Fitnessen

Fitnesscentra doen in deze tijd van het jaar goede zaken.
Het schoonheidsideaal nastreven om er tijdens de zomer strak, bruin en blinkend uit te zien hoort elk jaar bij de top 5 van de goede voornemens. De maand januari is dan ook dé topmaand voor de zweettempels.
Omdat het buikje, rijstpapgat of vettige knieën niet snel genoeg weg kunnen zijn wil men er graag geld voor geven. Veel geld voor geven. Logisch dat de zaakvoerders of het management, ja zelfs in de gezondheidssector komt ongedierte de kop op steken, in deze periode hun jonge fitnessboys-and-girls aanmoedigen om het hete ijzer on-the-move te smeden voordat de goesting in trekken, sleuren en geld wegsmijten afzwakt.

Vorige week kreeg ik op mijn gsm een jonge pee aan de lijn die me feliciteerde omdat een vriendin, een van de vele, me maar liefst 14 dagen gratis cadeau geeft in het fitnesscentrum bij mij in de buurt. Ja, als het gratis is wil ik dat nog wel es een kans geven. Ik weet maar al te goed dat je best 5 keer per week, 3 keer per dag naar zo'n keet moet gaan om de geïnvesteerde som te laten renderen. Het zal dus met alle zekerheid bij die 14 dagen blijven. Ik ben wel es benieuwd hoeveel keer ik effectief ga trainen.

Ik vroeg naar S, die een beetje verderop in ZIJN bureau koffieslurpend druk in de weer was achter zijn computer en verveeld achterom keek wat hem nu weer, op dit onheilig uur (10u30) stoorde.
S zat na een kwartiertje naast me en stelde een paar indringende vragen.
"Van waar zedde? Heddallis gefitnist? Werroem wilde na fitnissen? o get 14 dagen gekreege? Ist veur de congdiesse of veur de paower? Of veur de twie?
OK - dat was het. Mijn naam werd verkeerd geschreven en ik woonde plots in Boom ipv in Schelle. Ok voor mij. Boom is een gemeente die de laatste jaren hun best deed om er terug gezellig uit te zien. Mijn vader heeft er zijn jeugd doorgebracht en heeft er zelfs mijn moeder leren kennen wiens vader in de jaren zestig tijdens een vlaag van opperste zinsverbijstering Barcelona voor Boom omruilde om geluk en welvaart juist hier, in het diepste hol van Pluto, te vinden.
Hey, kijk nou es!! Ik begon in een goede stemming te raken. Gratis 2 weken fitnessen en ik ben ineens verhuisd zonder er iets voor te doen. Tof !!
Zijn laatste vraag was geweldig.
"Als je deze veertien dagen geprobeerd hebt, ga je je dan ook inschrijven?"
Natuurlijk ga ik dat doen, S !!!

Ok, ik mocht gaan spelen op de speelplaats. Allez ja, het was eerder TV kijken op een fiets aan een hartslagritme van 125 slagen per minuut.
1 uurtje gezweet zonder er iets voor te betalen. Douche was ok, kleedkamers heel proper (er was zelfs een klein kleedhokje voor diegenen die hun kwabgat niet durven tonen) en dan nog vlug een gratis koffietje meegeritst en we konden terug naar huis.

We zijn vandaag één week later. Ik ben niet meer geweest. Te druk, weet je. Pfff, veel te druk. Geen tijd kunnen vrij maken omwille van die agenda he. Je weet wel.

Krijg ik toch weer een telefoontje zeker van een zekere P die me zei dat ik nu al 2 maanden bij hen ben(echt waar ... 2 maanden !!! Zonder dat ik het weet ben ik al sinds december stiekem aan het trainen. Nu weet ik van waar dat prachtige lijf en die plotseling heropgefriste en diep uit een stof gehaalde interesse van mijn eega komt)... en dat we es moeten babbelen. P heeft namelijk vandaag telefoon gekregen (hoogstwaarschijnlijk uit Brussel) dat al diegenen die in februari in de zaak waren geweest, morgen kunnen profiteren van een jaarcontract aan een belachelijk lage prijs. Echt waar Mijnheer Daems!! Een heeel lage prijs. U gaat dit geld er zeker uit halen !!Hij wou me dan ook heel graag zien, morgen !!! Hoe laat kon ik komen.

Dit is de kans van mijn leven. Hier heb ik dan al die tijd op gewacht! Een jaar lang op een fiets tv kijken en ter plaatse kunnen lopen terwijl je tv kijkt en mijn brachialis en pectoralis major in volume verdrievoudig terwijl ik tv kijk, ..
Ik mag deze kans niet laten voorbij gaan. Daarom vroeg ik hem, met een zenuwachtig stemmetje, of 11u morgen voor hem zou passen. DAT KON !!!! YESSS. Eindelijk win ik ook es iets !! Een fitness jaarabonnement aan een lage prijs.

Maar het kan ook zijn dat ik morgen rond 11 uur de reclameblaadjes moet sorteren.

Open tuinen

Dit filmpje is al een zestal jaar oud maar het blijft grappig om naar te kijken.
Vooral omdat Guy een voortreffelijke imitatie van de vlaamse tuinjournaille ten berde brengt.

Last sammtag met de moaten oft theater to den bourla gewesen um das schauspiel der woche zu koekeloeren ins loerders. The lieutenant of Inishmore: Ein plezier of obensten planché wast het gewesen. Wir hebben geriert tot des kweils aus unserens freiters drupteggen auf the tapisplein vons bourla. Geriert, geriert! Joenges boys and girls toch. Ik doecht oep ne moment that one of ouers ins pants ging dretsen.
It was trouwes not only the lonely of the van others that bekans ont dretsen werde. Den midi of the room di theatre bleitigen en bleitigen van het rieren. Oem mor te tell that it was sehr shones and richtes bleispel van den Wispelaere en Co.
It is mit anderer words nicht always lollig nie um together allein das toneel zu playen. Nein begot, es ist also lollig togetter nor den bourla te tenen um es den travail van the best players van den Belgio aus werk zu loeren um then together acher kanna and pint the reflicheren that er im unserem little petierig monkey-see monkey-do landje great talent rondsmurft.
Standing ovationen was than auch de juste weise om the notte t'arreteren.
It is alein so fokkin' schwierig da speciaal gebekt toltje auseren der headset zu zwieren.

filigranes

Gisteren had ik een afspraak op de Kunstlaan in Brussel. Met de auto. En dat is om problemen vragen. Zeker als je geen tomtom hebt.
Gewapend met een routebeschrijving van 5 pagina's reed ik via de Boomsteenweg Brussel in. Vanaf het eerste verkeerslicht was ik al verdwaald.
Het enige wat er dan op zit is rijden, alsmaar rechtdoor rijden, op het gevoel en dan als je genoeg gereden hebt langs de kant gaan staan om in de atlas te kijken waar je terecht bent gekomen.
Dat is mijn manier om er te geraken. En soms lukt dat.
Afspraak was om 14u. Om 13u55 reed ik een overdekte parking binnen vlak naast de Kunstlaan.
Ik ging het redden !!!!
Maar huisnummer 43 was nog een kleine 25 minuten marcheren. Te laat dus.
Gelukkig calculeert elke werkende Brusselaar die een beetje bij zijn zinnen is het academisch kwartiertje om naar het geduldig driekwartiertje ... en werd ik gepardoneerd.

Om 15u30 stond ik terug op de Kunstlaan. Passeer ik daar toch een juweel van een boekhandel zeker - Filigranes.
Groot (1700m2), gezellig, stapels en hoopjes boeken, een kraaknette kranten -en magazineafdeling, gangetjes, houten kasten en overal knusse zeteltjes waar bezoekers in gazetjes en boeken neuzen. My kind of bookshop. Niet toevallig omdat er ook nog een cafeetje in het geheel geïntegreerd is. Deze zaak verkoopt enkel franstalige werken maar dat bederfde uiteraard de pret niet. In tegendeel. Het zette weeres aan om te kopen. - Dans le scriptorium van Paul Auster. Je suis curieux de savoir ..

de finale

Winnaar krijgt een dag achter de schermen van 'my first knight' samen met een ketnet wrapper bezoekjes brengen en interviewtjes afnemen met Belle Perez, Gene Thomas, Sam Vansamang ...

Lisa won niet maar de pret kon bij al de ketnetkids niet op.

Volgende week van maandag tot vrijdag ketnet omstreeks 17u30 (denk ik)

Job bij Ketnet. Wat een luxe. Praatje maken, mopje tappen, effe break, lachen, slappe lach, tekst en voornamen van de deelnemers terug inoefenen, daar gaan we, tekst aframmen, slappe lach, effe break, voornamen vergeten, voor een deelnemer staan zodat die niet in beeld komt, slappe lach, gillen, spanneeeeeend, spelregels vergeten vermelden, terug opnieuw, bedenkelijkje blikjes die de kids met mekaar uitdelen, ..

Karo en Brit onder mekaar terwijl de microotjes aan staan en al de papa's en mama's alles mooi kunnen meevolgen:

- "my first knight of was het my first lady of was het my knight allez hoe heet die film nu weer my first knight. neen my lady nee de first lady .. neen .... MY FAIR LADY jaaa da wessem maar zeg dat niet te veel he want dan ga ik da zeggen en das verkeerd want het moet my first knight zijn. gogoh" spanneeeeend.

- "en dan nu de volgende deelnemer E-EE-EHE EEN de EEEEEENIGE man onder de deelnemers. Goh de enige man onder al die vrouwen. Seg gij gaat dat goed doen he want gij zijt den enige man onder al dat vrouwelijk geweld van vandaag.

- Karo: Seg vriend, ben je zenuwachtig? "

- Jongetje van 9 antwoord: "ik denk dat jullie daar meer last van hebben.

Karo en Brit zijn super.

Shakepeare & co

Heb je een uurtje en houd je van boeken. Dan moet je deze reportage gezien hebben.
Shakespeare & companie: Dankzij de blog van Koen Fillet ontdekt.

Speciaal voor mijn vader en broer, de coiffeurs, wordt op het eind een revolutionaire snit gedemonstreerd.

't kalfje, de tijger of de jaren

Vrijdagavond, Amsterdam. Honger en zin om wat bij te praten onder vrienden.
Amsterdam zit vol eettenten en kroegen, de ene bruiner dan de andere, om deze simpele behoefte te vervullen.
Onze keuze na niet al te veel zoeken: 't Kalfje in de Prinsentraat. Een cafe met een kaart.
Ribbekes waren lekker. Echt! Zacht, mals, lekker vlees met een friet die smaakt naar friet wat groentjes er bij en 2 urinestaaltjes met schuim op.
We werden heel de avond op onze wenken bediend door de ober/barman.
" Een goede avond samen, wat zal het zijn? Hadden jullie graag iets gegeten? Dan breng ik graag en als een speer de kaart voor u. Ziezo de kaart. Ik kom zo dadelijk bij u terug nadat u gekozen heeft.... Heeft u uw keuze gemaakt? Uitstekend, laat maar horen. Goede keuze.... "
Bediening was er een beetje over maar ze was er en helemaal voor ons.
Toen we zelfs vroegen naar een extra potje mayonaise zweerde de ober ons dat hij dit voor ons ging regelen. Wij zouden kost wat het kost een extra potje mayonaise krijgen en daar ging hij en alleen hij voor zorgen. Als de bliksem - een speer.
Afijn. Goed gegeten, bijgepraat, rekening betaald, gaan slapen.

