspreken nadat we hen in het Antwaarps hadden begroet, lachen wanneer ze moet lachen. Zeker niet te veel naar onze tafel kijken - er zou wel es iets bijbesteld moeten worden, Werken, werken, lopen, lopen, uren kloppen zakcentje verdienen en dan naar huis.
Pas op! Lekker gegeten hoor, daar niet van.

Waarom placeert de manager of de zaakvoerder van de 2 laatste tenten gewoon es geen mistery-klant (een tante of een broer) in zijn zaak op een zaterdagavond en stampt hij nadien niet gewoon het ondermaats gepeupel op straat? Zo simpel ! Zo goedkoop ! Zo efficiënt !!!

Ps - Drink nooit maar dan ook nooit van mijn leven nog een Grolsch Malt. DE-GOU-TANT.

het is bijna zo ver

8 jaar

Al 8 jaar, vandaag. Lisa is er 8.

Het is onvoorstelbaar hoe snel het gaat. Vorige week keken we samen naar haar eerste verjaardag op een dvd'tje. De herinnering is er nog wel. Je weet wie er op het feestje was en hoe ze haar eerste taartje overmeesterde. Maar het is zo ver weg. Het is zo moeilijk om het terug voor te stellen. Foto's zeggen veel maar zo'n filmpje slaat werkelijk alles. Dat kleine meisje behoort tot een ver verleden. Ik herinner me het programma dat opstond toen we 8 jaar geleden ons in de ziekenhuiskamer installeerden. (Frank Raes met Sabine Appelmans over mooie sportmomenten).
Ik weet nog dat ik slecht sliep en dat de gynaecoloog, tussen 2 persen door, zei dat ze een pak haar had. 4 kg / 54 centimeter / Agpar 7 na 1 min, 10 na 10 minuten. Alles ok. Ik fier met een brok vlees naar een lachende mama. De emoties kwamen pas een weekje later. Ik weet nog hoe mama was, wie er op bezoek kwam, dat de zon scheen op een ijskoude heldere dag, dat we vanuit onze kamer uitkeken op een grote stenen muur, dat het ziekenhuiseten best te pruimen was. Dat weet ik allemaal nog. Maar dat kleintje in mijn armen, als een pluimpje, slapend en riekend naar een wei rozen. Dat is zo moeilijk om terug voor de geest te halen. Feitenkennis sla je op.
Herinneringen aan de geur van pampers en papflessen steken diep weg, achterin mijn eigen bewaarplaats.

En vandaag, 8 jaar later. Vandaag praten we over vriendjes en de boeken van Roald Dahl. We dansen op Flameco -en balletmuziek. Er worden in het geniep de eerste briefjes geschreven. Geheimpjes verklappen. Filosoferen over geloof, liefde, vertrouwen, geluk en de dood.

Lisa, ons jong meisje. 8 jaar. Altijd maar benieuwd naar nieuwe sensaties. Leergierig en speels. De ene avond kampt ze met grote vragen. Veel te groot voor een kind, veel te moeilijk om als vader een passend antwoord op te geven. Maar de volgende dag rent ze weer gillend tussen haar klasgenootjes en probeert ze al wat ze doet zo goed mogelijk te doen. Less is voor haar nog niet more. Das voor later.

8 jaar. Ik wil er niet aan denken dat we binnen 4 jaar een jonge dame in huis hebben.
Ik mag er niet aan denken dat ze niet meer met haar vragen naar me toe stapt. Dat ze me meer en meer achter zich laat. Dat ze meer en meer stilletjes zelf de wereld verkent. Zonder papa. Zonder den beste. Ik ben dan al lang niet meer den beste. Ik was den beste. Niet meer aan het handje. Zonder een dikke kus en een warme knuffel en "ik mis je nu al, papa". Of toch, vlug achter de schoolpoort of in de auto, uit het zicht van de kerels. Over die kerels wil een vader het in dit stadium niet hebben. Nog niet. Das ook voor later. Voor veeeeel later.

Maar toch. Ach kom. Laat het maar komen. Kom maar af met die jaren. Want elke dag bij haar zijn is mijn grootste geluk. De tijger in mijn tank. De katalisator die mijn bloed doet stromen. Mijn allerbeste reden om zo jong mogelijk te blijven en de wereld als een roetsjbaan te bekijken. Willen de botten niet dan toch nog wel het kopje.

