baron

mijn lievelingseten

2009-03-17T12:36:00.003+01:00

Al jaren. Al decennia. Mijn lievelingseten.
Maar deze smaak proef ik enkel in Spanje. Zoals op ons vorig mannenweekend in Catalunya.
Costelles de Xai ofwel schapenkoteletjes. Het enige wat mee op het bord mag liggen zijn enkele zachte aardappelschijfjes, een klein assortiment gegrilde groentjes (artisjok, groene asperge, aubergines, tomaatjes) en een flinke schep eigengemaakte alioli. Drink hier een rode wijn uit de Emporda of Prioratostreek en je dag kan niet meer stuk. Toch niet mijn dag!

naar 't strand

2009-01-17T14:53:00.003+01:00

Het is nog niet voor direct. Maar in dit grijze weer werken zulke filmpjes als zalfjes.

Beached from Keith Loutit on Vimeo.

share this: facebook

act now

2008-12-09T13:58:00.001+01:00

Ingmar Heytze

2008-11-26T19:38:00.002+01:00

12:04 - Sofie - Stubru

De meeste mensen kunnen zich bij de liefde
even weinig voorstellen als bij de dood
terwijl het laatste toch veel eenvoudiger
valt te constateren als dat eerste.

En toch zoeken ze hun leven lang vruchteloos
naar het ene
en vluchten tegelijkertijd
voor het andere.

Alsof de dood niet net zo goed
een snikkend klein meisje zou kunnen zijn
alleen in een grote balzaal op een verjaardagsfeest
waar niemand is komen opdagen

Als

2008-10-14T23:29:00.001+02:00

een man is een ver afgelegen oerwoud zijn mening geeft
en geen vrouw hoort hem

... is hij dan nog verkeerd?

School doodt creativiteit

2008-10-14T23:28:00.000+02:00

Tony Robbins op TED

2008-10-14T22:55:00.000+02:00

wii remote control

2008-10-14T17:12:00.000+02:00

Chariots of fire

2008-10-10T20:01:00.006+02:00

De jongste zat met zijn autootjes te spelen toen hij een voor hem onbekend wijsje op tv hoorde.
"He, grappig liedje! Dat zijn precies twee mannetjes die vertraagd naar elkaar lopen". En hij bootste die ingebeelde ventjes met zijn vingers in de lucht na.
Hoe is het mogelijk dat hij die 22 muzieknoten zo perfect wist te associëren met de film waar ik op mijn elfde redelijk kapot van was? Chariots of Fire.
Ik zag de film voor het eerst met mijn vader. Ik was elf en begreep een aantal zaken niet. Waarom liep die donkere jongen niet op zaterdag? Hij kon iedereen laten zien hoe fantastisch hij was! Waarom zoveel fuss over een groep jongens die snel konden lopen en die naar Olympische Spelen mochten waar de hoogspringers in een bak zand landen?
Ik was vooral kapot van de muziek. Het onvergetelijke shot van het team, de selectie, de elite die aan de waterlijn liep en er één voor één op hun eigen manier van genoten.
De muziek werd in de loop der tijden volledig verneukt door ceremoniemeesters die trots hun intrede deden met gedrochten van huwelijstaarten. Schande.

Wat ik niet wist was dat de producer zestien jaar later met zijn lief tegen de wand van een tunnel in Parijs kwakte en samen met haar het leven verloor.

En hier werd ik ook heel, heel stil van.

bedankt maat

2008-09-22T10:59:00.001+02:00

Hey, Jordi, I wrote you a song.
Today is your birthday if I'm not wrong.
If I'm not mistaken you're thirthy eight today,
How are you doin', Jordi? What do you say?

Well, it musta been about '80,
I saw you in school, and you were brand-new.
An' some had some doubts about the way you did,
But the truth came through and loudly rang.
Yeah, you were hipper than Chippo, And Danielle Copbaert, put together.

Yeah, times were a-changin',
You brought it all home --
"Blonde On Blonde", "Like a Rolling Stone" .
The real world is crazy, you were deranged,
An' when you went electric, why, everything changed --
A shock to the system.

Had a commission at yer motorcycle wreck --
Holed up in Woodstock, with a broken neck.
The labels were signin' up guys with guitars, out to make millions, lookin' for stars.
Well, I figured it was time to make my move --
Songs from the Schelle Chester County Delta country.

Yeah, I got a deal , and so did Jurgen Addiers, Henderieckx and Pauwels, all in a line.
They were lookin' for you, signin' up others,
We were "the new Catalans" -- your dumb-ass kid brothers.
Well, we still get together every week at Jordi's house --
Why, he's got quite a spread, I tell ya -- it's a twelve-step program.

Yeah, had to stop listening, times were too tough,
Me bein' the new me was hard enough.
You keep right on changin' like you always do,
An' what's best is the old stuff still all sounds new..

Yeah, today is your birthday -- have a great one, Jordi!
Bein' the new you is one hell of a job.
My kid cranked up her boom-box to almost grown
When I heard you screamin'
From her room "Everybody must get stoned."
Thanks a lot, Jordi.

Happy birthday, motje...

gastro-enterits

2008-09-12T10:39:00.003+02:00

Mijn vader, mijn moeder, mijn broer, mijn schoonzus, mijn dochter, mijn vrouw en ik hebben er de afgelopen dagen heel veel plezier aan beleefd.