De volgende dag wilden we rond de middag bij 'de jaren' iets gaan snacken.
'De jaren' is een prachtig cafe met een schitterend terras en een ongelofelijke whiskycollectie in zijn kast. 'De jaren' is ook een bekend cafe in Amsterdam. Zij moeten het duidelijk niet meer hebben van extra pub om bekendheid te werven. En dat is jammer genoeg te merken aan de bediening.
Wachten om te bestellen - dus naar de toog. Wachten om iets extra te bestellen - dus terug naar de toog, betaald aan de toog ... terwijl er zeker 6 pinguins rond liepen. Jong, tegen hun goesting en absoluut niet van plan om de ladder bij 'de jaren' te beklimmen. Het broodje was lekker, de koffie ook. Er lag genoeg pers om een hele namiddag te lezen en koffie te drinken, wat we niet gedaan hebben.

's Avonds naar 'Kantjil en de tijger' een overvol thais restaurant in de Spuistraat
Ofwel een eettent in de overgang van onbekend naar bekend. 'Kantjil en de tijger' is dus de overgang van 't kalfje naar 'de jaren'.
De wil is er bij het personeel nog wel om te presteren maar de nonchalence wordt te groot. Geen oog voor detail, ons in het engels aanspreken nadat we hen in het Antwaarps hadden begroet, lachen wanneer ze moet lachen. Zeker niet te veel naar onze tafel kijken - er zou wel es iets bijbesteld moeten worden, Werken, werken, lopen, lopen, uren kloppen zakcentje verdienen en dan naar huis.
Pas op! Lekker gegeten hoor, daar niet van.

Waarom placeert de manager of de zaakvoerder van de 2 laatste tenten gewoon es geen mistery-klant (een tante of een broer) in zijn zaak op een zaterdagavond en stampt hij nadien niet gewoon het ondermaats gepeupel op straat? Zo simpel ! Zo goedkoop ! Zo efficiënt !!!

Ps - Drink nooit maar dan ook nooit van mijn leven nog een Grolsch Malt. DE-GOU-TANT.

het is bijna zo ver

8 jaar

Al 8 jaar, vandaag. Lisa is er 8.

Het is onvoorstelbaar hoe snel het gaat. Vorige week keken we samen naar haar eerste verjaardag op een dvd'tje. De herinnering is er nog wel. Je weet wie er op het feestje was en hoe ze haar eerste taartje overmeesterde. Maar het is zo ver weg. Het is zo moeilijk om het terug voor te stellen. Foto's zeggen veel maar zo'n filmpje slaat werkelijk alles. Dat kleine meisje behoort tot een ver verleden. Ik herinner me het programma dat opstond toen we 8 jaar geleden ons in de ziekenhuiskamer installeerden. (Frank Raes met Sabine Appelmans over mooie sportmomenten).
Ik weet nog dat ik slecht sliep en dat de gynaecoloog, tussen 2 persen door, zei dat ze een pak haar had. 4 kg / 54 centimeter / Agpar 7 na 1 min, 10 na 10 minuten. Alles ok. Ik fier met een brok vlees naar een lachende mama. De emoties kwamen pas een weekje later. Ik weet nog hoe mama was, wie er op bezoek kwam, dat de zon scheen op een ijskoude heldere dag, dat we vanuit onze kamer uitkeken op een grote stenen muur, dat het ziekenhuiseten best te pruimen was. Dat weet ik allemaal nog. Maar dat kleintje in mijn armen, als een pluimpje, slapend en riekend naar een wei rozen. Dat is zo moeilijk om terug voor de geest te halen. Feitenkennis sla je op.
Herinneringen aan de geur van pampers en papflessen steken diep weg, achterin mijn eigen bewaarplaats.

En vandaag, 8 jaar later. Vandaag praten we over vriendjes en de boeken van Roald Dahl. We dansen op Flameco -en balletmuziek. Er worden in het geniep de eerste briefjes geschreven. Geheimpjes verklappen. Filosoferen over geloof, liefde, vertrouwen, geluk en de dood.

Lisa, ons jong meisje. 8 jaar. Altijd maar benieuwd naar nieuwe sensaties. Leergierig en speels. De ene avond kampt ze met grote vragen. Veel te groot voor een kind, veel te moeilijk om als vader een passend antwoord op te geven. Maar de volgende dag rent ze weer gillend tussen haar klasgenootjes en probeert ze al wat ze doet zo goed mogelijk te doen. Less is voor haar nog niet more. Das voor later.

8 jaar. Ik wil er niet aan denken dat we binnen 4 jaar een jonge dame in huis hebben.
Ik mag er niet aan denken dat ze niet meer met haar vragen naar me toe stapt. Dat ze me meer en meer achter zich laat. Dat ze meer en meer stilletjes zelf de wereld verkent. Zonder papa. Zonder den beste. Ik ben dan al lang niet meer den beste. Ik was den beste. Niet meer aan het handje. Zonder een dikke kus en een warme knuffel en "ik mis je nu al, papa". Of toch, vlug achter de schoolpoort of in de auto, uit het zicht van de kerels. Over die kerels wil een vader het in dit stadium niet hebben. Nog niet. Das ook voor later. Voor veeeeel later.

Maar toch. Ach kom. Laat het maar komen. Kom maar af met die jaren. Want elke dag bij haar zijn is mijn grootste geluk. De tijger in mijn tank. De katalisator die mijn bloed doet stromen. Mijn allerbeste reden om zo jong mogelijk te blijven en de wereld als een roetsjbaan te bekijken. Willen de botten niet dan toch nog wel het kopje.

Lisa, lieve schat, allerliefste mooie meid. 8 jaar. 8 jaar.

haar boeleke heeft mijn smoeleke

Vorige vrijdag met David naar het Echt Antwaarps Theater geweest. Voorstelling van het moment: Haar boeleke heeft mijn smoeleke. Heb ik mij geamuseerd? Absoluut!! Eerlijk waar.
Ok, bij het Toneelhuis of het NTG zal je zelden deze vorm van Theater kunnen gaan bekijken en juist daarom spreekt De Ridder en Co al jaar en dag een groot en breed publiek aan van toneelliefhebers die simpelweg een avondje ongegeneerd willen lachen. Het knopje hoeft niet aan te staan. Maar die stond toch al de hele week op 'on'. Zalig om het es af te zetten.
En de zaal zat vol. En gisteren zat die ook vol en vandaag ook en de volgende dagen van 'tzelfde. Voor honderden theatergezelschappen in Vlaanderen is deze opkomst alleen al een natte droom. En dan zwijg ik nog van de reacties tijdens en na de voorstelling. Menig acteur zou hier prompt een dikke nek van krijgen en zich de grote entertainer wanen. Behalve Sven, Patrick, Ruud, Anke, Vicky, ... Neen die gaan na de voorstelling gewoon, ongegeneerd, in het stampvolle cafe bij hun publiek aan tafel een pintje drinken en vragen hoe ze het vonden. En iedereen vond het weer es fantastisch.
Er wachten me de komende maanden nog een paar andere toneelstukken waarvan ik nu weet dat ze de moeite gaan zijn. Van The Lieutenant of Inishmore in het Toneelhuis heb ik van mijn toneelvrienden geweldige dingen gehoord en 'De Kempvader - Kleine Tony' zal ook de moeite zijn.
Toch weet ik nu al dat ik de volgende vertoning van het EAT "den dubbele sloef" niet zal missen.

Als je zelf es gaat en je zit in 't cafe en Sven De Ridder passeert je, vraag em dan es of hij niet toevallig geïnteresseerd is in filmmuziek of in de film uit de jaren 80. Moet je doen. Je weet niet wat er dan gebeurt. Probeer alleen niet slimmer te wezen.Want: 'al zedde ne stoot,ge gaat toch in den boot'.

geslacht

A spanish teacher
was explaining to her class
that in Spanish, unlike English,
nouns are designated as either
masculine or feminine.

"House"
for instance,
is feminine:
"la casa."

"Pencil,"
however,
is masculine:
"el lapiz."

A student asked,
" What gender is 'computer' ?"

Instead of giving the answer,
the teacher split the class into two groups,
male and female,
and asked them to decide
for themselves whether
"computer"
should be
a masculine or a feminine noun.

Each group was asked
to give four reasons
for its recommendation.


The men's group decided that
"computer"
should definitely be
of the feminine gender
("la computadora"),
because:

1. No one but their creator
understands their internal logic;

2. The native language
they use to communicate
with other computers is
incomprehensible to everyone else;

3. Even the smallest mistakes
are stored in long term memory
for possible later retrieval; and

4. As soon as you make
a commitment to one,
you find yourself spending
half your paycheck
on accessories for it.

(THIS GETS BETTER!)

The women's group,
however, concluded
that computers should be Masculine
("el computador"),
because:

1. In order to do anything
with them,
you have to turn them on;

2. They have a lot of data
but still can't think for themselves;

3. They are supposed
to help you solve problems,
but half the time
they ARE the problem; and

4. As soon as you commit to one,
you realize that if you
had waited a little longer,
you could have gotten
a better model.

The women won.

Usher

Gisteren met een goede vriend naar "la chute de la maison Usher" gaan kijken in de Singel.
Een retrospectieve ode aan de avant-garde van de jaren 20.

Opzet: Combinatie stomme film uit 1929 en Vlaams orkest.

Troeven:
- Interessant om film uit beginperiode van de pelicule te bekijken
- Goed orkest met bekwame muzikanten
- De blauwe zaal - prima akoestiek
- Goed verhaal (Edgar A Poe): Afgelegen kasteel. Kasteelheer vraagt hulp van oude vriend omdat het niet zo goed meer gaat met zijn vrouw (het mens wordt krankzinnig), de vrouw sterft (of niet want onderliggend thema is levend begraven worden), in de jaren van eenzaamheid wordt kasteelheer zelf krankzinnig tot hij getuige is van de verijzenis van zijn echtgenote, het kasteel brandt af, koppel en oude vriend vluchten op het nippertje, the end of beter FIN.

Resultaat: Slecht
Of hoe al de potentiële mogelijkheden van hierboven door slechte muziek en een flutfilmpje volledig naar de knoppen worden geholpen.
Muziek was op bepaalde momenten niet om aan te horen omdat het onbespeelbaar is. Ja als het onbespeelbare muziek is blijf erdan af he en ... speel het vooral niet.
Film was inderdaad uit de beginperiode van de Kinema. In een tijd dat overacting done was waren David en ik gisteren getuige van de speelstijl van ene Jean Debucourt, de overactor der overactors uit die overactingperiode. Joenges kon die overacten. Er waren momenten bij dat toen het hoofdepersonage Roderick een verbaasde blik moest ten berde brengen ik dacht dat ik de achterzijde van zijn iris zag. Ze ploepten er bijna uit, zijn verbaasde ogen. Toch moet het een populaire acteur zijn geweest want Debucourt speelde na dit kladwerkje nog in 98 films. Zijn laatste film dateert uit 1958, Maigret tend un piège met Jean Gabin en Annie Girardot. Ik ben blij voor hem dat hij nog met klasbakken heeft mogen spelen. Een mooie manier om aan uw eind te komen. Niet?