Lisa, lieve schat, allerliefste mooie meid. 8 jaar. 8 jaar.

haar boeleke heeft mijn smoeleke

Vorige vrijdag met David naar het Echt Antwaarps Theater geweest. Voorstelling van het moment: Haar boeleke heeft mijn smoeleke. Heb ik mij geamuseerd? Absoluut!! Eerlijk waar.
Ok, bij het Toneelhuis of het NTG zal je zelden deze vorm van Theater kunnen gaan bekijken en juist daarom spreekt De Ridder en Co al jaar en dag een groot en breed publiek aan van toneelliefhebers die simpelweg een avondje ongegeneerd willen lachen. Het knopje hoeft niet aan te staan. Maar die stond toch al de hele week op 'on'. Zalig om het es af te zetten.
En de zaal zat vol. En gisteren zat die ook vol en vandaag ook en de volgende dagen van 'tzelfde. Voor honderden theatergezelschappen in Vlaanderen is deze opkomst alleen al een natte droom. En dan zwijg ik nog van de reacties tijdens en na de voorstelling. Menig acteur zou hier prompt een dikke nek van krijgen en zich de grote entertainer wanen. Behalve Sven, Patrick, Ruud, Anke, Vicky, ... Neen die gaan na de voorstelling gewoon, ongegeneerd, in het stampvolle cafe bij hun publiek aan tafel een pintje drinken en vragen hoe ze het vonden. En iedereen vond het weer es fantastisch.
Er wachten me de komende maanden nog een paar andere toneelstukken waarvan ik nu weet dat ze de moeite gaan zijn. Van The Lieutenant of Inishmore in het Toneelhuis heb ik van mijn toneelvrienden geweldige dingen gehoord en 'De Kempvader - Kleine Tony' zal ook de moeite zijn.
Toch weet ik nu al dat ik de volgende vertoning van het EAT "den dubbele sloef" niet zal missen.

Als je zelf es gaat en je zit in 't cafe en Sven De Ridder passeert je, vraag em dan es of hij niet toevallig geïnteresseerd is in filmmuziek of in de film uit de jaren 80. Moet je doen. Je weet niet wat er dan gebeurt. Probeer alleen niet slimmer te wezen.Want: 'al zedde ne stoot,ge gaat toch in den boot'.

geslacht

A spanish teacher
was explaining to her class
that in Spanish, unlike English,
nouns are designated as either
masculine or feminine.

"House"
for instance,
is feminine:
"la casa."

"Pencil,"
however,
is masculine:
"el lapiz."

A student asked,
" What gender is 'computer' ?"

Instead of giving the answer,
the teacher split the class into two groups,
male and female,
and asked them to decide
for themselves whether
"computer"
should be
a masculine or a feminine noun.

Each group was asked
to give four reasons
for its recommendation.


The men's group decided that
"computer"
should definitely be
of the feminine gender
("la computadora"),
because:

1. No one but their creator
understands their internal logic;

2. The native language
they use to communicate
with other computers is
incomprehensible to everyone else;

3. Even the smallest mistakes
are stored in long term memory
for possible later retrieval; and

4. As soon as you make
a commitment to one,
you find yourself spending
half your paycheck
on accessories for it.

(THIS GETS BETTER!)

The women's group,
however, concluded
that computers should be Masculine
("el computador"),
because:

1. In order to do anything
with them,
you have to turn them on;

2. They have a lot of data
but still can't think for themselves;

3. They are supposed
to help you solve problems,
but half the time
they ARE the problem; and

4. As soon as you commit to one,
you realize that if you
had waited a little longer,
you could have gotten
a better model.

The women won.

Usher

Gisteren met een goede vriend naar "la chute de la maison Usher" gaan kijken in de Singel.
Een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20.

Opzet: Combinatie stomme film uit 1929 en Vlaams orkest.

Troeven:
- Interessant om film uit beginperiode van de pelicule te bekijken
- Goed orkest met bekwame muzikanten
- De blauwe zaal - prima akoestiek
- Goed verhaal (Edgar A Poe): Afgelegen kasteel. Kasteelheer vraagt hulp van oude vriend omdat het niet zo goed meer gaat met zijn vrouw (het mens wordt krankzinnig), de vrouw sterft (of niet want onderliggend thema is levend begraven worden), in de jaren van eenzaamheid wordt kasteelheer zelf krankzinnig tot hij getuige is van de verijzenis van zijn echtgenote, het kasteel brandt af, koppel en oude vriend vluchten op het nippertje, the end of beter FIN.

Resultaat: Slecht
Of hoe al de potentiële mogelijkheden van hierboven door slechte muziek en een flutfilmpje volledig naar de knoppen worden geholpen.
Muziek was op bepaalde momenten niet om aan te horen omdat het onbespeelbaar is. Ja als het onbespeelbare muziek is blijf erdan af he en ... speel het vooral niet.
Film was inderdaad uit de beginperiode van de Kinema. In een tijd dat overacting done was waren David en ik gisteren getuige van de speelstijl van ene Jean Debucourt, de overactor der overactors uit die overactingperiode. Joenges kon die overacten. Er waren momenten bij dat toen het hoofdepersonage Roderick een verbaasde blik moest ten berde brengen ik dacht dat ik de achterzijde van zijn iris zag. Ze ploepten er bijna uit, zijn verbaasde ogen. Toch moet het een populaire acteur zijn geweest want Debucourt speelde na dit kladwerkje nog in 98 films. Zijn laatste film dateert uit 1958, Maigret tend un piège met Jean Gabin en Annie Girardot. Ik ben blij voor hem dat hij nog met klasbakken heeft mogen spelen. Een mooie manier om aan uw eind te komen. Niet?