maten

2008-09-08T14:16:00.001+02:00

warlord

2008-09-08T12:02:00.001+02:00

zo gelachen deze week

2008-09-07T17:06:00.008+02:00

met 'Man bijt Hond'.
De geïmmigreerde zussen en hun eerste nederlandse woordje: 'godverdomme'
Gevolgd door die andere topsport die duivensport heet.
"das ook een topsport he. je moet reflexen hemme. voila se kemmeral vier" en "duivensport, daar hedde heel uw lijf voor nodig, trapke op trapke af, de armen om aan de leuning te trekken en ... de kop want als je niet oplet stoot-em aan een balk".
Gevolgd door 'wordt gevolgd' (niet mijn favoriete rubriek maar kom ik lag al te bleiten van 't lachen en dus had ik dringende en moment van rust en totale saaiheid nodig... NIET DUS).
Eerste beeld: het Rode Kruis belt aan in Roeselare - madam doet geschrokken open en blijft op haar hoede naar de camera kijken - 'wilt u een lotje kopen voor 1€?' - haar antwoord: 'ik zal es gaan zien EN ZE DOET DE DEUR DICHT! - komt even later terug met het antwoord: 'neen bedankt!' en weer gaat die deur zonder één woord te zeggen knaldicht.
Volgende shot bij de buren die goed ingestudeerd de cameraploeg incluis de rode kruister binnenlaat. In de tuin staat de moeder des vrouwes des huizes te springen op een trampoline. Het enige dat je te zien krijgt is een tuin waar enkel en allen een grasmat ligt en een reuzetrampoline staat. En de mama staat daar op te springen. 'Is goe voor uwe fatburning' zegt haar dochter.

Ik weet even niet meer hoe ik een volgende teug zuurstof moet innemen.

Maar het is nog niet gedaan want de ploeg wandelt een winkeltje binnen met oude fietsspullen en ander materiaal. In de rekken liggen nog aankopen van 1934.
Achter de toog een vriendelijke vijftigster, voor de toog de vorige uitbaatster op een stoel vlijtig in de weer met breipenning en wol (soo zoals ze in de rupelstreek zeggen). Het is stil. En dan ineens 'kem ne steek laten vallen' en 'Marie, 't is zes uur gesleege'.
Wat ben ik blij dat mijn echtgenote een cursus reanimatie gevolgd heeft. Oefening baart kunst. En ze heeft moeten oefenen. Het was nodig.

Na Man bijt Hond programmeerde één de éérste aflevering van de éérste jaargang van de collega's. Jo Crab, Mandus De Vos en Romain Deconinck mogen de vijfde herhalin van deze serie niet meer meemaken. Tenzij daarboven ook voor gezorgd kan worden natuurlijk.
Ofwel hoe je in 2 minuten tijd van totale hilariteit naar nostalgische melanchologie gezwierd kan worden.

mijn eerste woorden

2008-09-05T15:57:00.002+02:00

Eerste week les in het eerste studiejaar. En kijk !!

Starsky & Hutch

2008-08-19T14:33:00.002+02:00

Tranen gelachen met dit fragmentje. Had ik vooral aan Ferrell te danken.

Amy

2008-08-14T20:01:00.002+02:00

Mijne copain vindt Amy Whinehouse een zot wijf. Hij is van het mens bezeten. In de auto, op zijn werk, thuis. Amy is in de buurt. Het gaat al zo ver dat zijn oudste van tien hem bij een bezoekje aan een shoppingcenter spontaan met zijn eigen centjes de dvd van 'Amy in Concert' cadeau gaf. Het was die dvd die we gisteravond onder ons getweetjes met een koffietje en een centimetertje Schotse frisdrank bekeken.
Hij is niet enkel zot van haar muziek maar ook van haar callot, haar benen, de ogen en de bewegingskes die ze tijdens het zingen maakt. Ook ik vind haar muziek zeer te pruimen. 'Frank' en 'Back to Black' staan regelmatig in auto onder de laser. Maar telkens als ik naar haar luister vraag ik me af waarom al die drugs en drank zo nodig zijn. Of waar zou ze vandaag staan zonder al die lijntjes coke , afgelaste concerten en liters booz. Diezelfde mening had ik toen ik gisteren naar dat concertje zag.
Maar na het concert kwam er als extra een reportage over de eerste auditie, interviews met vader (taxichauffeur in London), producer (zwemt in het geld) en medemuzikanten, de hits en prijzen in Engeland en dan de stap naar de States. New York is binnen, nu de rest nog. Dus toeren van de ene staat naar de andere. Toen kwam mijn mooiste moment. Amy treedt op in een cafe in texas (ik denk voor een radiozender). Podium, één gitarist en zij. Amy in jeansbroek, zwarte t-shirt, magere armpjes met veel tekeningetjes en het kapsel (waar een reden voor is!). En de stem. Amy Whinehouse is mooie muziek maar is vooral en voor mij enkel en alleen dé stem. Eerlijk, glashelder, verbluffend. En al de rest is facade.

Shining Eyes

2008-08-14T19:54:00.002+02:00

Tot op de allerlaatste seconde bekijken!

The Giving Tree

2008-08-11T13:08:00.004+02:00

Een paar maanden geleden zag ik heel laat op een zondagavond in een boekenprogramma op nederland 3 Arthur Japin vertellen over een handvol boeken die zijn doen en laten vandaag bepalen.
Eén van die boeken, en zijn absolute favoriet, is The Giving Tree van Shel Silvertein. Een (kinder)verhaal dat in minder dan 50 woorden zegt wat hij al die jaren probeert in al zijn boeken te vertellen.
In de Fnac en andere boekhandels kan je 'the Giving Tree' of 'De Gulle Boom'(vertaling door Japin zelf) niet in de rekken terugvinden. Jawel, het kan natuurlijk maar dan moet je het bestellen. Dan maar Ebay. En kijk, voor 11$ (inclusief transportkosten) zat ik vanmorgen met het juweel op mijn schoot en begreep wat Japin bedoelde.

who moved my cheese

2008-07-25T22:08:00.001+02:00

Van de verschillende goede en minder goede management -en salesopleidingen genoot ik het meest van een simpel filmpje.

2 steps of separation between ...

2008-07-23T21:51:00.002+02:00

... Haruki Murakami (één van mijn lievelingsauteurs) en Brassed Off (één van mijn lievelingsfilms). Oh Danny Boy.

hells angels

2008-06-24T16:57:00.000+02:00

een klein onderhoud

2008-06-19T23:38:00.006+02:00

Bij mijn garagist nadat mijn georgebushbak een klein onderhoud onderging om veilig op franse en spaanse wegen te cruisen.