Mijn belangrijkste pluspunten van gisteravond waren
- de blauwe zaal - bleef blauw zelfs na zoeen wanprestatie.
- het ontmoeten van 2 collega's uit mijn ATV tijd. Ik moet naar 't schijnt zo veranderd zijn. Tja.
- de pinten, de soep en het goed gesprek met mijne maat in café Gounod achteraf.

Zo werd het toch een geslaagde avond. Ben benieuwd hoe the 300 het er gaat afbrengen. Maar ja das een ander verhaal.

nieuw speelgoedje

Gisteren werd met de post mijn nieuw speelgoedje geleverd. Een Canon powershotG7 ofwel een digitaal fototoestel.
Ik heb een grote bewondering voor (amateur)fotografen die foto's trekken waar alles in zit. Een verhaal, een expressie, een gevoel. Flickr.com is een speelplaats van dat soort dingen. Meer en meer zie ik prachtige kiekjes waar je stil van wordt. Maar wat was dan de bedoeling? Uitpakken? Reclame maken voor eigen kunnen? Bekend worden? Ik dacht dat het oorspronkelijke doel van flickr en youtube was om fotomateriaal te delen. Zomerkiekjes, snapshots van feestjes, je zus aan het andere eind van de wereld laten zien hoe groot je kroost geworden is? ...
Digitale fotografie. Onlangs nog een goed gesprek gehad met D. Hij is van mening dat je op voorhand niet hoeft te weten hoe het resultaat er uit ziet. Dat het steeds een gok moet zijn en dat je dan met een beetje spanning een paar dagen nadien je pakje moet gaan afhalen bij de fotograaf en buiten in de wagen blij of teleurgesteld kan zijn. DAT is de ziel van foto's trekken. Met mijn lomootje heb ik deze sensatie inderdaad altijd. Al is het zo dat je de lomofoto's de dag nadien altijd beter vindt dat op het moment dat je het pakje opent.
Maar toch een toestel gekocht voor zijn gemak. Snel foto's trekken en wissen. Weinig ziel, snel resultaat, volgende foto.
Ik heb dit toestel na rijp beraad en in den treure vergelijken gekocht via digicamshop.be. Scheelde me 140€ met Fnac Antwerpen waar ze me al hun toestellen adviseerden. Alles was goed. Ja dan weet ik het ook niet meer hoor.
Bij het toestel hoort een handleiding van ....... 147 pagina's. D en G zijn nu aan het lachen. En ze hebben gelijk. Mannen laat me boechten en blijven jullie maar parels schieten. Deal ??

Binnenkort kijken we allemaal ..

.. digitaal.
Ik zeg u één ding. Vanaf het moment dat mensen mogen kiezen wat ze willen zien kijkt geen kat meer TV. Of toch niet naar hetgeen nu wordt uitgezonden. En dit om een heel eenvoudige reden. Als je kan kiezen, kies je voor het beste. Ik kan me echt niet voorstellen dat iemand vrijwillig geld gaat weggooien aan de belachelijke spelletjes die je na 23u op bijna elke zender kan volgen.
Nee, waar sparen mensen nu voor? Waarom knippen mensen bonnetjes uit hun krant? Heruitzendingen, topprogramma's van een paar jaar geleden. 'In de Gloria' wordt terug uitgezonden. Ik weet nog goed dat ik samen met mijne maat in 2000 tegelijkertijd in ons broek deed door de scene 'goei vrienden komen altijd via de achterdeeur'. 'Ja' zei het typetje gespeeld door Focketeyn 'maar ge komt niet altijd even gelegen'. Gieren.
Wat hebben we dan nog? Ahaa we krijgen van den HUMO korting op het volledige seizoen van 'Terugkeer naar Oosterdonk' Volgens mij het mooiste wat er op onzen televies de laatste tien jaar is uitgezonden. Iets anders? 'De Bende van Wim'. 2 seizoen worden over 5 jaar verspreid. En dan komt er natuurlijk de DVD die je via De Standaard bij de Standaard Boekhandel kan gaan kopen. De Fnac puilt uit van de klasse series uit vervlogen tijden. Volgend jaar zullen we via één of andere gazet een korting krijgen op de dvd van 'de parelvissers', 'morgen maandag', 'de schalkse ruiters','alles komt terug' en 'onvoorziene omstandigheden. En dat is het dan. Dus mocht je vandaag beschikken over al de goede series of programma's die de VRT ooit heeft uitgezonden en je zou die allemaal achtereen zien, kom je na 2 weken uit je zetel en die TV smijt je op het stort want er komt toch niets meer. En de buitenlandse topseries dan? Klopt, koop er ineens de dvds van 'The Sopranos'', 'West Wing', 'ER', 'The Office' en nog eentje dat ik vergeten ben en je hebt het gehad.
En die programmeringen .. ?? Ik zag vanavond naar 'Extreme Housemakeover' op VT4 (ABC programma). Een kansloos gezinnetje krijgt een team van 200 over de vloer die in één week hun caravan omtovert tot een paleis inclusief Ford in de garage en tenietdoen van al de resterende afbetalingen. Mensen bleten hun ogen uit. Wat programmeert de VT4 na dit amerikaas spektakeltje? 'De brekers' oftewel een Vlaams gezinnetje ruilt hun speelhoekje in de living in voor een salontafel met 5 glanzende grannys smits in een Alessi-kommetje. Waw, het geluk straalde uit de ogen van de huisvrouw los op hare witte tegelvloer. Die ziet voor de rest van haar leven naar VT4. Weer ne kijker bij.

Azians are funny

Asians Are Funny - video powered by Metacafe

Leef

Everyone Must See This! - video powered by Metacafe

ketnetmep

Als ketnet op bezoek komt is het feest. En we hebben het geweten.
Voor een halve dag kwam wrapper Melvin en de ketnet productieploeg onze keuken bezetten om met Lisa en haar klasgenootjes het ketnetmepspel te spelen. Inderdaad, het ketnetmepspel in Schelle. Probeer dit es 5 keer na mekaar te zeggen.
Ook voor Melvin was het eventjes zoeken hoe hij dat verdomde woord vlot gebekt zou krijgen. Ik ben blij voor hem dat hij 's namiddags niet naar Isabelle Fordel, de dochter van Angele en Marcel uit Schellebel moest. Het zou een onvergetelijke intro geworden zijn.
Maar door zijn aangeboren enthousiasme, zijn stralende uitstraling en zijn ik-spring-in-een-avontuur-en-ik-zie-wel-waar-ik-beland-als-het-maar-plezant-is filosofie, is het hem telkens met wonderbaarlijke flair gelukt. Pas enkel zondag op voor die nieuwjaarsduik, Melvin. Klein beetje stretchen en in en uit blazen zou kunnen voorkomen dat je paars uitslaat en zonder asem zit. Een gewaarschuwde wrapper is een uitzending of vijf waard.

Het werd een feest incluis noodzakelijke pauzes, zoeken naar de juiste locatie, de beste belichtingen, de gefiatteerde handtekening en het uit beeld verstoppen van de ouderen onder ons. De kids werden gek, gekker, volslagen ontoerekeningsvatbaar. Het was dus, ook voor de aanwezige mama's & the papa's een namiddagje bekoelen en hun 'kids on duracel' overtuigen dat het 'maar' om een spelletje ging en dat boeken lezen of prentjes inkleuren even belangrijk is.

Maar wat de gevolgen gaan zijn nadat de vriendenklik vanaf 15 januari elke dag gedurende 5 dagen op ketnet verschijnen, kan ik vandaag niet voorspellen.

Wie weet zien we Yarno binnen 15 jaar op een zender te lande of op het web terug als quizmaster, Antje als lifestylespecialiste, Hanne als presentatrice, Laura als wrapster en Lisa als star on ice? Als dat zo is dan was het bezoek van Melvin en zijn kornuiten meer dan een spelletje.

Ketnet is vetcool !!!!!

nieuwjaarswensen in rood velour

Eergisteren een mooie wijnrode nieuwjaarskaart in velouren stof gekregen.
In gouden letters stond het volgende gedicht.

Zoals je binnen wandelt
de dag uit je haren schudt
je jas uittrekt
en je stemmingen aan

Zo schik ik je in mijn zetel van ontvangen
en serveer je een portie teder
tot we langzaam tussen de plooien vallen
en daar languit blijven liggen.

Gelukkig nieuwjaar iedereen

You tube is fantastisch. Zeker als je clipjes kan terugvinden als deze ...

Douchescene uit 2001

Beelden van een mannenweekend uit 2001. Wisten wij veel dat het iets uniek ging worden.

Capitals

Mia

100 op 1.
Hoe mooi Mia ook is, Brel is groter. Veel groter. En dan Raymond.

Dus volgend jaar: 1. Brel 2. Raymond 3. Gorki

Maar ook: Yevgueni maakt de grootste sprong achterwaarts, gevolgd door Absinthe Minded.

Ik vond Annemie nog meevallen vandaag.

Shampoo

We weten allemaal dat de 3 officiële talen van onze 'huidige' staat het Nederland, het Frans en het Duits zijn.
Klik nu es eerst op de foto en kijk es naar de 3 talen op deze shampoo.

Nederlands, Frans en .. Grieks. Jawel Grieks. Voor de gebruiksaanwijzingen op de achterzijde van de fles geldt hetzelfde principe.
Hier moet een oorzaak voor zijn!.

De opmars van de Griekse taal.
In de huidige klassering van de meest gesproken talen in Europa staat het Grieks op een verdienstelijke achtste plaats na het Duits, het Frans, het Engels, het Italiaans, het Spaans, het Nederlands en het Catalaans.
Er zijn dus nog een aantal plaatsen te bemachtigen en de eerste marketingtrucs worden via Head & Shoulders optimaal benut.

Grieken in België
In de rangschikking van het aantal verschillende nationaliteiten in ons land prijken de Grieken op een 13e plaats. Het zal dus nog eventjes duren vooraleer Takis, Mariapoulis, Constatis en Stanapoulos de Italianen van de eerste plaats hebben verdrongen.

Italië 175912
Frankrijk 123076
Nederland 113320
Marokko 81339
Spanje 43254
Turkije 42733
Duitsland 37838
Portugal 28506
U.K. 26249
Congo 21066
Polen 19642
Joegoslavië 16433
Griekenland 16368

Of heeft het misschien met een andere interpretatie te maken? Een beschouwing die geen verband heeft met onze officiële landstalen of het veroveren van een betere plaats op één of andere rangschikking. Heeft het misschien te maken dat de Grieken nu éénmaal last hebben van een te veel aan roos?
Verontrustende beelden in de kranten van 2004 berichtten ons dat het sinds dat jaar op de Acropolis sneeuwt. Sneeuw in Griekenland. Mmm
Een telefoontje met de dienst Gezondheid en Binnenlandse aangelegenheden bij de Griekse ambassade leerde me dat er toen van sneeuw hoegenaamd geen sprake was. De opgang van zomerse house -en trance fuiven vanuit de Griekse eilanden naar de hoofdstad bracht de Atheense top dj Charalampos Damonis tot het idee om een oudejaarsparty op de Acropolis te organiseren.
Dit evenement heeft er toe geleid dat de Griekse jeugd, die massaal op de flanken van de Acropolis aanwezig waren, op de ophitsende tonen van Charalampos' trance begonnen te headbangen. Met als gevolg dat er zo veel roos door de lucht vloog dat het enkel leek alsof het op de heilige berg sneeuwde. Binnen een mum van tijd veegden de feestgangers in de oude stad van Athene het roos aan de straatkant, terwijl ze dachten dat het sneeuw was...