Mijn belangrijkste pluspunten van gisteravond waren
- de blauwe zaal - bleef blauw zelfs na zoeen wanprestatie.
- het ontmoeten van 2 collega's uit mijn ATV tijd. Ik moet naar 't schijnt zo veranderd zijn. Tja.
- de pinten, de soep en het goed gesprek met mijne maat in café Gounod achteraf.

Zo werd het toch een geslaagde avond. Ben benieuwd hoe the 300 het er gaat afbrengen. Maar ja das een ander verhaal.

nieuw speelgoedje

Gisteren werd met de post mijn nieuw speelgoedje geleverd. Een Canon powershotG7 ofwel een digitaal fototoestel.
Ik heb een grote bewondering voor (amateur)fotografen die foto's trekken waar alles in zit. Een verhaal, een expressie, een gevoel. Flickr.com is een speelplaats van dat soort dingen. Meer en meer zie ik prachtige kiekjes waar je stil van wordt. Maar wat was dan de bedoeling? Uitpakken? Reclame maken voor eigen kunnen? Bekend worden? Ik dacht dat het oorspronkelijke doel van flickr en youtube was om fotomateriaal te delen. Zomerkiekjes, snapshots van feestjes, je zus aan het andere eind van de wereld laten zien hoe groot je kroost geworden is? ...
Digitale fotografie. Onlangs nog een goed gesprek gehad met D. Hij is van mening dat je op voorhand niet hoeft te weten hoe het resultaat er uit ziet. Dat het steeds een gok moet zijn en dat je dan met een beetje spanning een paar dagen nadien je pakje moet gaan afhalen bij de fotograaf en buiten in de wagen blij of teleurgesteld kan zijn. DAT is de ziel van foto's trekken. Met mijn lomootje heb ik deze sensatie inderdaad altijd. Al is het zo dat je de lomofoto's de dag nadien altijd beter vindt dat op het moment dat je het pakje opent.
Maar toch een toestel gekocht voor zijn gemak. Snel foto's trekken en wissen. Weinig ziel, snel resultaat, volgende foto.
Ik heb dit toestel na rijp beraad en in den treure vergelijken gekocht via digicamshop.be. Scheelde me 140€ met Fnac Antwerpen waar ze me al hun toestellen adviseerden. Alles was goed. Ja dan weet ik het ook niet meer hoor.
Bij het toestel hoort een handleiding van ....... 147 pagina's. D en G zijn nu aan het lachen. En ze hebben gelijk. Mannen laat me boechten en blijven jullie maar parels schieten. Deal ??

Binnenkort kijken we allemaal ..

.. digitaal.
Ik zeg u één ding. Vanaf het moment dat mensen mogen kiezen wat ze willen zien kijkt geen kat meer TV. Of toch niet naar hetgeen nu wordt uitgezonden. En dit om een heel eenvoudige reden. Als je kan kiezen, kies je voor het beste. Ik kan me echt niet voorstellen dat iemand vrijwillig geld gaat weggooien aan de belachelijke spelletjes die je na 23u op bijna elke zender kan volgen.
Nee, waar sparen mensen nu voor? Waarom knippen mensen bonnetjes uit hun krant? Heruitzendingen, topprogramma's van een paar jaar geleden. 'In de Gloria' wordt terug uitgezonden. Ik weet nog goed dat ik samen met mijne maat in 2000 tegelijkertijd in ons broek deed door de scene 'goei vrienden komen altijd via de achterdeeur'. 'Ja' zei het typetje gespeeld door Focketeyn 'maar ge komt niet altijd even gelegen'. Gieren.
Wat hebben we dan nog? Ahaa we krijgen van den HUMO korting op het volledige seizoen van 'Terugkeer naar Oosterdonk' Volgens mij het mooiste wat er op onzen televies de laatste tien jaar is uitgezonden. Iets anders? 'De Bende van Wim'. 2 seizoen worden over 5 jaar verspreid. En dan komt er natuurlijk de DVD die je via De Standaard bij de Standaard Boekhandel kan gaan kopen. De Fnac puilt uit van de klasse series uit vervlogen tijden. Volgend jaar zullen we via één of andere gazet een korting krijgen op de dvd van 'de parelvissers', 'morgen maandag', 'de schalkse ruiters','alles komt terug' en 'onvoorziene omstandigheden. En dat is het dan. Dus mocht je vandaag beschikken over al de goede series of programma's die de VRT ooit heeft uitgezonden en je zou die allemaal achtereen zien, kom je na 2 weken uit je zetel en die TV smijt je op het stort want er komt toch niets meer. En de buitenlandse topseries dan? Klopt, koop er ineens de dvds van 'The Sopranos'', 'West Wing', 'ER', 'The Office' en nog eentje dat ik vergeten ben en je hebt het gehad.
En die programmeringen .. ?? Ik zag vanavond naar 'Extreme Housemakeover' op VT4 (ABC programma). Een kansloos gezinnetje krijgt een team van 200 over de vloer die in één week hun caravan omtovert tot een paleis inclusief Ford in de garage en tenietdoen van al de resterende afbetalingen. Mensen bleten hun ogen uit. Wat programmeert de VT4 na dit amerikaas spektakeltje? 'De brekers' oftewel een Vlaams gezinnetje ruilt hun speelhoekje in de living in voor een salontafel met 5 glanzende grannys smits in een Alessi-kommetje. Waw, het geluk straalde uit de ogen van de huisvrouw los op hare witte tegelvloer. Die ziet voor de rest van haar leven naar VT4. Weer ne kijker bij.