- We hebben hem nagekeken en een aantal kleine onderhoudswerkjes doorgevoerd (220€: 51€ voor de diagnose, 15€ voor het wisselen van de reserveband met de linker voorband, 70€ voor het plaatsen van nieuwe wissers en 30€ om de olie te verversen - alles excl btw!). Maar we hebben toch een paar opmerkingen die belangrijk zijn.
- (slik) Laat maar komen
- Bon, ik ga je nu al zeggen dat het niet goedkoop gaat zijn maar als je de vakantie door wilt komen moet dit gebeuren. Ben je er klaar voor? De achterste uitlaat klopt tegen de trekhaak en moet er af. De uitlaatpot is zo verroest dat de vellen er af hangen, het binnenste deel van de katalysator is los en als dat steentje voor de opening komt kunnen de uitlaatgassen niet meer weg en valt je auto stil en er zit nog wat speling op de voorste rubbers van de stabilisatie.
- Dit ziet er ernstig uit
- Dat hangt er van af. Als je na je verlof uwen bak wilt verkopen moet je er niets aan laten doen anders ben je het jezelf verplicht .. en dan nog ... als je in Spanje zit en het chappement valt er af dan gaan ze je bij de dichtstbijzijnde garage pluimen tot 'oep a gat'.
- Dat zal wel. (ik zie een heel donkere bui hangen, maar het regent nog niet)

De garagist had ondertussen zijn 'bestek' gemaakt en wijselijk de prijs bedekt met een bos sleutels. Kwestie om de spanning in de blinkende salonroom te laten zinderen. Hij zal deze truuk tijdens zijn tweedaagse salesopleiding en extra halve dag peptalk in zijn cursus schoon met fluostift hebben gemarkeerd met als kanttekening 'goed idee, moet ik zeker es proberen de volgende keer als ik een schaap voor mijnen toog heb staan'.
- En dan nu het prijskaartje alstublieft

Dan overloopt Tony Soprano met mij, als kameraden voor het leven, over zijn toog met medelevende vertedering en een aangeboren compassie stap voor stap in duidelijke taal, netjes elk kostenplaatje. De levensbelangrijke reparatie zou volgende week donderdag maar een drie kwartiertjes duren. De onderdelen moeten dan NU besteld worden anders ben ik te laat. En de prijs van die onderdelen bedraagt samen de som van 1572€.
De regen valt met bakken uit de lucht. Alles wordt zwart. Ik word op tijd beademd door een lieftallige helderziende secretaresse die van uit het niets maar toch klever heel de tijd achter me klaarstond om de schok te dempen.
De rit naar huis is een formaliteit. Iets in mij schreeuwt om een second opinion van een uitlaat, schokdemper -en onderhoudspecialist die zijn bedrijf heeft genoemd naar een koning van Frygië in de Griekse mythologie.

Voor dezelfde job, vijf dagen vroeger, met dezelfde onderdelen en in een mum van tijd betaal ik bij hen ... 783€.

de schoonste job die er is

2008-06-19T11:18:00.001+02:00

terraske

2008-06-09T17:33:00.001+02:00

Het beste terras in 't stad.

vaderdag

2008-06-08T11:05:00.003+02:00

- .. maar schattekes toch. Elke dag is het toch vaderdag voor mij?
- ja maar nu krijg je een cadeautje ... of wil je zeggen dat je elke dag een cadeautje wil hebben?

Onverwachte dingetjes zijn toch het heerlijkste dat er is.

work out

2008-06-05T13:29:00.001+02:00

The wire

2008-06-03T17:04:00.003+02:00

Ik ben nog niet helemaal mee. Ik heb er nog wat tijd voor nodig.
Maar het is aan het komen. En ik vrees dat als dit virus me heeft gebeten de rest overbodig wordt. Als hij bijt!
Hoogstwaarschijnlijk heeft het er mee te maken dat deze serie heel anders is dan al de rest. Geen cliffhangers, geen spannende muziekjes, geen lijn en weinig verbluffende momenten. Behalve dit fragment. Al was het maar omdat dit op geen andere amerikaanse zender in geen honderd jaar zal kunnen en ook omdat er nergens beter geacteerd wordt.

Ik ken iemand die met een korte opmerking duidelijk kan maken waarom 'The Wire' het beste is wat er ooit gemaakt is. Ben benieuwd.

Va

2008-04-27T10:50:00.013+02:00

Fotoalbums met familiekiekjes. Wie maakt ze nog?
Mijn map 'afbeeldingen' ontploft van mapjes waaronder submapjes en nog es subsubmapjes van digitale foto's die snel getrokken zijn bij het eerste zonnetje of gewoon zo maar om zo maar een foto te trekken. Uiteindelijk verdwijnen die duizenden opnames, veiligheidshalve - want hoe kunnen we verder leven als ze door een crash zouden verdwijnen, op een cdrom die dan weer in de kast verdwijnt om later, door een getrouwde dochter in een melancholieke bui in ik weet niet welke vorm te worden herkaderd.
Tegenover dit gedigitaliseerde flits-sorteer-moffelweg gedoe wint het fotoalbum probleemloos in het bewaren van de eeuwigheid en zorgt het soms wel es voor een stil moment.

Zo een stil moment beleefde ik vorige week.
Mijn vader kreeg een achttal fotoalbums die na het overlijden van mijn grootouders bij een nonkel in de kast waren beland maar die door een verhuis en verplichtend aan het eerste gebod broederlijk werden doorgegeven. Noem me dan gerust melancholiek, die dochter zal het binnen 20 jaar wel van mij hebben, maar ik herbeleefde op slag elke foto waarop ik stond of waar ik tijdens het moment waar het moment werd vastgezet in de buurt was. Die 'herbeleving' duurt hooguit een tweetal seconden. Maar de geuren, het gevoel, de kleuren, de lach, de blikken, het licht, de muziek, de leeftijd zijn heel heel heel eventjes terug om nog sneller te verdwijnen in de opbergkast van het geheugen. In een fractie ontwaak ik uit een ver verleden waarin ik verplicht werd me nooit te moeien, braaf en beleefd te zijn, te spelen, te zwijgen maar te luisteren en te zien wat er rondom mij gebeurde. Door die verplichting beseften de toenmalige gezagshebbers vast niet dat dit zien, zwijgen en horen een oefening was in het ontdekken van karakters en begrijpen van onderliggende stromen van bedoelingen, wensen en verborgen frustraties bij volwassenen. "Een kind begrijpt dit niet" (?) Vergeet het(! )

Sorry, ik wijk af en ben bewust wollig en onduidelijk in mijn stelling. Beschouw het dus gewoon als een onbetaald rekeningetje uit het verleden en we zwijgen er verder over. Het was voor ons bestwil en wees gerust dat we er veel door geleerd hebben.