Gevolg:

De Griekse autoriteiten hebben al de mogelijke verdachtmakingen (sneeuw was niet koud? Smaakte ook niet naar sneeuw ...) steeds met klem (tot vandaag) ontkent maar keurden toch op 2 februari 2005 een wet goed die de elke Griekse familie een maandelijkse aankoop verplicht van minstens één fles of bus anti-roos shampoo.

een wandeling met den hond

A. moet tijdens de speeltijden maar één ding doen. Wondjes schoonmaken, plakkertjes plakken, troosten en de volgende verwelkomen. Soms is er eentje ziek. Die moet dan mooi op een stoeltje op zijn mama of oma wachten.
Zo wilde ook gisteren het geval zich voordoen.
Het ventje zat bleek maar rustig op zijn stoeltje terwijl A. naar de ouders belde. Directeur heeft dan altijd een opbeurende opmerking in petto. Zo eentje die de pijn en de ellende eventjes doet vergeten. Gisteren was dat:
"Zo, ik ga es met den hond wandelen". Knipoogt naar het gastje en vertrok.
Nog geen 5 minuten later komt de schepen van onderwijs zich aanmelden. Ze heeft Mijnheer Directeur dringend nodig. A. was nog aan het inademen om antwoord te geven toen het manneke zegt: "Gaat niet, die is gaan wandelen met zijnen hond"

timemanagement

Ons ma ziet elke dag op haar vaste uurtje naar de Spaanse zender. Ze heeft een satelietschotel dus ze kan vandaag elk nietig prulzendertje van Gibraltar tot Perpignan ontvangen. Maar ze zweert bij haar trouwe TVE en TV Catalunya. Misschien doet ze dat omdat ze van Spaanse origine is. Misschien. Ik vraag me af als ik in Spanje zou wonen dat ik dan braafjes dagelijks op TV1 of VTM zou afstemmen. Ik betwijfel het. Wat zou ik missen. Stof voor een andere keer.

Op het TVE-nieuws van vandaag.
De bedelaars in de straten van Madrid hebben het extra druk. De trend 'nodig is een éénzame uit tijdens Kerst' is overgewaaid naar de Spanjaarden. Bedelaars worden spontaan op straat tijdens deze kerstdagen uitgenodigd om bij la familia mee aan tafel aan te schuiven. Alleen ... elke bedelaar krijgt zo veel uitnodigingen dat ze er hun agenda bij moeten pakken en de afspraak soms moeten verschuiven. Sommigen zitten nu al zelfs voor de volledige maand januari volgeboekt. Middagmaal met cognacje bij Théresa Rodriguez, vieruurtje bij Paco Sanchez en diner met afzakkertje bij de familie Ortiz.
Wie zei dat timemanagement enkel voor de managers en ander ongedierte was?

Goed boek

Soms kan je maar beter eventjes wachten om een mooi boek te kopen.

Ann en Dina

- Je klinkt moe Ann.
- Ik ben ook moe.
- Werk je niet te hard?
- Nog drie dagen en dan kruip ik voor 2 weken met mijn 2 venten onder de wol.
- Dat beloofd.
- Yep
- Weet je dat er momenteel een dot mannen in uw plaats zouden willen staan?
- Hoe bedoel je?
- Werk jij niet volledige dagen met Dina?
- Ja, en dan? Dan kan je niet moe zijn of wat?
- Dat wil ik niet zeggen. Het klinkt gewoon raar. Moe zijn zouden wij er graag bij nemen.
- Och jom. Het zijn die honden. Ze komen me de strot uit!
- Das toch lief zo een schattig poezelewoezelig hondje
- Ja tot dat ge zo een kalf van een beest in een living van 3 bij 4 tijdens volle opname terwijl het stoofke brandt en in een reikwijdte van 2 meter ziet beslissen om op dat moment zijn lillende aarsklier te laten openbarsten. Sta dan maar es naast mij met je poezelewoezeleshit.
- Wat kan zo een aarskliertje nu doen?
- Stinken zoals de pest. Zo een penetrante walm maak je niet elke dag mee, hoor. Een paard zou daar de hik van krijgen en uit respect zelf de boel beginnen onderschijten!! En dan te bedenken dat er baasjes zijn die in zo een vergevorderde fase van dierenliefde verkeren dat ze hun Berner Sennen passioneel een tong willen draaien nadat het beest drijfnat de keuken binnenstormt, zijn bakje Frolic binnenschranst en aan zijn ballen heeft gelikt.
- Ik voel met je mee.
- Dat doe jij niet, jij denkt alleen aan Dina
- Doe ze de goeiendag.
- Allez vooruit en nu van mijn erf.
- Sloppel
- Gij ook.

300

Naar het schijnt komt er volgend jaar in de States en een pak maanden later hier bij ons, een film uit die fantastisch gaat zijn en die de brol dat we de afgelopen jaren hebben moeten verdragen gaat verdringen uit ons collectief hegeugen (geert bourgeois).

300 .

'300' is de geplande verfilming van Frank Millers' gelijknamige graphic-novel. Miller, die eerder ook al aan de basis lag van 'Sin City', zal de film produceren maar laat de regie over aan Zack Snyder ('Dawn of the Dead 2004').

Dat het een indrukwekkende film wordt bewijst de trailer.

'300' vertelt het verhaal van Koning Leonidas en 300 spartanen die in 480 voor Christus de oprukkende Persen onder leiding van de meedogenloze Xerxes probeerden tegen te houden. De slag van Thermopylae, zoals het gevecht beter bekend staat, inspireerde heel Griekenland omwille van de waarde en opoffering die de 300 Spartanen toonden toen ze zwaar in de minderheid en onbevreesd de vijand trachtten te stoppen.

Ik zie dus een beetje naar die film uit.

Gisteren zat ik op onze evaluatie die al de medewerkers van Harlekijn houden na het brengen van een toneelstuk.

Weinig evaluatie - veel drinken en eten. Zo zouden eigenlijk al de evaluaties moeten zijn.
Sarah, één van de Laevaert sisters, is specialiste in de 'dode' talen Grieks-Latijn.

Haar interesses in deze talen lopen evenredig met oude geschiedenis en literatuur uit die contreien en periode. Bon.
Ik wil dus de interessante uithangen en pak uit met 300, die volgend jaar gaat uitkomen en blablabla en zusenzo. Ik wist dat het over Spartanen ging gaan en dat er een potje zou gevochten worden door zwaar gespierde mannen met baarden en calcons. Maar voor de rest kon ik geen link leggen met die 300! Tot Sarah me, in al haar enthousiasme, een mini-lezing gaf over wie de 300 zijn, waarom ze met 300 waren, wat ze hebben betekend en ......... (de filmliefhebber leest NIET verder en sluit ONMIDDELLIJK deze blog)

......... dat ze uiteindelijk allemaal sterven. Ja !!!

Ik ga die film zien. Ware het niet dat ik naast het plot (dat ik al ken) en de historische achtergrond (dat ik ondertussen beter ken dan Miller zelf) ook interesse heb in de soundtrack, het decor en de special effects. Ik zal me bij deze film hierop moeten gaan focussen.

Erwin, een goede kameraad, zei me ooit dat wanneer je van plan bent om naar een film te gaan, je er op voorhand NOOIT en met NIEMAND over mag praten.

Beetje overdreven maar ergens begrijp ik em nu beter.

Homer Simpson stapte met Bart na het bekijken van Star Wars uit de bioscoop.
Ze passeren de lange rij aanschuivende voor de volgende vertoning.
Homer: " Hahahhahaaa .... wie had dat kunnen denken dat Darth Vader de vader is van Luke"

Blokker

Vorige week maandag stak ik in de dichtstbijzijnde Blokker clichétjes in een KODAK-omslagje om de geselecteerde beelden op een cd-rom te branden.
Correctie: Eigenlijk waren het drie omslagen met cliches .. dus voor drie CD roms.

Drie dagen later kon ik, zoals beloofd door de caissière, mijn cd-roms gaan afhalen.
1 van de 3 kreeg ik mee.
- "En die 2 andere.?"
- "Oei!! Euh, die zullen nog niet binnen zijn. Probeer morgen nog es."

Vrijdag en zaterdag - geen cd roms. Maandag maak ik duidelijk dat er iets fout is.
Een ander meisje komt van 'van achter' te voorschijn en ik vertel weer het hele verhaal.
Meisje begint als een bezetene te zoeken en wil na deze poging naar KODAK bellen. Maar dat gaat niet want de telefoon is bezet omdat
-" .. een ander meisje van achter met de baas aan het bellen is en dat kan nog heel lang duren. Maar weet je wat, ik bel na dat telefoontje en dan laat ik het u weten."

's Avonds krijg ik een telefoontje van een Blokkermeisje die me zegt dat ze bij KODAK de nummers niet kennen.
- ".. misschien zij ze verloren gegaan of liggen ze bij een andere Blokker. Ik zal een bericht sturen naar de andere filialen. Misschien liggen ze daar wel. Sorry hoor meneer."
Ik vraag wanneer ze me ging terugbellen.
- "Euh morgen .. ?"

Dinsdag ging ik zelf nog es een kijkje nemen.
"Oei daar is hij weer, hij meent het precies" een ander Blokkermeisje (ik meen dit) komt van vanachter aangesneld en gaat nog es op zoek naar mijn FOTO'S.
"Ik kom niet voor foto's"
"Ah? Voor een vergroting?"
"Neen voor een CD-rom van mijn foto's waar ik nu al meer dan een week op wacht"
" Ha ja meneer. Maar het is heel druk nu. En er zijn heeeel veel foto's die ontwikkeld moeten worden. Ik ga het voor u in 't oog houden als ze binnen komen. Maar ja, als ze dan binnen zijn dan kan ik u niet bereiken he"
" Dat kan u wel"
Gezicht van een vragend blokkermeisje met oogjes die me smeekten om genade
"H h hoe dan meneer?"
"Stuur me een sms-je met vermelding: cd's liggen klaar. Het Blokkermeisje"
Meisje heeft het licht gezien, maar voor alle zekerheid geef ik mijn gsm nummer. Kans was klein dat ze hier naar ging vragen.
"Ik heb uw nummer genoteerd (op een schuin afgescheurd velletje inpakpapier) en ik plak het vlak boven de schuif meneer" Wat ze ook parmantig doet.

Ik heb geen idee niet wanneer ik mijn cd roms ga hebben. Kan nog wel een tijdje duren, heb geen wat dat betreft geen illusies. Cliché's waren niet van levensbelang - die doe je niet naar Blokker. Maar pret ga ik nog wel beleven. Dat staat vast
Ik ben benieuwd welke nieuwe Blokkermeisjes voor me gaan staan en hoe ver hun creativiteit zal reiken om me af te schepen.
Wordt vervolgd.

amélie

Nog maar es gezien.