Azians are funny

Asians Are Funny - video powered by Metacafe

Leef

Everyone Must See This! - video powered by Metacafe

ketnetmep

Als ketnet op bezoek komt is het feest. En we hebben het geweten.
Voor een halve dag kwam wrapper Melvin en de ketnet productieploeg onze keuken bezetten om met Lisa en haar klasgenootjes het ketnetmepspel te spelen. Inderdaad, het ketnetmepspel in Schelle. Probeer dit es 5 keer na mekaar te zeggen.
Ook voor Melvin was het eventjes zoeken hoe hij dat verdomde woord vlot gebekt zou krijgen. Ik ben blij voor hem dat hij 's namiddags niet naar Isabelle Fordel, de dochter van Angele en Marcel uit Schellebel moest. Het zou een onvergetelijke intro geworden zijn.
Maar door zijn aangeboren enthousiasme, zijn stralende uitstraling en zijn ik-spring-in-een-avontuur-en-ik-zie-wel-waar-ik-beland-als-het-maar-plezant-is filosofie, is het hem telkens met wonderbaarlijke flair gelukt. Pas enkel zondag op voor die nieuwjaarsduik, Melvin. Klein beetje stretchen en in en uit blazen zou kunnen voorkomen dat je paars uitslaat en zonder asem zit. Een gewaarschuwde wrapper is een uitzending of vijf waard.

Het werd een feest incluis noodzakelijke pauzes, zoeken naar de juiste locatie, de beste belichtingen, de gefiatteerde handtekening en het uit beeld verstoppen van de ouderen onder ons. De kids werden gek, gekker, volslagen ontoerekeningsvatbaar. Het was dus, ook voor de aanwezige mama's & the papa's een namiddagje bekoelen en hun 'kids on duracel' overtuigen dat het 'maar' om een spelletje ging en dat boeken lezen of prentjes inkleuren even belangrijk is.

Maar wat de gevolgen gaan zijn nadat de vriendenklik vanaf 15 januari elke dag gedurende 5 dagen op ketnet verschijnen, kan ik vandaag niet voorspellen.

Wie weet zien we Yarno binnen 15 jaar op een zender te lande of op het web terug als quizmaster, Antje als lifestylespecialiste, Hanne als presentatrice, Laura als wrapster en Lisa als star on ice? Als dat zo is dan was het bezoek van Melvin en zijn kornuiten meer dan een spelletje.

Ketnet is vetcool !!!!!

nieuwjaarswensen in rood velour

Eergisteren een mooie wijnrode nieuwjaarskaart in velouren stof gekregen.
In gouden letters stond het volgende gedicht.

Zoals je binnen wandelt
de dag uit je haren schudt
je jas uittrekt
en je stemmingen aan

Zo schik ik je in mijn zetel van ontvangen
en serveer je een portie teder
tot we langzaam tussen de plooien vallen
en daar languit blijven liggen.

Gelukkig nieuwjaar iedereen

You tube is fantastisch. Zeker als je clipjes kan terugvinden als deze ...

Douchescene uit 2001

Beelden van een mannenweekend uit 2001. Wisten wij veel dat het iets uniek ging worden.

Capitals

Mia

100 op 1.
Hoe mooi Mia ook is, Brel is groter. Veel groter. En dan Raymond.

Dus volgend jaar: 1. Brel 2. Raymond 3. Gorki

Maar ook: Yevgueni maakt de grootste sprong achterwaarts, gevolgd door Absinthe Minded.

Ik vond Annemie nog meevallen vandaag.

Shampoo

We weten allemaal dat de 3 officiële talen van onze 'huidige' staat het Nederland, het Frans en het Duits zijn.
Klik nu es eerst op de foto en kijk es naar de 3 talen op deze shampoo.

Nederlands, Frans en .. Grieks. Jawel Grieks. Voor de gebruiksaanwijzingen op de achterzijde van de fles geldt hetzelfde principe.
Hier moet een oorzaak voor zijn!.

De opmars van de Griekse taal.
In de huidige klassering van de meest gesproken talen in Europa staat het Grieks op een verdienstelijke achtste plaats na het Duits, het Frans, het Engels, het Italiaans, het Spaans, het Nederlands en het Catalaans.
Er zijn dus nog een aantal plaatsen te bemachtigen en de eerste marketingtrucs worden via Head & Shoulders optimaal benut.