Op één van die foto's staat mijn grootvader en ik als coureur uit de Ronde van Frankrijk 1977. Van Impe won weer het bergklassement maar Thevenet en een hollander hielden hem van zijn tweede eindzege. Er rees in die tijd ook een nieuwe wielergod uit het peloton die het vooral bij de wijvekes scheen goed te doen. Thurau was zijn naam en hij zou later vooral herinnerd worden als een schone duitse belofte en wie weet God van Jan Ullrich.
Ieder jaar waren Marti en ik voor minstens 3 weken op vakantie op camping Festival in Rendeux-Marcourt. In die drie weken werd ons Va ons vader en ons Moe ons moeder. Ik houd mij me nu tegen. De goesting om over hun manier van opvoeden uit te weiden is groot maar voor een andere keer. Toch was hij, ons Va, tijdens heel mijn kinder-, puber -en adolescentenperiode en die jaren nadien toen we trouwden en ik vader werd, altijd in de buurt. Het lijkt er op dat hij van mij afscheid nam toen hij zag dat ik alleen verder kon.
Ik zie me nog op dat fietsje zitten, had net een ronde rond den blok uit die veel te dikke bandjes geperst. "Komaan nog eentje". Toen ik hem na weer die laatste bocht in de verte lachend en juichend zag staan wachten met bevoorrading wist ik met zekerheid dat wat er ook gebeurt die man die daar speciaal op mij staat te wachten en zijn potje kaarten met de vrienden uit de buurt met gemak voor mij alleen laat liggen en zijn kont laat zien aan gegeneerde blikken van andere caravaneigenaars, mij altijd met zijn verweerde borst van kanoninslagen uit wereldoorlog twee zal verdedigen.
Dat gevoel van toen heeft me nooit bedrogen. Hij bleef voor mij door al die jaren de man die van op een afstand fier, streng maar rechtvaardig, geamuseerd, nieuwsgierig en goedlachs mijn karakter willens nillens mee heeft gevormd.
Ik zal nooit kunnen inschatten hoeveel keer hij naast het voetbalveld door weer en wind heeft gestaan om me toe te juichen en nadien heel eerlijk zonder betweterig te willen zijn in één heel simpel woord zijn mening gaf. Hij hield van al zijn kinderen en al zijn kleinkinderen en hij heeft zelf Lisa nog op zijn schoot gehad en kusjes gegeven. Hoe komt het dan toch dat ik de indruk heb dat hij ondanks al die kinderen en die kleinkinderen en zijn kameraden precies al die jaren in mijn buurt heeft gestaan?

Ik was zestien. Het allerlaatste jaar dat ik mee naar de Camping ging. Marti en ik moesten elke dag om tien uur binnen zijn. Met een veel te simpele smoes kreeg ik een half uurtje extra. Ik moest nog dringend naar de grote koer en die was aan het cafe
waar Ester, die de dag nadien terug naar Zandpoort vertrok, op me wachtte.
Ik kuste haar aan de weecees met mijn ogen toe. En terwijl ik haar kuste werd ik iets gewaar. Toen ik, buiten de regels om, mijn ogen opende zag ik hem daar staan, naar mij kijken.
Ik stapte naar de caravan, hij achter mij, in de pikkendonker, en terwijl we stapten achter elkaar met twee meter tussen sprak hij in de kille stille nacht weer kort, streng, beetje teleurgesteld maar zo liefdevol:

"Jordi, ge moet nen awen aap geen streken leren"

Sant Jordi

2008-04-23T14:53:00.000+02:00

Norwegian wood

2008-04-17T08:44:00.001+02:00

Dankzij Murakami ontdekt.

zó goed!

2008-04-16T09:50:00.001+02:00

45 jaar geleden

2008-04-09T10:03:00.003+02:00

Omdat het de belangrijkste speech aller tijden is.

Eerste prikken op 3:45, 4:45 en 5:40
De bom valt op 6:04. Gevoelloos op 7:22
Op 7:59 moet ik telkens opgeven.

Murakami

2008-04-07T09:09:00.002+02:00

Effe geen zin gehad in bloggen. Er staat al zo veel nonsens op papier. Sorry Guy.
Lezen is trouwens veel leuker dan schrijven. En één keer per jaar krijg ik een oorvijg van een boek of een schrijver. Dit jaar staat mijn kaak rood van Haruki Murakami. Ik lees met plezier en bewondering maar vooral veel plezier 'na de aardbeving'.

Begin jaren negentig las ik van Tim Krabbe 'het gouden ei'. Flinterdun maar de ultieme nachtmerrie. Krabbe is fan van Murakami.

Flamenco

2008-03-23T15:18:00.002+01:00

Op de muziekschool waar Lisa les volgt was het vorige dinsdag Spaanse Avond. Al de leerjaren speelden op hun instrument een 'spaans' stukje muziek. De opbrengst van de avond ging naar het Belgisch Centrum voor Geleidehonden.
Na het concert mocht Lisa samen met een ander meisje een danspansje brengen. Die twee kenden mekaar niet en kregen 2 minuten de tijd om vlug te repeteren. Gelukkig kennen ze allebei de juiste passen van La Sevillana.