Paard in de tour: "je moet durven over het hek springen, zonder te aarzelen"
Heeft hij een vriendin: "Neen, het is een slechte tijd voor dromers"
Grafitti op muur: "zonder jou zijn de gevoelens van vandaag slechts schilfers van vroeger"

lomootje

Marti, mijn broer, trouwde deze zomer met zijn Heidi.
Natuurlijk had ik mijn lomo bij (lc-a). Ik moet nog veel leren of beter gezegd proberen. Maar af en toe komt er iets leuk uit. Zoals dit effectje.

zwarte piet

Altijd al es willen doen. Zwarte Piet spelen. Een ganse dag op de een Gemeentelijke Basisschool groot en klein entertainen in een fout pakje met panty's, een pruik, lippenstift en schoensmeer van van voor tot van achter. Vandaag kreeg ik mijn kans.
Foto's volgen deze week. Geduld is een mooie deugd.

Heb ik hier wat van geleerd? JA en wel het volgende.

1. De straat: In een verzuurde samenleving waar het individualisme zegeviert hebben mensen op straat, zeker op regenachtige dagen, geen oog voor mekaar en hangt menig smoelwerk even paraplu als het ding boven hun kop (eddem?). Dat wisten we al. Geconcentreerd zet menigeen zijn pas naar de dichstbijzijnde kruidenier, slager en bakker die dan weer zijn produkten in de supermarkt aanprijst. Want kwaliteitsprodukten vind je tegenwoordig enkel en alleen maar in de AD's, GB's en Colruyts en zeker niet bij de zelfstandige wroeter die zijn bed dagelijks verlaat om ... . Maar we wijken weer es af.
Toch verandert het straatleven als er een verklede clericaal en zijn hyperkinetische knechten met homofiele trekjes verschijnen. Dan wordt er door jong en oud, dik en dun, man en vrouw, achter stuur of op de fiets als geconditioneerde gekken gezwaaid en gezongen en gelachen en nog es gezwaaid. Alsof er een signaal wordt gegeven dat iedereen eventjes terug kind mag zijn. Het kan dus wel!!

2. De school. Een wereld apart.
De believers zijn de kleuterklasjes, het eerste en de tweedes
De has-been-believers zijn de vijfdes en de zesdes.
Voor de believers is het tamelijk eenvoudig. Alles wat je doet is goed. Sint kan en mag zeggen wat hij wil en de Pieten kunnen zich werkelijk alles permiteren en pakken makkelijk het gezag eventjes over. Ah ja, zij hebben de zak met snoepgoed. En 'wie braaf is krijgt ...'
Voor mij persoonlijk, als Piet, was het moeilijk om voor Lisa en Santi geloofwaardig over te komen. Ik kreeg op bepaalde momenten wel zeer bedenkelijke gezichten van mijn twee believers. "Is em da nu of is em da nu ni?"
Voor de non-believers is het nog eenvoudiger. Hier heerst een duidelijk afgesproken compromis. Je ziet die mannen denken. " Ja ok, kom jullie ding maar doen. Zullen wij ons ingestudeerd nummertje wel eventjes brengen en ondertussen is de les toch weeral verstoord. Meer moet dat niet zijn en die vervoeging van être ga ik toch niet nodig hebben." Die mannen zijn ok.
Maar dan die twijfelaars. De derdes en zelfs de vierdes. De ene lachte ons uit en had een paar moeilijke vragen in petto ("Is dien baard echt?" Als ge toch alles weet, hebben wij thuis een kat of nen hond?") terwijl de ander mijn hand vroom kuste en dankbaar knikte bij het krijgen van een handje snoep.
Wij ouders laten onze kinderen dus gewoon in de waan. "Dat ze er zelf maar achter komen. En als dat dan eventjes slikken is, ja dan is dat maar zo. Hoort bij hun groei"
Is het dan echt niet mogelijk om in het derde of vierde één lesuurtje te besteden aan de goedheilig man en er in alle klaarte en duidelijkheid er een uitleg aan te geven dat die gasten kunnen slikken EN daarna nog gepast plezier kunnen beleven aan de Michael Jackson onder de Heiligen?

3. Leraars. Nooit van moeten weten. En zij niet van mij. Van sommige toch niet. Zeker niet diegenen die zichzelf belangrijker vinden dan de leerstof en de fantasie van hun leerlingen. En ja hoor!! Er waren er ook vandaag toch wel zeker een paar te bewonderen. Ik moet zeggen dat ik vanaf vandaag meer respect heb voor de juffen en één enkele leerkracht op leeftijd die van elk moment iets moois willen maken. Chapeau !
En aan die andere leerstofbedelers die de intrede van de Sint met zijn zwarte rakkers in zijn klas eerder zien als een kans om de één of andere leerling nog es extra te kakken zetten wens ik een salesjob met hoge maandobjectieven in de auto-onderdelenbranche. Ik zou deze strevers wel es een presentatie willen zien geven bij Carrosseriebedrijf Streep en Zonen in Beurgeraat. Kijk, kijk !! Waar is dat machtsgevoel naar toe. Toch maar beter bij de kinderjes gebleven, niet?

4. Leerstof. Frans, ok. Rekenen, ok. Lezen, ok. Voordracht, ok. Informatica, ok.
Maar over, en dit hebben we in zeker 3 klaslokalen gezien, een paar lesuren steken in dynosauriers en latijn (in het 3e) heb ik persoonlijk mijn bedenkingen.
Is dat wel nodig. Moet je echt bij een sollicitatiegesprek het verschil kunnen uitleggen tussen een velociraptor en een tyranosaurus rex?
Uren heb ik in het middelbaar verspeelt aan onzin, pure onzin. Niets had ik er van nodig. NIETS!! Ik ben ervan overtuigd dat de klojo die de lessenpakketten in mekaar steekt geen 2 minuten heeft stilgestaan bij de zin van sommige pakketten. Of hoe denk je dat vader Streep en zijn zoons in Beurgeraat groot zijn geworden. Ik zie Patje tegen zijn broer Frank bij het verwijderen van de cardan as niet onmiddellijk zeggen:
"Seg Frankske. Wiste goa da taades den Trias, een klaan tweeundert en ting miljoen joar geleje de continengte tesame het oercontinengt Pangaea veurmde en da oat de reptiele van de groep van de Archosauria ootengdelek de dinosauriers ontstoenge?" "Neije Patsje, da wistek ni. Ik weet allien nog van die les da den eerste dinosauromorpha den enige was me twie poeten."

5. Conclusie: Krijg je ooit de kans om Piet of Sint of Paashaas of Kerstman te spelen en een bezoekje te brengen aan een school of bejaardentehuis (daar heb ik het nog niet over gehad - voor een volgende keer). Doen! Leerrijk, leuk en misschien de enige kans in je leven om es als een donkere medemens door het leven te stappen. Een uitdaging in het Vlaanderen van vandaag.

Danspasjes

Als Santi een funky liedje hoort is hij niet meer te houden.

Happy feet

De trailers van 'Happy Feet' al gezien? Verplichte kost. De gezinsfilm van december dankzij de meesterlijke stem van Robin Williams. Ik heb de film nog niet gezien maar door al naar de trailers te kijken vind ik het al meesterlijk. Alleen ... onze kids willen uiteraard ook deze film bekijken maar dan de gedubde versie. Niemand kan Williams immiteren. Ik heb al gehoord dat Urbanus zijn stem .. of de vervanger van Williams is.
Wij gaan dus de 6e of de dagen nadien naar de vertaalde versie kijken. De originele prent zal dan voor dvd worden. ZONDE want dit is een film die je, omwille van zijn schitterende panoramische beelden, in de cinema moet gezien hebben.
Dus! Waarom is het niet mogelijk dat ik naast mijne kleine zit met een koptelefoontje op die mij de originele versie geeft en mijn kroost de vertaalde?
Technisch niet mogelijk? Te duur? Ja, ok. Maar nu heb je een half tevreden klant in tijden waar het bioscoopbezoek achteruitgaat sinds (hahaaa) de lancering van betaalbare dvd's waar je kan kiezen uit 15 talen of 18 verschillende ondertitels.
Misschien een idee. (?)

Het geheugen van water

Weer een herinnering rijker.
We werkten sinds april aan 'Het geheugen van water' en het mocht uiteindelijk vorig weekend in de schouwburg van Boom gezien worden.
Fijne, eerlijke reacties. Een warm applaus. Kritieken waar we trots op waren van familie, vrienden en kenners. Pintelierend napraten tot in de vroege uren.

En dan stillekes naar huis. Het klikt klef, maar het is wel zo.
Maar er komen nog zo van die dagen. Al zal het voor mij pas ergens in het najaar van 2008 zijn, peins ik.
Rest van de foto's

Een oproep

Zin in een avondje toneel in een verwarmde zaal met gele stoffen zeteltjes en een taverne waar ze een frisse Grimbergen van 't vat tappen in Boom, parel van de Rupelstreek?
Kom dan maar af of zeg het voort. Een ongegeneerde smeekbede vind je terug op: www.harlekijn.blogspot.com

En u bent

Ik zit stil en wordt omringd door wit marmer.
Ik zuig, de hele tijd. Ik kan er niets aan doen. Dat is mijn aard. Ik moet zuigen anders besta ik niet, heb ik geen nut. Gelukkig wordt ik nu en dan teder losgerukt om eventjes in het ijle te dwalen. Ik ga van de ene hand in de andere om dan weer abrupt en krachtig terug vastgepind te worden op mijn vast plaatsje. Mijn dagen zijn eenzaam, maar dat geeft niet want ééns per dag ben ik in de hemel.Dan gutst regen in alle kleuren en temperaturen over me heen en geniet ik van een onbeschrijfelijk panorama. Ik zie wat enkele maar mogen zien en geniet hier van, met volle teugen. Ze weten niet dat ik dit kan. Toch lik ik hen soms terwijl mijn talrijke ogen starend vastgepind staan op hun menselijke rijkdom. De mooiste dagen zijn diegene waarin ik vier voeten streel. Het uitzicht dán is met geen pen te beschrijven. Ik kan wel degelijk blozen alleen ziet men het niet.Deze dagelijkse, routineuze ervaring troost me. Dit kwartiertje geluk vult de vijfennegentig komende.Ik verafschuw de dag dat ik me, oud en versleten maar met een bijbel aan herinneringen, moet voegen bij de andere afgeschreven .. badmatten.

mannenweekend 2

Op onze mannenweekends moeten we een goei stukske kunnen snijden. Dat is een niet weg te branden traditie geworden. En omdat ons weekend anno 2006 in Nederland was, wisten we op voorhand al dat we goed en lang moesten zoeken.
Valkenburg telt een pak eethuizen waar je alles kan eten. Steaks, spiezen, tapas, Balkan Grill en poffertjes. Alles van dit in hetzelfde etablissement. Niets voor ons. Ook de verwarmde veranda's naast plastic venstertjes achter geschilderde pompoenen (halloween !!) konden ons niet overtuigen.
In al deze lelijkheid vonden we gelukkig toch ons pareltje. Het Mergelheukske.
Toen we met zijn gezevenen binnenstapten zagen we dat het restaurant vol zat. Toch kregen we van de kok een plaatsje op de zolder waar we in alle rust en ongestoord onze plan konden trekken. Of was het misschien toch maar beter om zeven luidruchtige Belgen die misschien een vrijgezellenavond aan het vieren waren, ergens ver weg in huis weg te steken (?)