Grieken in België
In de rangschikking van het aantal verschillende nationaliteiten in ons land prijken de Grieken op een 13e plaats. Het zal dus nog eventjes duren vooraleer Takis, Mariapoulis, Constatis en Stanapoulos de Italianen van de eerste plaats hebben verdrongen.

Italië 175912
Frankrijk 123076
Nederland 113320
Marokko 81339
Spanje 43254
Turkije 42733
Duitsland 37838
Portugal 28506
U.K. 26249
Congo 21066
Polen 19642
Joegoslavië 16433
Griekenland 16368

Of heeft het misschien met een andere interpretatie te maken? Een beschouwing die geen verband heeft met onze officiële landstalen of het veroveren van een betere plaats op één of andere rangschikking. Heeft het misschien te maken dat de Grieken nu éénmaal last hebben van een te veel aan roos?
Verontrustende beelden in de kranten van 2004 berichtten ons dat het sinds dat jaar op de Acropolis sneeuwt. Sneeuw in Griekenland. Mmm
Een telefoontje met de dienst Gezondheid en Binnenlandse aangelegenheden bij de Griekse ambassade leerde me dat er toen van sneeuw hoegenaamd geen sprake was. De opgang van zomerse house -en trance fuiven vanuit de Griekse eilanden naar de hoofdstad bracht de Atheense top dj Charalampos Damonis tot het idee om een oudejaarsparty op de Acropolis te organiseren.
Dit evenement heeft er toe geleid dat de Griekse jeugd, die massaal op de flanken van de Acropolis aanwezig waren, op de ophitsende tonen van Charalampos' trance begonnen te headbangen. Met als gevolg dat er zo veel roos door de lucht vloog dat het enkel leek alsof het op de heilige berg sneeuwde. Binnen een mum van tijd veegden de feestgangers in de oude stad van Athene het roos aan de straatkant, terwijl ze dachten dat het sneeuw was...



Gevolg:

De Griekse autoriteiten hebben al de mogelijke verdachtmakingen (sneeuw was niet koud? Smaakte ook niet naar sneeuw ...) steeds met klem (tot vandaag) ontkent maar keurden toch op 2 februari 2005 een wet goed die de elke Griekse familie een maandelijkse aankoop verplicht van minstens één fles of bus anti-roos shampoo.

een wandeling met den hond

A. moet tijdens de speeltijden maar één ding doen. Wondjes schoonmaken, plakkertjes plakken, troosten en de volgende verwelkomen. Soms is er eentje ziek. Die moet dan mooi op een stoeltje op zijn mama of oma wachten.
Zo wilde ook gisteren het geval zich voordoen.
Het ventje zat bleek maar rustig op zijn stoeltje terwijl A. naar de ouders belde. Directeur heeft dan altijd een opbeurende opmerking in petto. Zo eentje die de pijn en de ellende eventjes doet vergeten. Gisteren was dat:
"Zo, ik ga es met den hond wandelen". Knipoogt naar het gastje en vertrok.
Nog geen 5 minuten later komt de schepen van onderwijs zich aanmelden. Ze heeft Mijnheer Directeur dringend nodig. A. was nog aan het inademen om antwoord te geven toen het manneke zegt: "Gaat niet, die is gaan wandelen met zijnen hond"

timemanagement

Ons ma ziet elke dag op haar vaste uurtje naar de Spaanse zender. Ze heeft een satelietschotel dus ze kan vandaag elk nietig prulzendertje van Gibraltar tot Perpignan ontvangen. Maar ze zweert bij haar trouwe TVE en TV Catalunya. Misschien doet ze dat omdat ze van Spaanse origine is. Misschien. Ik vraag me af als ik in Spanje zou wonen dat ik dan braafjes dagelijks op TV1 of VTM zou afstemmen. Ik betwijfel het. Wat zou ik missen. Stof voor een andere keer.

Op het TVE-nieuws van vandaag.
De bedelaars in de straten van Madrid hebben het extra druk. De trend 'nodig is een éénzame uit tijdens Kerst' is overgewaaid naar de Spanjaarden. Bedelaars worden spontaan op straat tijdens deze kerstdagen uitgenodigd om bij la familia mee aan tafel aan te schuiven. Alleen ... elke bedelaar krijgt zo veel uitnodigingen dat ze er hun agenda bij moeten pakken en de afspraak soms moeten verschuiven. Sommigen zitten nu al zelfs voor de volledige maand januari volgeboekt. Middagmaal met cognacje bij Théresa Rodriguez, vieruurtje bij Paco Sanchez en diner met afzakkertje bij de familie Ortiz.
Wie zei dat timemanagement enkel voor de managers en ander ongedierte was?

Goed boek

Soms kan je maar beter eventjes wachten om een mooi boek te kopen.