Alimentaria

2008-03-17T08:49:00.007+01:00

Alimentaria is de belangrijkste en grootste beurs van Spanje en één van de voornaamste voedingsbeurzen ter wereld. Meer dan 5000 bedrijven stellen hun waren tentoon aan 155.000 aankopers uit verschillende landen. En wat voor waren! Vanzelfsprekend voeding zoals vlees, kaas, fruit en vis maar ook wijnen, likeuren, snoepgoed, zuivelprodukten, olieën tot hetgeen we binnen vijftien jaar op ons bord zullen zien. Alimentaria vindt om de twee jaar plaats in de mooiste stad ter wereld, Barcelona. Met zijn 132.000 m2 exporuimte weet je dat vier dagen niet genoeg is. Gelukkig ging ik vooral voor de Catalaanse charcuterie en de Catalaanse wijnen. Guy wilde deze editie niet missen en plande één dag Barcelona in voor hij ook in La Coruna en Porto enkele bamboestekken moest controleren. Er zijn meerdere standen die sierbamboe gebruiken om de boel op te fleuren. Hij koppelde dus probleemloos het professionele met het aangename.

Onze doelstellingen

Op bezoek bij een goed contact uit Taragonna. De Firma Bundos. Een familiebedrijf met levensgenieters aan het roer en fantastische buttifarra negre i blance in hun assortiment.

Wat hebben we al gezien

Veel druivensap geproefd

contact met het artistiek thuisfront

HIER kan je de foto's van de beurs bekijken.

Dave Matthews band

2008-03-03T20:09:00.001+01:00

De hugs had ik al es ergens anders gezien maar de muziek is weer schitterend.

piano

2008-02-28T09:11:00.000+01:00

Valentijn

2008-02-18T21:09:00.013+01:00

Lisa vertrok vorige Valentijnsdag naar school met een leuk cadeautje voor Yarno. Santi wilde natuurlijk niet onderdoen. Ook Maaike ging die dag extra verwend worden. Ik, vader van een dochter versus de jongens ... normaal gezien zou ik moeten steigeren. Valentijn? Mijn dochter van negen? Is dat allemaal niet wat te vroeg? Nee hoor. In tegendeel. Heel plezant hoe die kinderen hiermee bezig zijn. En daarbij. De Yarno is nen helen toffe knul! Valentijn wordt komende jaren trouwens het gat in de markt voor deze doelgroep. Mark my words.

Valentijn, waar gaat het eigenlijk om? Ik zag uit een bloemenzaak mannen stappen met heel Sissinghurst in hun armen. 'Goed voor de commerce', 'alleen goed voor de commerce' hoor ik iedereen, mezelf incluis, zeggen. Langs de andere kant denk ik dat Valentijn voor heel wat mannen het perfecte alibi is om zonder zo veel woorden te laten zien dat hij haar nog graag ziet. Is dat dan verkeerd? Het zou pas verkeerd zijn als het te laat is.
Ik kom uit een heet nest. Van haar talrijke knuffelsessies die ze 'winterke doen' noemde bracht mijn moeder me met haar zuiderse passie ettelijke malen tot het randje van een zalige en pijnloze verstikking. Ik lach om die mensen die een bijna dood ervaring hebben meegemaakt en op het einde van de tunnel nonkel Jef zagen zwaaien. Bijna dood ervaringen, voor mijn broer en ik was het wekelijkse kost. Met de energie die mam tijdens zulke zweetsessies uitstraalde kon ze moeiteloos een stilgevallen Lada aan de praat krijgen. Maar je weet hoe het gaat. Op den duur werden die winterkes een behoefte, een noodzaak, eten en drinken. Vandaag knuffel ik zelf mijn kinderen tot aan de grens van het illegale. Niet alleen omdat zij het 'misschien' plezant vinden maar vooral omdat ik niet zonder kan. Ik besef dat het merendeel van mijn toenmalige klasgenootjes minder passioneel geliefkoosd werden door hun mama of papa en die een aai over het bolleke als het sumum van genegenheid interpreteerden. Ik denk spontaan aan die mooie scene in Amelie Poulain toen haar vader haar met zijn stetoscoop onderzocht een hogere hartfrequentie kreeg. Hij dacht dat zijn kind hartritmestoornissen had. Ik denk tegelijkertijd ook aan een andere keer toen ik met een kameraad veertiendagen op congé was aan de Belgische kust. Toen de ouders een dagje langskwamen kreeg hij van zijn vader een handdruk. Ik geloofde mijn ogen niet. Wat moet hiervan worden? Ik meen als ik zeg dat wanneer elk kind al was het maar één enkele keer per maand een flodderervaring als die van ons mocht meemaken pakken frustratie en familiedrama's vermeden zouden worden.
Misschien is Valentijn dan die enige, ideale en algemeen toegelaten kans om via de ruiker van de grond te komen? In zulke gevallen kan ik dit eigenlijk alleen maar hevig toejuichen. Want geef toe. Graag zien is één ding maar graag laten zien en doen krijgen is iets heel anders. En zeker niet minder belangrijk. In mijn ogen nog altijd het allerbelangrijkste wat er is. Passie, daar gaat het om. Geen afspraak wanneer, hoe laat en na welke voorwaarden, zoals ik in de boekskes de laatste tijd meer en meer lees. Neen, altijd, zo veel mogelijk en overal.

(...) Pois de tudo fica um pouco.
Fica um pouco de teu queixo
no queixo de tua filha.
De teu áspero silêncio
um pouco ficou, um pouco
nos muros zangados,
nas folhas, mudas, que sobem.

Ficou um pouco de tudo
no pires de porcelana,
dragão partido, flor branca,
ficou um pouco
de ruga na vossa testa,
retrato.

(...) E de tudo fica um pouco.
Oh abre os vidros de loção
e abafa
o insuportável mau cheiro da memória.

Waar gaat dit naar toe met mijn mening over Valentijn? Ik weet het niet. Ben ik nu voor -of tegenstander. Ik was vorige week weinig origineel toen ik meende dat Valentijn de topdag van de hypocrisie is. Bloemetje kopen, bewijs geleverd. En we doen weer verder. Kom, laten we eerlijk zijn. Verliefde stellen doen extreem aan Valentijndag. De woordjes, het etentje, de bloemen, het snoep, de hartjes en den bil. Maar later, veel later is dat niet meer nodig omdat het enkel om de commerce gaat? Komaan! Wie is er dan eigenlijk hypocriet?