Het werd een heerlijke maaltijd. Omdat de kok van ons zijn ding mocht doen, werden we tot in de puntjes gesoigneerd. Hij kwam zelfs zeggen dat hij extra voor ons zijn best heeft gedaan omdat onze Vlaamse normen op een ander niveau staan dan wat hij dagelijks voor zijn landgenoten mocht bereiden. Aperitief, wijnen, een vijfgangen menu, dessert, koffie en pralines voor amper 50€ per persoon !! Een omweg meer dan waard.

mannenweekend

boeken en films

David had op het mannenweekend gelijk. Boeken en de verfilmingen ervan met elkaar vergelijken gaat gewoon niet, is zinloos. Zijn geïmagineerd verhaal over de verdwaalde geiten in de Hollywoodstudio's die na het verorberen van enkele filmrollen het boek toch beter vonden is grappig en treffend tegelijkertijd.
Ik heb ALTIJD meer genoten van het boek dan van de verfilming. Belangrijkste reden hiervan zal zijn dat ik eerst het boek moet gelezen hebben voordat ik naar de film ga kijken. Nooit andersom. En hier zit natuurlijk de angel. Want welke film is niet gebasseerd op een uitgegeven verhaal? Boeken zijn daarom, voor mij, per definitie niet verfilmbaar. Pogingen en gedrochten als 'Bonfire of the vanities', 'Phileine zegt sorry', 'Da Vincitoestanden', 'Olivetti 82', 'Smilla's Sence of snow', 'de aanslag', 'de naam van de roos (jawel)' ... zijn het levende bewijs hoe een boek volledig naar de knoppen geholpen wordt.
Tot gisteravond.
'Het parfum' van Patrick Süskind hoort in het rijtje van de mooiste boeken uit de vorige eeuw en daarmee dus onmogelijk te verfilmen.
Ik moest gisteravond omstreeks 23u nadat ik 'Perfume, story of a murderer' had gezien, mijn stelling aanpassen en grif toegeven dat ik bij bepaalde momenten de sfeer, herkenning personages en spanning uit '89 had herbeleefd.
Perfect gecast, goed geacteerd (dank u Alan Rickman), unieke fragmenten (geboorte onder een vistafel, orgie op het marktplein, lavendelvelden, krijsende baby) en schitterende locaties (vooral die uit Catalunya - Poble Espanol/Barri Gottic/Girona - spraken me om één of andere reden het meeste aan).
Het kan dus wel. Toch blijft 'het parfum' voor mij de basis en zijn de beelden die ik gisteren zag de perfecte aanvuling.

jaarmarkt in Schelle

Wat ik hier ga brengen is onnozel. Ik weet het. Ik moet me soms een beetje minder druk maken. Maar soms is soms .. en soms is nu.
Vorige zaterdag was het jaarmarkt in Schelle. Een jaarmarkt is niet meer dan een verplichte wandeling voorbij stalletjes van de plaatselijke middenstand, een snel opgezet kermisje, hamburgers, braadworsten, caracollen, vietnamese loempiaatjes, Marokkanen met mango's uit Brazilië, een zegevierende burgervader, bloedruikende oppositieleden, een goochelaar, een beatboxer en elk cafe die zijn voordeur openzet om klanten naar tap, wijf en vlaamstalige muziek te lokken (wat meestal zeer goed lukt).
Boom, Schelle, Niel en Willebroek organiseren de belangrijkste jaarmarkten in de Rupelstreek. Vooral die van Niel heeft de beste (lees oudste) reputatie.
Vroeger was het (naar 't schijnt) anders, meer sfeer. Toen kwamen de boeren met hun vee naar buiten, kletsten wat elkaars poten en gingen zich nadien lazerus drinken in de plaatselijke staminee. Meer was dat niet. In 'De Witte van Zichem' van Robbe De Herdt zit een fragmentje van een jaarmarkt anno 1900. De Witte jat geld, zijn broer gaat vrijen, De Witte heeft dat gezien maar moet zwijgen tegen vader, vader geeft em wat kletsen rond zijn oren (hoogstwaarschijnlijk voor dat geld of voor de patatten die te zout waren).

Dus wij naar de jaarmarkt. Het enige wat er vandaag van de oude tradities overblijft is het door boer of hobbyist pronken met geiten, schapen, koeien, paarden, ezels, varkens en stieren. Leuk voor de kleinsten onder ons, waaronder mijn twee enthousiaste geitjesliefhebbers.
Geitjes kijken en voorzichtig aaien. Leuk. VOOR DE KLEINSTE ONDER ONS !!!!!



Op deze foto zie je mijn rakkers GEDULDIG hun beurt afwachten aan een dame die het geitje zooooooo lief en zoooooooo schattig vond dat ze van mening was dat het kleine grut maar eventjes geduld moest oefenen. Het was haar beurt en van niemand anders.
Ik aanschouwde het tafereel met gekromde tenen. Het werd (ik meen nu wat ik zeg !!!!) gortig toen het geitje uit mensenliefde nog dichter tegen het gelaat van haar geliefde kwam dat het een fractie heeft gescheeld of de twee wezentjes waren op het veldje vlak voor mijn ogen en die van mijn, ondertussen iets minder geduldige uitoefeners van het geduld, een tongetje aan het draaien. De tipjes van de twee tongetjes hebben elkaar eventjes geroerd maar de doorslaggevende draai kwam er niet. Had duidelijk te maken met het puntvormig bekje van het geitje. Muilt niet zo handig, naar het schijnt. De vriend of, erger, de echtgenoot zag je oorverdovend luid denken: "deed ze dat maar eens wat meer met mij !!! of met mijn geitje!!!!"
Duidelijk overmand door emoties stond het geval haar plaats af aan mijn kids .....


..... TOEN vanuit het niets een grootmoeder met gebetoneerde mis-en-plis en Rubensiaans lijf haar enorm achterste gebruikte om haar plaats en die van haar kleinkind voor het geile geitje te parkeren.

Als mijn jongste volwassen vuisten had zou hij ze gebruikt hebben. Nu heeft zijn vader het, met VEEL plezier, mogen oplossen.(zie floure vestje)


En zo kwam alles nog relatief goed.
Moeder Geit en ik wisselden een betekenisvolle blik uit. Alleen weet ik niet wat moeder geit zelf van dit schouwspel heeft gedacht, of van mij.

Frans van Barca

Straf dat zo weinig mensen weten dat er ooit een belg bij het beste elftal van de wereld gespeeld heeft nl FC Barcelona. Die belg is niemand minder maar ook n .. dan Fernand Goyvaerts.
Speelde bij Brugge, trekt dan naar Barcelona, speelt er een paar jaar, wordt verkozen tot beste buitenlandse speler uit de primera division, trekt naar Madrid (!!), raakt geblesseerd, raakt niet meer aan de bak, raakt wel aan de bak bij een paar ploegjes in België en wordt na zijn voetbalcarière voetbalmakelaar.
Nooit heeft nog één Belg bij Barca gespeeld. Fernand wel. Maar geen kat dat em kent. Straf. Belgisch zeker?

Anders dan anders

Van niets naar 9% gaan en 2 zitjes bemachtigen in de gemeente waar Pira naar alle onwaarschijnlijkheid gewonnen heeft.
'Il faut le faire' zou een oude bruingetinte topsalesmadam regio Duffel gezegd hebben.
Goed gedaan beste vriend. Goed gewerkt. Blijf nu asjeblief gewoon jezelf en laat je niet door de extreme kant van je windrichting overhalen. Dan zie ik je binnen een jaar of zes weer iets straf doen.

Schelle the day after

Al bij al valt het nog mee voor ons, de Schellenaren.
De CD&V-NVA behoudt de absolute meerderheid. Het Belang krijgt er 3 zitjes bij ten kost van SPA, VLD en Groen. Voor de laatste is dit het ergste. Groen had maar één zeteltje en nu hebben ze nul zetels.
De 3 belangrijkste programmapunten van het Belang in Schelle waren:
1. Er voor zorgen dat de vignetten op de groene afvalcontainers niet meer zouden gestolen worden. Daarvoor zouden ze een nachtwacht in het leven roepen.
Wij moeten onze vuilbakken elke woensdagavond buitenzetten en om de week staat die groene bak naast de gewone gele vuilniszak. Vanaf DAT moment zou het Belang in actie treden en bij elke van 2500 bakken de hele nacht een Belang mandataris posten om er voor te zorgen dat het vignet zeker niet gepikt zou worden.
Ik zou met een veilig gevoel gaan slapen die nacht. Een Blokker voor mijn huis die zijn slaap moet laten voor een velletje papier.
2. De vervallen huisjes in het toeristische centrum van Schelle moeten blijven staan. (vooral omdat er zelf een paar blokkers in wonen. Ah ja, zo gaat dat dan he)
Het toeristische centrum van Schelle. Ik pis in mijn broek van 't lachen. Wij hebben op 1 jaar welgeteld 5 toeristen in Schelle. 5. En dat is dan een familie verdwaalde Hollanders die aan frituur 'den bareel' de weg komen vragen naar de steenbakkerijen van Boom.
3. het veiligheidsgevoel vergroten. Dit is waar. Sinds de komst van een nieuwe skateramp in het park van Schelle heb ik me zelden zo onveilig gevoeld. De drang om op die ramp te staan is me gewoon te groot. "Ik moet het es een keer geprobeerd hebben" zeg ik dan tegen mezelf. Maar ik weet met 100% zekerheid dat ik lelijk op mijn lip ga vallen. Bij deze gedachte komt het onveiligheidsgevoel bij mij de kop op steken. Het is een schande. Die ramp moet weg. En sluit dan ook ineens die pitazaak waar elke zaterdag en zondag bruinhemden staan aan te schuiven. Schandalig hoe die Colombianen met hun shoarma's zo maar eventjes de gehele Schelse economie heeft opgeschrikt.

pas op voor sommeliers

Gisteren mochten we met de Catalaan in Mortsel een feestje verzorgen voor een viertal koks, een bakker, een sommelier en uiteraard al hun partners.

Ik kreeg deze opdracht van gastheer Pieter via e-mail een drietal weken geleden.
Alhoewel ik ondertussen nog feestjes en presentaties mocht doen, hield deze avond en het belang er van me toch de hele tijd bezig.
Zeker omdat er tussen die koks een paar Catalunya freaks bij waren die een paar keer per jaar naar Barcelona reizen om er in de plaatselijke restaurants bij te leren. Komt er nog bij dat één van hen in het Hof van Cléve werkt.
Niet verwonderlijk dat ik iets geconcentreerder aan deze avond begon dan anders.
Een extra uurtje studie gisteren namiddag ter voorbereiding vond ik dus geen overdreven luxe. Kwestie van niet te hard door de mand te vallen.

Feestje begon om half zeven. De sommelier kende de cava’s die ik schonk (er was er zelf één bij die hij zelf regelmatig schenkt) en de chef-kok (die van het Hof Van Cleve)van de avond wist dat ik Anis del Mono met de gambas combineerde. Er werd dus duchtig geknikt, beaamd en geconfirmeerd.