Ann en Dina

- Je klinkt moe Ann.
- Ik ben ook moe.
- Werk je niet te hard?
- Nog drie dagen en dan kruip ik voor 2 weken met mijn 2 venten onder de wol.
- Dat beloofd.
- Yep
- Weet je dat er momenteel een dot mannen in uw plaats zouden willen staan?
- Hoe bedoel je?
- Werk jij niet volledige dagen met Dina?
- Ja, en dan? Dan kan je niet moe zijn of wat?
- Dat wil ik niet zeggen. Het klinkt gewoon raar. Moe zijn zouden wij er graag bij nemen.
- Och jom. Het zijn die honden. Ze komen me de strot uit!
- Das toch lief zo een schattig poezelewoezelig hondje
- Ja tot dat ge zo een kalf van een beest in een living van 3 bij 4 tijdens volle opname terwijl het stoofke brandt en in een reikwijdte van 2 meter ziet beslissen om op dat moment zijn lillende aarsklier te laten openbarsten. Sta dan maar es naast mij met je poezelewoezeleshit.
- Wat kan zo een aarskliertje nu doen?
- Stinken zoals de pest. Zo een penetrante walm maak je niet elke dag mee, hoor. Een paard zou daar de hik van krijgen en uit respect zelf de boel beginnen onderschijten!! En dan te bedenken dat er baasjes zijn die in zo een vergevorderde fase van dierenliefde verkeren dat ze hun Berner Sennen passioneel een tong willen draaien nadat het beest drijfnat de keuken binnenstormt, zijn bakje Frolic binnenschranst en aan zijn ballen heeft gelikt.
- Ik voel met je mee.
- Dat doe jij niet, jij denkt alleen aan Dina
- Doe ze de goeiendag.
- Allez vooruit en nu van mijn erf.
- Sloppel
- Gij ook.

300

Naar het schijnt komt er volgend jaar in de States en een pak maanden later hier bij ons, een film uit die fantastisch gaat zijn en die de brol dat we de afgelopen jaren hebben moeten verdragen gaat verdringen uit ons collectief hegeugen (geert bourgeois).

300 .

'300' is de geplande verfilming van Frank Millers' gelijknamige graphic-novel. Miller, die eerder ook al aan de basis lag van 'Sin City', zal de film produceren maar laat de regie over aan Zack Snyder ('Dawn of the Dead 2004').

Dat het een indrukwekkende film wordt bewijst de trailer.

'300' vertelt het verhaal van Koning Leonidas en 300 spartanen die in 480 voor Christus de oprukkende Persen onder leiding van de meedogenloze Xerxes probeerden tegen te houden. De slag van Thermopylae, zoals het gevecht beter bekend staat, inspireerde heel Griekenland omwille van de waarde en opoffering die de 300 Spartanen toonden toen ze zwaar in de minderheid en onbevreesd de vijand trachtten te stoppen.

Ik zie dus een beetje naar die film uit.

Gisteren zat ik op onze evaluatie die al de medewerkers van Harlekijn houden na het brengen van een toneelstuk.

Weinig evaluatie - veel drinken en eten. Zo zouden eigenlijk al de evaluaties moeten zijn.
Sarah, één van de Laevaert sisters, is specialiste in de 'dode' talen Grieks-Latijn.

Haar interesses in deze talen lopen evenredig met oude geschiedenis en literatuur uit die contreien en periode. Bon.
Ik wil dus de interessante uithangen en pak uit met 300, die volgend jaar gaat uitkomen en blablabla en zusenzo. Ik wist dat het over Spartanen ging gaan en dat er een potje zou gevochten worden door zwaar gespierde mannen met baarden en calcons. Maar voor de rest kon ik geen link leggen met die 300! Tot Sarah me, in al haar enthousiasme, een mini-lezing gaf over wie de 300 zijn, waarom ze met 300 waren, wat ze hebben betekend en ......... (de filmliefhebber leest NIET verder en sluit ONMIDDELLIJK deze blog)

......... dat ze uiteindelijk allemaal sterven. Ja !!!

Ik ga die film zien. Ware het niet dat ik naast het plot (dat ik al ken) en de historische achtergrond (dat ik ondertussen beter ken dan Miller zelf) ook interesse heb in de soundtrack, het decor en de special effects. Ik zal me bij deze film hierop moeten gaan focussen.

Erwin, een goede kameraad, zei me ooit dat wanneer je van plan bent om naar een film te gaan, je er op voorhand NOOIT en met NIEMAND over mag praten.

Beetje overdreven maar ergens begrijp ik em nu beter.

Homer Simpson stapte met Bart na het bekijken van Star Wars uit de bioscoop.
Ze passeren de lange rij aanschuivende voor de volgende vertoning.
Homer: " Hahahhahaaa .... wie had dat kunnen denken dat Darth Vader de vader is van Luke"

Blokker

Vorige week maandag stak ik in de dichtstbijzijnde Blokker clichétjes in een KODAK-omslagje om de geselecteerde beelden op een cd-rom te branden.
Correctie: Eigenlijk waren het drie omslagen met cliches .. dus voor drie CD roms.