"Als mensen oud worden, zijn de herinneringen aan liefde en seks het sterkst."

Wat moet het prachtig zijn om met de maten binnen veertig jaar in een kapsalonnetje herinneringen boven te halen van de mooiste momenten uit een mens zijn leven. En die gaan niet over een gigantisch huis, een job, een promotie, een brommer, geld, een wereldgoal, een aan kant gezette keuken, een reis naar het ander end van de wereld.

Herinneringen van de schoonste diepsten draai of hevigste toertje in den hof.
Het is het allerenige dat echt telt.

En toch

2008-02-15T13:58:00.002+01:00

en toch heeft deze brutale flik, die de 'brute' pech heeft dat alles vandaag gefilmd wordt en die zijn dagelijks opgepoetste badge na het uitlekken van dit filmpje heeft moeten afgeven, een punt.

balletje balletje

2008-02-11T08:32:00.001+01:00

Pub Fifa Street 3 (Foot Capoeira)
Uploaded by mehzz

warmpjes

2008-02-07T10:07:00.000+01:00

Ademen en een warm kopke.

Disney

2008-02-05T22:00:00.000+01:00

Disneyland Parijs werd afgelopen weekend overspoeld door de Belgen.
Belangrijkste redenen voor deze invasie waren het begin van de krokusvakantie en een promotie van 'den bond' die enkel dit en vorig weekend geldig was.
Voor al de fun moesten we wachttijden van minstens 35 minuten per attractie verdragen. De langste rij stond aan Disneys nieuwste attractie, Finding Nemo. Ik zag bezoekers, Belgen dus, twijfelend maar door hun vastberaden kindjes gedwongen onder een bordje aanschuiven waarop stond 'wachttijd 90 minuten'. An-der-half uur aanschuiven om 2 minuten in een karretje te zitten!
De eerste attractie die Jürgen en ik beleefden was wisselgeld ontvangen voor een smerige koffie uit een automaat. Wachttijd voor ontvangen van het wisseleld: een kwartier.

Of het dan de moeite was? Jawel. Tuurlijk. Of je er nu voor open staat of niet; de sfeer, het schitterende tot in de kleinste details verzorgde decor, het constante sprookjesachtige positivisme, de lach op elk prinsesje en het enthousiasme van al de kindertjes maken van zo een tweedaagse steeds weer een gaarne te herinneren belevenis. Ik pak er graag het wachten en de fastfood (ik heb een hamburger met neus toe en lange tanden gevreten waarvan het bovenste deel voor een pizza moest doorgaan) bij. Het lijkt wel of deze disney-eettenten in opdracht van de fastfoodsector experimenten uitvoeren wat voor de gasten doorslikbaar is of niet. Dat ze die burgerpizza voortaan maar aan de zwijnen geven.

Binnen vijf jaar gaan we gewoon nog es terug. Space Mountain ging vandaag voor Lisa en Santi ng een beetje te snel.

Carnaval

2008-02-02T16:24:00.000+01:00

De toppers van dit jaar waren Mega Mindy en Jack Sparrow.
Lisa en Santi kozen voor iets anders. Annick deed dit jaar niet mee en ging in haar dagelijkse plunje werken.

impressies en bewegingen bij wii

2008-01-31T15:12:00.000+01:00

9 jaar

2008-01-29T23:48:00.000+01:00

En dat zijn er alweer 9. Ik zit een hele dag met die dubbele 9 is gelijk aan 18 in mijne kop. 18 is de vrijheid. 9 is dus de helft. De helft AL! Het gaat veel te snel. Een cliché als een huis maar de waarheid als een koe.
Lisa had graag nog es naar het wokrestaurant op de Boomsesteenweg geweest. Er is niet leuker dan om de 5 minuten een stukje vlees met 2 verschillende groentjes aan een chinese wildeman achter zijn vuurtje te geven.
En eindelijk was de bestelde WII, net op haar verjaardag, binnen. Alsof de goden ermee hebben gemoeid.

Glengarry Glenn Ross

2008-01-29T10:48:00.000+01:00

Schitterende film en wat een trailer.

Leren ze het dan nooit

2008-01-29T08:59:00.000+01:00

Gisteren bezocht ik de ganse dag stand na stand fietsfabrikanten op de beurs Fietsvak (roep dit es 5 keer snel achter elkaar)vlak onder de Moerdijk.
Nederlanders zijn ongetwijfeld de beste fietsfabrikanten ter wereld en op dit kleine maar knusse beursje in Rosmalen plakten ze met hun rijwielen zij aan zij.
De nieuwe trends in design, beveiliging, aerodynamica, mode, kind -en vrouwvriendelijkheid werden me door hun typische handelaarsaanpak getoond.
Ik zag naast die prachtige bolides op twee wielen ook enkele te grote en zeer zelfverzekerde nederlanders is afschuwelijke maatpakken met het etiket 'opvallen is belangrijker dan meevallen'. Al bij al vielen al deze gesprekken een fietslengte beter mee dan onze ontmoeting met de enige vlaming die een half uur nodig had om ons uit te leggen dat ons vakblad soms, iets, pas op ik bedoel daar niets slecht mee, in tegendeel, maar toch af en toe al was het maar even want ik zeg altijd ... positiever kon. Geef mij dan maar de recht-toe-recht-aan aanpak van onze buren.
En dan gingen we lunchen. Het werd een broodje kaas waarvan het broodje me weer een afspraak met de tandarts heeft bezorgd. Kan het zijn dat er een direct verband is tussen mondigheid en een paardengebit? Nederlanders beten in die broodjes alsof het een sandwich was die wij aan zuigelingen geven om hun tandjes te sparen. Naast de kruimels spatten bij mijn broodje de schilfers tandglazuur en ijzeren vullingen uit mijn bek. Ik had enkele glazen melk (de witte motor, jahaaaaaaa) nodig om mijn ijzergehalte terug op peil te brengen. Wat is dat nu toch met die Nederlanders. Is het nu echt zo moeilijk om een lekker en menswaardig bordje eten te serveren? Kunnen ze ons niet gewoon kopiëren. Mag toch?