Gelukkig vonden al de gasten de tapas lekker en de cavas mochten er ook zijn .. vooral de derde (Orioll Rossell Cava Brut) die ik schonk viel in de smaak.

En de moeilijke vragen? Die bleven uit. Het genomineerde gezelschap was met andere woorden lief met me, spaarden me door me niet in verlegenheid te brengen met gesofisticeerde vragen over bijv de rijpheid van de Temperanillo of de zuurtegraad van de Muscat.
Integendeel zelfs! De paar vragen die ik mocht beantwoorden waren eigenlijk redelijk makkelijk. Binnenkoppertjes zoals we zeggen.
Wat is de hoofdstad van Catalunya? Wat zijn die beestjes daar in dat kommetje? Hoe lang bewaart deze wijn? Wat zit er in dit sausje? Het werd dus geen examen.

Jürgen, mijn kameraad die ook van de partij was, kwam me regelmatig in de keuken aanmoedigend complimenteren. Annick bleef liever in de keuken staan. Kwaliteit van de gerechten primeerde..

Om negen uur namen we afscheid. De rode en witte wijnen lagen op temperatuur te wachten, de desserts waren ook klaar, iedereen kon voort en wij mochten naar huis.
Toen Jürgen me buiten, aan de wagen, een handje kwam toesteken kwam het ....

Onder de gasten was er geen één bij die kok of sommelier was. De ene was een familielid van de gastheer, de andere werkt in ploegen bij een metaalverwerkend bedrijf en nog een andere levert bakmeel aan bakkers.
Maar van wijn, laat staan Catalunya hadden ze, tot gisteravond, geen kaas gegeten.

Er is dus duchtig onder één hoedje gespeeld geweest. De hele week hebben de protagonisten zich naar dit moment verknocht.

De hilariteit (!!!) toen ik na dit nieuws terug naar de gasten liep.

Een goeie grap is zowel voor de maker als lijder een waar genot. Het begon me pas een tweetal uurtjes nadien echt te dagen dat al die extra concentratie een maat voor niets was geweest.

Aan de medewerkers van het complot: Dikke Proficiat !!!!
Hier ga ik zelf nog lange tijd plezier aan beleven … en jullie ook neem ik aan.

Morgen

En ik kan er niet bij zijn !! Catalaanse verplichtingen houden me thuis.
Gazetten staan vol van de concerten van morgen. Met 'De Morgen' op kop.
Barman en zijn vrienden mogen fier zijn wat ze hebben bereikt. De massa zal aanwezig zijn.
En ook een pak 'belangers' die de boodschap nog niet zullen begrepen hebben.

Mijn grootvader kwam met mijn grootmoeder en ons ma begin jaren '60 van Barcelona naar Boom om na het vervullen van een tijdelijk arbeidscontract bij de glasfabriek het iets beter te hebben en om na een 3-tal jaar met de gespaarde centjes terug naar Barcelona te trekken.
Wist hij veel van contracten en verplichtingen die nagekomen moesten worden naar zijn werkgever en naar de staat. Oh ja, hij had de kleine lettertjes en cijfertjes maar moeten lezen. En natuurlijk 'interpreteerden' de Belgen een paar details anders. Misschien goed voor mij, anders had ik hier niet gezeten.
Ik ga hier niet over de opmerkingen, verwensingen, plagerijen, suggesties en laag bij de grondse vuilbekkerij beginnen die ze in die jaren hebben mogen aanhoren. Mijn grootvader is wat dat betreft altijd het verdraagzame type geweest.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik volledig achter de initiatieven van morgen sta en een zegen vind voor elke mens. ... en dat ik kots op bokshandschoentjes, korenveldjes op affiches.

Vitalski

Hij wordt stilaan diegene die hij wil worden. Een man met een missie: bekend worden.Of beter een bekende Vlaming zijn.
Vitalski, nachtburgemeester, nachtraaf, dichter, schrijver, lezer, danser, zanger, komiek, entertainer, womanizer, drinker.
Bij de Gazet was hij al een tijdje bekend en nu begint teeveeminnend Vlaanderen onze Vital ook te kennen. Het gaat hem dus lukken. Ik ben blij voor hem.
Nooit Vitalski goed kunnen inschatten. Het is op zich al redelijk fout om kost wat kost bekend te willen zijn. Maar kom. Wie wil dit momenteel niet in Vlaanderen. De zenders bedelen naar nieuw volk. Makkelijk zat, dus.
Zeker nu hij met het VT4 programma 'Stanleys Route' heeft meegedaan zal iedereen hem beginnen kennen. Dus goe bezig. En wat doet Vital? Een colomn schrijven in de Frut waar hij Freddy De Kerpel een viswijf vindt omdat Freddy na wat commando's en stoerdoenerij een beetje honger begon te krijgen en daar pinnig om werd. Geert Hunaerts dan. Wil koffie zetten en slaagt er niet in. Jaak Pijpen dan. Is enkel met cijfertjes bezig .. in de brousse !!! Paul Codde dan. Een psychiatrisch geval die vooral tegen zichzelf beschermd moet worden.
Allemaal heel herkenbaar. Gasten die roepen dat ze in een mik en een mak alles gedaan krijgen maar het na een paar uur af laten weten. En de Vital zit (allez ja 'zat') daar dan tussen. Met nog een koppel grieten (Joyce Van N en Joke VDV) die hunne shampoo met ingebouwde haarversteviger en balsemvitaliseerder (he !!??) belangrijker vinden dan wereldvrede.
Gelukkig dat Gella (die van de wasahari), Mieke (die van Merlina of beter die uit Zaman) en Damienne (die van .. hoe heet die nu weer) er ook nog bij liepen voor onze vriend. Mieke en Damienne voor het emotionele gesprek en Gella om bananen uit een boom te halen. Ieder zijn plaats in de Jungle.
Ik begin dus meer en meer respect voor Vitalski te krijgen. Ik hoop dat hij de Brusselmans van de media wordt.
Quote Vitalski: "TV is niet om er naar te kijken. Enkel maar om er op te komen."

..alleen een film met Doris Day.

Een paar goeie vrienden van me zweren al een tijdje tv-loos door het leven te gaan.
Dvd'tje of wat surfen dat kan er nog door, maar geen tv meer. Eén van hen stelde me de vraag of hij iets mist. Ik bekende onmiddellijk dat hij hoegenaamd niets mist. Het wordt met de dag droeviger, slechter, walgelijker. En het blijft maar duren. Najaarsprogrammatie van al de Vlaamse zenders spreken niet tot de verbeelding.
Het enige wat ik eigenlijk nog verdraag zijn hier en daar een film (waarvan de kans groot is dat ik em al es gezien heb) en een handjevol degelijke series (die al lang op dvd zijn).
Meer en meer vervangt het computerscherm de beeldbuis.

Gelukkig verschijnen er jaarlijks mooie boekjes.

Klein relevant fragmentje:
Fermin Romero Torres, vriend en collega van het hoofdpersonage Daniel Sempere, voorspelt wat de nieuwe uitvinding, de televisie, met de mens gaat doen.

"De televisie, mijn beste Daniel, is de antichrist en ik zal je zeggen dat er slechts drie of vier generaties voor nodig zijn om van de mens een wezen te maken dat niet eens meer op eigen initiatief een scheet kan laten, en dat terugkeert naar zijn hol, naar de middeleeuwse barbarij en naar een staat van imbeciliteit die de naaktslak ten tijde van het Pleistoceen al overwonnen had. Deze wereld zal niet ten onder gaan aan de atoombom, zoals de kranten schrijven, ze zal sterven van het lachen, en te gronde gaan aan de banaliteit door overal een grap van te maken, en een slechte grap ook nog."
(Carlos Ruiz Zafon - De schaduw van de wind)

Wat is kunst .....

Adamava stelde vorige vrijdag voor de vijfde keer zijn mooiste werken van het moment voor. Deze keer doen de jongens hun ding in de vroegere drukkerij van Gazet Van Antwerpen.
Met 'de jongens' bedoel ik Axel Daeseleir, Adriaan Van Looy, Jurgen Addiers en Adelbert Gans.
Hun stijl is bij de fans of bij de kenners ondertussen bekend. Een tentoonstelling van Adamava bijwonen is iedere keer een speelplaats betreden van gedichten, gezichten, installaties, cobra en experimenten. De reacties van het publiek achteraf zijn dan ook elke keer vergelijkbaar. De ene vindt het heel mooi, de andere niet en nog een andere 'begrijpt' het niet. Alsof er iets moet begrepen worden bij het kijken naar kunst. Alsof een glaasje wijn na het ledigen ervan eerst tot op het bot moet geanalyseerd worden om dan pas te beslissen of je het begrepen hebt, laat staan lekker vond. Of is het 'niet begrijpen' eerder een laffe vlucht voor diegenen die niet durven zeggen dat het hen niet heeft bekoord?
Volgens mij is er dus ook geen verband tussen het neurologisch interpreteren van een dyscalcullie en verf op doek, of toch weinig.
Na hun start in 2000 besliste het viertal om elke keer één of twee gastkunstenaars uit te nodigen.
Marie Verdurmen was dit jaar één van de gelukkigen. Of mogen wij de gelukkigen zijn die haar werk hebben mogen ontdekken? Voor mij geldt de tweede stelling, en ik was duidelijk niet de enige vorige vrijdag. A star is definitely born! Maar, laten we haar maar een beetje gerust zodat ze stilletjes op haar zolderkamertje, zonder het constante gerinkel van sluwe galleryhouders die haar willen inlijven, nog meer van die dromerige, tot de verbeelding sprekende, ferme pareltjes kan blijven maken.

.... wat is kunst. De blik in haar ogen dat is kunst.

Blijf bij mij.

Ik was van plan om iets te schrijven over een verkoper bij een firma in kantoormeubilair die het volledig verknalde me een copy-printer-scanner-faxer-vloerder-chapper-afwasser-.. te verkopen terwijl al, maar dan ook al, mijn koopsignalen en mijn goesting om geld te geven zelfs bij de pizzabakker aan de overkant van de Boomsesteenweg opvielen.
Ik had ook iets kunnen schrijven over de 5 Gouden Handjes die onze toneelvereniging Harlekijn gisteravond heeft weggekaapt op 'de uitreiking van de gouden handjes' in de Harmonie in Antwerpen.

Maar alles valt in het zinloze na het slotfragment van 'zomergasten' op de vpro. Ik had al betere afleveringen gezien. Maar ik bleef, zoals anders, kijken tot de aftiteling.