Drie dagen later kon ik, zoals beloofd door de caissière, mijn cd-roms gaan afhalen.
1 van de 3 kreeg ik mee.
- "En die 2 andere.?"
- "Oei!! Euh, die zullen nog niet binnen zijn. Probeer morgen nog es."

Vrijdag en zaterdag - geen cd roms. Maandag maak ik duidelijk dat er iets fout is.
Een ander meisje komt van 'van achter' te voorschijn en ik vertel weer het hele verhaal.
Meisje begint als een bezetene te zoeken en wil na deze poging naar KODAK bellen. Maar dat gaat niet want de telefoon is bezet omdat
-" .. een ander meisje van achter met de baas aan het bellen is en dat kan nog heel lang duren. Maar weet je wat, ik bel na dat telefoontje en dan laat ik het u weten."

's Avonds krijg ik een telefoontje van een Blokkermeisje die me zegt dat ze bij KODAK de nummers niet kennen.
- ".. misschien zij ze verloren gegaan of liggen ze bij een andere Blokker. Ik zal een bericht sturen naar de andere filialen. Misschien liggen ze daar wel. Sorry hoor meneer."
Ik vraag wanneer ze me ging terugbellen.
- "Euh morgen .. ?"

Dinsdag ging ik zelf nog es een kijkje nemen.
"Oei daar is hij weer, hij meent het precies" een ander Blokkermeisje (ik meen dit) komt van vanachter aangesneld en gaat nog es op zoek naar mijn FOTO'S.
"Ik kom niet voor foto's"
"Ah? Voor een vergroting?"
"Neen voor een CD-rom van mijn foto's waar ik nu al meer dan een week op wacht"
" Ha ja meneer. Maar het is heel druk nu. En er zijn heeeel veel foto's die ontwikkeld moeten worden. Ik ga het voor u in 't oog houden als ze binnen komen. Maar ja, als ze dan binnen zijn dan kan ik u niet bereiken he"
" Dat kan u wel"
Gezicht van een vragend blokkermeisje met oogjes die me smeekten om genade
"H h hoe dan meneer?"
"Stuur me een sms-je met vermelding: cd's liggen klaar. Het Blokkermeisje"
Meisje heeft het licht gezien, maar voor alle zekerheid geef ik mijn gsm nummer. Kans was klein dat ze hier naar ging vragen.
"Ik heb uw nummer genoteerd (op een schuin afgescheurd velletje inpakpapier) en ik plak het vlak boven de schuif meneer" Wat ze ook parmantig doet.

Ik heb geen idee niet wanneer ik mijn cd roms ga hebben. Kan nog wel een tijdje duren, heb geen wat dat betreft geen illusies. Cliché's waren niet van levensbelang - die doe je niet naar Blokker. Maar pret ga ik nog wel beleven. Dat staat vast
Ik ben benieuwd welke nieuwe Blokkermeisjes voor me gaan staan en hoe ver hun creativiteit zal reiken om me af te schepen.
Wordt vervolgd.

amélie

Nog maar es gezien.

Paard in de tour: "je moet durven over het hek springen, zonder te aarzelen"
Heeft hij een vriendin: "Neen, het is een slechte tijd voor dromers"
Grafitti op muur: "zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van vroeger"

lomootje

Marti, mijn broer, trouwde deze zomer met zijn Heidi.
Natuurlijk had ik mijn lomo bij (lc-a). Ik moet nog veel leren of beter gezegd proberen. Maar af en toe komt er iets leuk uit. Zoals dit effectje.

zwarte piet

Altijd al es willen doen. Zwarte Piet spelen. Een ganse dag op de een Gemeentelijke Basisschool groot en klein entertainen in een fout pakje met panty's, een pruik, lippenstift en schoensmeer van van voor tot van achter. Vandaag kreeg ik mijn kans.
Foto's volgen deze week. Geduld is een mooie deugd.

Heb ik hier wat van geleerd? JA en wel het volgende.

1. De straat: In een verzuurde samenleving waar het individualisme zegeviert hebben mensen op straat, zeker op regenachtige dagen, geen oog voor mekaar en hangt menig smoelwerk even paraplu als het ding boven hun kop (eddem?). Dat wisten we al. Geconcentreerd zet menigeen zijn pas naar de dichstbijzijnde kruidenier, slager en bakker die dan weer zijn produkten in de supermarkt aanprijst. Want kwaliteitsprodukten vind je tegenwoordig enkel en alleen maar in de AD's, GB's en Colruyts en zeker niet bij de zelfstandige wroeter die zijn bed dagelijks verlaat om ... . Maar we wijken weer es af.
Toch verandert het straatleven als er een verklede clericaal en zijn hyperkinetische knechten met homofiele trekjes verschijnen. Dan wordt er door jong en oud, dik en dun, man en vrouw, achter stuur of op de fiets als geconditioneerde gekken gezwaaid en gezongen en gelachen en nog es gezwaaid. Alsof er een signaal wordt gegeven dat iedereen eventjes terug kind mag zijn. Het kan dus wel!!