Quiz

2008-01-26T20:25:00.000+01:00

Ik wilde vandaag iets brengen over een quiz van gisteravond. Tot ik deze debriefing van mijn sterke medespeler en goeie maat David, ontving. Beter verwoorden is haast onmogelijk.

Dames, Heren,

U had nog een debriefing over de quiz van gisteravond te goed. Kwestie dat we leren uit onze fouten, en er de volgende keer minder bekaaid vanaf komen.

Een Waldorf salade bevat, in haar oorspronkelijke samenstelling, géén kaas. Goed nieuws voor mij, lijkt dat op het eerste gezicht, want dan zou ik die salade toch moeten lusten. Er blijkt echter wél een royale kwak mayonnaise in thuis te horen en jullie raden het... ook dat lust ik niet.

Het mysterieuze Weense nagerecht dat géén strudel is, luistert naar de naam Kaiserschmarrn. Niet uit te spreken is dat, waarschijnlijk omdat je bek na het eten van deze zoeternij zo erg sameplakt dat je geen klinkers meer gezegd krijgt. Wie het toch zelf eens wil proberen surft voor het recept naar

De vlag van Jamaica ziet er als volgt uit:

Bovendien circuleren er nog andere (dan Jordi's) verklaringen over het hoe en waarom van de kleurkeuze op deze vlag. The flag of Jamaica was adopted on August 6, 1962. It consists of a yellow diagonal cross with green above and below and black on either side (these three colors are Pan-African colors). The width is twice the length. “The Sun shineth, the land is green, and the people are strong and creative” is the symbolism of the colours of the flag. BLACK represents the strength and creativity of the people; GREEN represents hope and agricultural resources; GOLD represents the natural wealth and beauty of sunlight.

Sharapova blijkt inderdaad obsceen veel geld te verdienen, maar dat gebeurt vooral nààst het tennisveld. Ik citeer:
When it comes to keeping the dollars, the pounds and the euros ticking over in tennis, it seems that it is image that really matters, not winning grand slam titles, as a study has shown that Maria Sharapova is earning more than Roger Federer. Prize-money made up just £1 million of her £13.4 million income. Most of it comes from endorsements, bonuses and appearance fees. As well as tennis-related deals with kit and racket makers, she has also endorsed cameras, cars, watches and mobile phones, and launched her own perfume.
In an interview, she said, "You know, one of the greatest things about being an athlete and, you know, making money is realizing that you can help, you know, help the world, and especially children, who I absolutely love working with."

Misschien kan ze een deel van haar sponsorgeld besteden aan een cursus mediatraining en spreken-zonder-hakkelen.

Uit nader onderzoek blijkt dat de meest verspreide godsdienst in Mongolië... het Tibettaans Boeddhisme is. Hier meer. De klankschalen die we te horen kregen, konden dus evengoed uit een Mongoolse Vanden Borre komen.

Tenslotte blijkt het lokale invectief "a moeder" dermate populair dat het zelfs een eigen website heeft: En gij nu.

Met vriendelijke groeten,

Toch nog één opmerking. Een goede quiz bestaat uit 30% vragen die je weet, 35% vragen die je zou moeten weten en dan nog 35% vragen die eerder in het segment specialisatie thuishoren.
Waarom vinden wij dan niet de naam van dit gozertje terwijl we hem elke dag minstens één keer zien?

telkens 6 jaar tussen

2008-01-24T20:12:00.000+01:00

Al worden we wat dikker, wat grijzer en wat trager, we blijven onnozelaars.

etentje

2008-01-21T21:19:00.000+01:00

Gisteren een sexy maaltijdje gemaakt.

McEwan

2008-01-20T21:15:00.001+01:00

5 jaar geleden, tijdens een vakantiejob die een mens maar één keer in zijn hele leven krijgt, las ik het voor het eerst een boek van Ian McEwan, Atonement, en viel direct voor zijn virtuositeit. Natuurlijk wilde ik direct veel meer van McEwan lezen maar had op dat moment nog een stapeltje waar ik door moest en wat uiteindelijk ook zeer de moeite bleek. In het stapeltje zat onder andere 'The life of Pi' van Martel, 'Everything is illuminated' van Foer, enkele toppers van Lehane en natuurlijk Auster.
'Amsterdam', 'Zaterdag' en 'On Chesil Beach' volgden een paar jaar later.
Nu de verfilming in de bioscoop wordt gespeeld en de Oscarbeeldjes staan te popelen om door de vingers van Keira gekitteld te worden kon ik maar beter het boek nog es herlezen.
Het hoofdstuk waar ik tijdens die warme zomer en vandaag weer veel plezier aan beleef is die waarin de verliefdheid van Robbie voor Cecila lyrisch beschreven wordt en de horror die hij voelt als hij ontdekt dat zijn outing naar haar, via een kattenbelletje, getypt is op de achterzijde van een prent uit Gray's Anatomy.
Namenlijk deze:

Y tu mamá tabién

2008-01-17T08:20:00.000+01:00

Heerlijk. Geheel onverwacht nog es kunnen genieten van een goeie film vanuit mijn zetel met schitterende acteurs en een portret van een volledig universum in 105 minuten (in Korea 102' - benieuwd wat die jongens weggeknipt hebben).
De knipogen naar 'Amélie' en 'Motorcycle Diaries' nam ik er heel graag bij.
De twee mannelijke hoofdpersonages zijn 21 en 22 jaar maar kunnen ongemerkt in een middelbaar schooltje infiltreren.