Laatste fragment. Paul De Leeuw. Vioolbouwer toont zijn afgewerkt produkt. Violiste speelt een noot of 20 en pinkt een traan weg omdat de klank zo mooi is. 'Goed' zegt de Leeuw ' dan brengen we samen iets, jij speelt, ik zing."
"Oh ja, er is nog iemand die iets wil zeggen" De Leeuw gaat naar de eerste rij van zijn publiek. Gezinnetje van vier. Mama, grote broer, zusje, papa. Paul gaat naat het meisje en vertelt ons ondertussen dat de redactie soms wel es een e-mailtje krijgt waar ze niet echt mee weten wat ze er mee moeten doen. E-mailtje kwam van het meisje die in 2 zinnetjes vroeg of ze nog es samen met haar papa met hem konden lachen en of Paul voor haar papa een liedje wou zingen.
Papa heeft een hersentumor. Paul praat. Het meisje knikt soms ja en neen. Broer en moeder zijn rustig. "We gaan dat graag voor je doen. We gaan voor jou en je papa een liedje zingen. Is dat goed?" " Je weet dat je je papa binnenkort een tijdje niet meer gaat zien?" Het meisje, iedereen die dit ziet weet het. "Oh ja, je hebt ook nog iets bij dat je ons wilt tonen, laat maar zien" Het meisje laat een bord zien met in mooie dik gekleurde letters:
IK WIL NOG VEEL SAMEN MET PAPA LACHEN.
Orkest begint, virtuose zet in, Paul zingt bij het gezin en bij het meisje 'Blijf bij mij' van Ruth Jacott. Het meisje kijkt naar Paul maar ook een paar keer naar haar papa. Papa kijkt terug naar haar. Ze glimlachen. Het is geen dramatisch tafereel. Er is alleen veel liefde en het is zo mooi en het doet keihard pijn.
Papa van Cato overleed 3 weken later.
.......

Op deze link kan je de uitzending nog es zien.
Maar als het beeld duidelijk genoeg is kan je het deze keer misschien beter zo laten.

Verhaaltjes

Net terug van een interessant 2 daags seminarie in de zeer stille Kempen, waar de koffie smaak naar een afkooksel uit een 3 dagen oude dweil en waar men ping pong kan spelen met kersttomaatjes en ander groensel.

Bij het avondeten hadden de organisatoren een spelletje waar/niet waar ingelast.
En wat mensen allemaal niet geloven ???

Voorbeeldjes:

- Een collega stak met Bruce Springsteen 2 uur in een lift vast. De arme zanger moest daarenboven nodig plassen en deed zijn gevoeg dus maar in een hoeke van de m2 .... niet waar.
- Een andere collega wordt vader in maart (emo moment !!! ) .. niet waar. (Lachen !!)
- Nog een andere deed een examen Frans voor haar tweelingzus .. niet waar
- Mezelf had een feestje in het appartement van Cecile Muller met Dina Tersago, een Italiaanse charmezanger met Limburgse roots en Joachim de voormalige mister Belgium. Na een avondje zwaar drinken, eten en cocaïne eindigde het bacchanaal met een tongkus tussen de Limburger en de Joachim. Jaaaaa dat moet waar zijn .... niet waar.

Flauw spelletje. Maar alleszins veel leuker dan het optreden van Armand S. die achter een in-een-wip-opgestelde paravent een hond op zijn linkerhand stak en een gedrocht van een pastoor in papier maché aan zijn rechter en daarmee het schooltje marketeers één voor één teasde met half aangebakken fait d'hivers en halve waarheden. Zelfs mijn Catalaanse wortel kwam ter sprake. Waar zit die? Uwe Catalaanse wortel ?? Tja ... waar zou die zitten ??

Warre

Ik had dus op het OLT in Deurne al twee keer kennisgemaakt met de formule muziek-gedichten-voordracht-bekende mensen. Een recept dat me tot nu toe niet echt lag. Er scheelde altijd ergens wel iets aan dat de rest verknalde. Tot nu toe want vandaag kreeg ik het bewijs dat het wel degelijk kan.

'Schoone woorden klinken zo' met Warre Borgmans en Jokke Schreurs was puur amusement.
Warre bracht verhalen uit zijn kindertijd met zo veel gevoel, humor en expressie dat ik op bepaalde momenten mezelf hardop hoorde lachen.
Verhalen van het Mortsel van toen, de zusters Pira, de zusters Coecke, de mannen met de camions en de vuil marcellekes en hun gigantisch stuur waar ze de hele tijd aan draaiden terwijl hunne camion alsmaar rechtdoor bleef rijden, de winkel van zijn ouders en van zijn vriendjes in de buurt, zijn opleiding dictie met de prinses van fabian van falada en vrij bewegen in de ruimte met het uit je eigen cocon treden (onvergetelijk gebracht), het uitstapje met de auto naar de Limburg, zijn adem, de bomen op de Statiestraat en ... vooral .... de gebeurtenissen met zijne nonkel Jos met sublieme apotheose de sobere uitvaartplechtigheid!!
Allemaal zo schitterend gebracht en met zo'n verteltalent dat je er precies gewoon bij was.
Je zag alles voor je ogen gebeuren. Je beleefde de wonderjaren van Warre (of was het Eddy) mee.
Een keer of 4, 5 bracht Warre een gedicht van Claus of Freek De Jonge of Brusselmans en ook een paar liedjes waaronder - hoe kan het ook anders - 'het dorp' van Sonneveld.
Schoon, uit het hoofd. Niet zoals zijn voorgangers, klakkeloos aflezen van een velletje papier, geloofwaardig en relevant.
Jokke Schreurs, gitarist uit de Limburg, bracht tussen de verhalen een streep gitaarmuziek. Paste perfect bij het geheel. Geen stoeferig gedoe van een muzikant die kost wat kost wilde laten zien wat hij kon. Bij de laatste noot viel Warre onmiddellijk in met een nieuwe anekdote. Toch pitsten we er hier en daar een applaus tussen.

Genoten. Echt genoten. En ik was niet alleen. Merci Warre.
Toen mijn ouders 's namiddags langs kwamen om nog es de kinderen te zien bestelde ik voor hen 2 kaartjes voor dezelfde vertoning in oktober in een feestzaaltje in Edegem. Ben er eigenlijk aan het denken om er zelf nog es een keertje naar toe te gaan.

het venijn zit em in ..

Vanavond naar 't frituur geweest. Niet veel volk voor me. Maar één man, om juist te zijn.
Zijn bestelling was het volgende:

een groot met stoofvlees en mayonaise, een cervela, een curryworst special, een portie bitterballen, een mexicano, een viandel in zoete frietsaus en een berepoot alstublieft ...

ah ja .. en een cola LIGHT !!

stok

Ik krijg hier van mijne copain uit Gent een stok toegeworpen. Bedoeling is dat ik em doorgeef aan één van mijn favoriete bloggers in de hoop dat mijn literaire of creatieve helden een paar onalledaagse vragen beantwoorden en doorgegeven. Komkommer in blogland noemen we dit.
Ik weet eigenlijk niet goed aan wie. Ik heb wel een idee. We zullen wel zien wat er uit de bus komt zeker?

1. Wanneer heb je het laatst aan je vinger geroken?
Om 20u22. Vlak voor het startschot van de finale 100 m op het EK in Zweden. Nagelbijten is een sensatie van bijten, zabberen en ruiken.

2. Wanneer heb je het laatst een sms gekregen van een mooie vrouw/man die niet je lief is?
Gevoelens of meningen doorgeven via sms zijn onozel, kinderachtig en soms genant.
Maar kom, heel soms zijn ze gemeend en goed bedoeld en dan houd ik ze graag bij. De laatste was van Kim een dik half jaar geleden.

3. Wie heb je het laatst in zijn/haar nakie gezien?
Mijn engeltje

4. Wanneer heb je het laatst naar www.zendmast.be gesurft?
Deze namiddag toen ik mijne copain zijnen blog las en bij deze vraag terecht kwam.

5. Wat is het laatste liedje dat je meegehumd hebt?
A slow song - Joe Jackson

6. Wie heb je het liefst op je boterham: Bert of Ernie, en waarom?
Bert natuurlijk. Die verdwaasde blik, dat toefke haar, die dikke wenkbrauwen die één dikke streep zijn, dat oranje velletje, het gestreept pulovertje met daaronder het witte coltruitje ..
Bert was ver voor zijn tijd.

Het stokje geef ik door aan het schilderke en den jogger. Afwachten.

for a few centimeter more

Man schiet zijn buurman een kogel door het hoofd omdat hij de juridische nederlaag niet kon verwerken.

Twee kleine bedenkingen:
1. Is het een toeval dat de schutter gepensioneerd is?
2. Stel dat de schutter aanhanger is van het Vlaams Belang en hij mag nu de rest van zijn leven in een kamertje doorbrengen van 4 op 4 met een Turk, een Marokkaan en een Italiaan.
Hoe gaat hij dan het gevecht om een paar centimeter proberen te beslechten?

Tante Irene

Tante Irene is de zus van mijn schoonvader. Tante heeft nooit kinderen gehad en verloor haar enige liefde zo'n 2 jaar geleden. Dramatisch. Nonkel Flor verloor een pijnlijke strijd aan prostaatkanker. Afzien. Ook voor Tante Irene. Tante en Nonkel leefde samen, passioneel, gelukkig ergens in de Kempen in een groot huis met mooie tuin en een paar honden. Hun dagen zaten vol muziek van de grote crooners Sinatra, Martin, Davis en Bennett.
Flor was zelf een verdienstige mondharmanicaspeler. Allez, het was altijd een beetje feest als we er op bezoek gingen. Tot Flor sterft en Irene alleen achter is. In haar te grote huis met honderden platen, tientallen harmonica's, fotoboeken, honden, boeken, muziekinstallaties en dozen vol spulletjes die ze samen op de vrijdagse markt afpingelden.

Een paar maanden na Flors dood vertrekt Irene met een paar vrienden op vakantie naar Kenia. Om haar zinnen te verzetten. Proberen van de ellende een beetje te ontsnappen. Iets terug te vinden van geluk. Al was het maar via een zonsondergang of een paar buffels die 's avonds aan een plas water komen drinken.

Het is dat resort in Kenia dat Irene David leert kennen. David is Keniaan die in het resort werkt. Liefde op het eerste gezicht. Er valt een pak verdriet van Irene schouder als David lieve woordjes in haar oren fluistert. Ook Irenes rechtse sympathieën verdwijnen als sneeuw voor de zon.
Sinds die vakantie wisselen de twee lange bezoekjes in elkaars land af. Een paar maanden zit Irene in Kenia een nieuwe droom op te bouwen. De andere maanden geniet David hier van de grand luxe.
"Het enige wat we in Kenia van België weten is dat het het 6e rijkste land van de wereld is. Jullie hebben hier alles. De supermarkten zijn het aardse paradijs. Jullie werken hard voor jullie geluk maar toch sluit iedereen zich 's avonds in zijn eigen kasteel op. Ik zie weinig mensen met elkaar praten. Op restaurant heb ik een vreemd gevoel. Ieder zit aan zijn eigen tafel en wil absoluut niets met zijn buur te maken hebben. Als je in Kenia ergens iets wil eten schuif je gewoon aan tafel aan. Iedereen praat met iedereen. We hebben niets, maar we lachen met mekaar en delen wat we hebben."
Het is niets nieuws wat David zegt. Wij weten dit. En toch slabbaken we voort.
Om 20 na 8 's avonds dankt David ons uitvoerig voor het lekkere eten en de goede wijn.
"Hij wil naar huis - in ons huis in de Kempen" zegt Irene. Om 21U beginnen de films op Kanaal 2 en VTM en VT4 en BBC en Nederland 123. In zijn zeteltje met een frisse Jupiler en wat Lays chips geniet hij elke avond van een 4 tal films voor hij gaat slapen.
Volgende week is hij weer weg. Terug naar Kenia. Tante Irene zal em misschien volgen.

Heeft David het goed gezien? Tuurlijk wel. Maar Irene lijkt gelukkig.
En wat kan je daar tegen hebben.