2. De school. Een wereld apart.
De believers zijn de kleuterklasjes, het eerste en de tweedes
De has-been-believers zijn de vijfdes en de zesdes.
Voor de believers is het tamelijk eenvoudig. Alles wat je doet is goed. Sint kan en mag zeggen wat hij wil en de Pieten kunnen zich werkelijk alles permiteren en pakken makkelijk het gezag eventjes over. Ah ja, zij hebben de zak met snoepgoed. En 'wie braaf is krijgt ...'
Voor mij persoonlijk, als Piet, was het moeilijk om voor Lisa en Santi geloofwaardig over te komen. Ik kreeg op bepaalde momenten wel zeer bedenkelijke gezichten van mijn twee believers. "Is em da nu of is em da nu ni?"
Voor de non-believers is het nog eenvoudiger. Hier heerst een duidelijk afgesproken compromis. Je ziet die mannen denken. " Ja ok, kom jullie ding maar doen. Zullen wij ons ingestudeerd nummertje wel eventjes brengen en ondertussen is de les toch weeral verstoord. Meer moet dat niet zijn en die vervoeging van être ga ik toch niet nodig hebben." Die mannen zijn ok.
Maar dan die twijfelaars. De derdes en zelfs de vierdes. De ene lachte ons uit en had een paar moeilijke vragen in petto ("Is dien baard echt?" Als ge toch alles weet, hebben wij thuis een kat of nen hond?") terwijl de ander mijn hand vroom kuste en dankbaar knikte bij het krijgen van een handje snoep.
Wij ouders laten onze kinderen dus gewoon in de waan. "Dat ze er zelf maar achter komen. En als dat dan eventjes slikken is, ja dan is dat maar zo. Hoort bij hun groei"
Is het dan echt niet mogelijk om in het derde of vierde één lesuurtje te besteden aan de goedheilig man en er in alle klaarte en duidelijkheid er een uitleg aan te geven dat die gasten kunnen slikken EN daarna nog gepast plezier kunnen beleven aan de Michael Jackson onder de Heiligen?

3. Leraars. Nooit van moeten weten. En zij niet van mij. Van sommige toch niet. Zeker niet diegenen die zichzelf belangrijker vinden dan de leerstof en de fantasie van hun leerlingen. En ja hoor!! Er waren er ook vandaag toch wel zeker een paar te bewonderen. Ik moet zeggen dat ik vanaf vandaag meer respect heb voor de juffen en één enkele leerkracht op leeftijd die van elk moment iets moois willen maken. Chapeau !
En aan die andere leerstofbedelers die de intrede van de Sint met zijn zwarte rakkers in zijn klas eerder zien als een kans om de één of andere leerling nog es extra te kakken zetten wens ik een salesjob met hoge maandobjectieven in de auto-onderdelenbranche. Ik zou deze strevers wel es een presentatie willen zien geven bij Carrosseriebedrijf Streep en Zonen in Beurgeraat. Kijk, kijk !! Waar is dat machtsgevoel naar toe. Toch maar beter bij de kinderjes gebleven, niet?

4. Leerstof. Frans, ok. Rekenen, ok. Lezen, ok. Voordracht, ok. Informatica, ok.
Maar over, en dit hebben we in zeker 3 klaslokalen gezien, een paar lesuren steken in dynosauriers en latijn (in het 3e) heb ik persoonlijk mijn bedenkingen.
Is dat wel nodig. Moet je echt bij een sollicitatiegesprek het verschil kunnen uitleggen tussen een velociraptor en een tyranosaurus rex?
Uren heb ik in het middelbaar verspeelt aan onzin, pure onzin. Niets had ik er van nodig. NIETS!! Ik ben ervan overtuigd dat de klojo die de lessenpakketten in mekaar steekt geen 2 minuten heeft stilgestaan bij de zin van sommige pakketten. Of hoe denk je dat vader Streep en zijn zoons in Beurgeraat groot zijn geworden. Ik zie Patje tegen zijn broer Frank bij het verwijderen van de cardan as niet onmiddellijk zeggen:
"Seg Frankske. Wiste goa da taades den Trias, een klaan tweeundert en ting miljoen joar geleje de continengte tesame het oercontinengt Pangaea veurmde en da oat de reptiele van de groep van de Archosauria ootengdelek de dinosauriers ontstoenge?" "Neije Patsje, da wistek ni. Ik weet allien nog van die les da den eerste dinosauromorpha den enige was me twie poeten."

5. Conclusie: Krijg je ooit de kans om Piet of Sint of Paashaas of Kerstman te spelen en een bezoekje te brengen aan een school of bejaardentehuis (daar heb ik het nog niet over gehad - voor een volgende keer). Doen! Leerrijk, leuk en misschien de enige kans in je leven om es als een donkere medemens door het leven te stappen. Een uitdaging in het Vlaanderen van vandaag.

Danspasjes

Als Santi een funky liedje hoort is hij niet meer te houden.