middelbaar

2008-01-15T22:45:00.000+01:00

6 jaar middelbaar in Boom uitgezeten. Eerst de zalige RMS daarna het kille Atheneum.
Gemiddeld aantal leerlingen in een klas over die zes jaar: 25? Dus na 6 jaar heb ik met,wat?, 70 (?) mensen minstens 1 jaar elke schooldag 8 uur samengezeten.
Er zijn er dus bij waarmee ik zes jaar in de klas zat en die vandaag op een straal van 15 km wonen.
Wie zag ik na mijn 18e regelmatig terug? Niemand. Niemand!
Ja, een snelle hallo aan een lonely rider maar dan vlug doorrijden want laten we wel wezen, het middelbaar is niet echt de meest funky periode uit ons leven. Toch zeker niet tussen je 12e en je 16e. We wilden alles maar mochten niets.
Oudjaar, heel toevallig, met Miranda een klasgenote van toen gevierd. In een zaaltje, samen met 120 man. Samen feesten is dus overdreven. Voor de rest? Niks.
Tot vandaag. Maar liefst anderhalf uur bijgepraat met Katia ... die wel in dezelfde school zat én af en toe mee op weekend ging maar nooit in mijn klas zat. Er was 6 jaar nodig om dit bijpraatje mogelijk te maken. 1 keer een snelle hallohoeistallesbonkwordvaderklaathetuwetenviasmstotbinnenkort op de markt, nog één op een parking van de supermarkt, een handvol e-mails et voila.
Alles bijpraten ging natuurlijk niet. Te veel info, te veel gebeurd.
We doen dat dus nog es he Katia?

TV

2008-01-14T21:58:00.000+01:00

Eigenlijk hoeft het niet meer. TV zien dan. Want bij het begin van het jaar zendt de VARA de beste TV momenten van het jaar uit. Uit verschillende thema's kan het publiek tal van fragmentjes herbekijken en zijn keuze maken.
Met andere woorden ... zie naar alle fragmentjes en je hebt het beste van het jaar gezien.
En er kon ook gekozen worden uit een selectie van de beste TV fragmenten ooit.
Hier alvast één van mijn favorieten.

Het perfecte antwoord op al de playback en soundmixnonsens uit de jaren tachtig. Schitterend hoe de Leeuw blijft doorgaan. Het werd zelf voor de meest sarcastische kinderhater een ietsje pijnlijk. Mooie TV.

Kabul

2008-01-11T11:47:00.000+01:00

Kerstvakantie net achter de rug en er is al weer een dagje vrij.
'Conferentie' .. jaja sal wel.
Bij ons is het Kabul in de living.

Daknam

2008-01-10T20:02:00.000+01:00

Vlak aan den bureau. Alles is stil en rustig.
30 seconden later zit ik in de spits.

op Time Square

2008-01-08T14:42:00.000+01:00

Het heeft mijn publiciteitsagent veel moeite, menig steekpenningetje en overdaad in natura gekost maar hij heeft het toch weer es geflickrd.
Met dank aan Bamboeprins NV.

ochtendstress

2008-01-08T08:09:00.000+01:00

Het 'mooie' begin van de dag.
5 minuten voor vertrek is alles nog relax, we komen er, we zijn op tijd.
Maar 1 minuut na vertrek is het grote stress, irritatie, druk, ...
Wat 240 sconden kunnen doen.

bij den bakker

2008-01-07T22:46:00.000+01:00

klant 1 (vijftigerke met een mis-en-plis van eentje van zeventig): hela bakkerke, 't is vandaag giene verleure meundag he.
bakker achter zijn toog: toch wel
K1: neen das niet waar
B: jawel
K1: neeje het is pas verleure meundag de meundag NA de zondag NA draa keuningen.
B: het is den eerste meundag van het tjaar
K1: neeje, in de gazet hebbe zet gezeit
B: de gazetten zijn verkeerd
K1: toch niette want in 't stad doen zet ook zoas dat moet
B: dan doen ze dat daar mor zo he, het is vandaag verloren maandag en daarmee oot
K1: nee nee toch niette
klant 2 (ouder madammeke met nen netzak): seg mannekes, dan eten we toch gewoon twee keer weusttebrood. wasdana.

Kosher

2008-01-07T08:13:00.000+01:00

David viert zijn verjaardag het liefst achter stuur of op een vliegtuig. "Zo is die dag snel voorbij en kunnen we weer verder". Zoals hij wilt, maar dan vieren we toch gewoon de dag nadien.
Deze keer bij lamalo in de Appelmansstraat.
Mediteraans én kosjer ofwel lekker en veel.
Wat heb ik bijgeleerd? (Ga kort zijn dan maak ik geen fouten)
Slagroom op een dame blanche kan niet omdat in ijs soyabonen zitten. Combinatie soyabonen met melk is niet kosjer.
Lekkere joodse wijn - maar eerst ... gekookt. Al de beestjes zijn met grote zekerheid dood.
Geen broccoli op het menu. Broccoli camoufleert nl ongedierte en dus niet kosjer.
Lamalo is een liberaal kosjer restaurant waar de dames gerust de fles wijn mogen openen en serveren. Was dit restaurant extremer in zijn kosherheid geweest was het zeker niet waar. Vrouwen zijn gewoonweg .. niet ... kosjer.
Dit alles wordt door de plaatselijke rabbijn die in het etablissement zijn ronde doet gecontroleerd.

Die feestjes met David zijn altijd interessant.

(effe uit de losse pols) 10 jaar geleden

2008-01-05T20:30:00.000+01:00

Week op week 10 jaar geleden gingen we met 2 bevriende koppels skiën in Mégève. Het was voor mij de eerste keer op latten en het virus heeft me uiteindelijk niet gebeten.
Wim zat tijdens de heenreis naast mij en las een zoveelste keer "the deed of paksanorian" van Elisabeth Moon. De vorige dagen had ik meer vocht uit mijn lijf laten vallen dan ik er in kon lepelen maar toch koos ik er voor om de trip achter het stuur te zitten. Ik kon van pure vermoeidheid niet slapen. Gelukkig bestond er toen zoiets als Dormonoct 2. We hadden sneeuwkettingen gehuurd bij Allrent op de Bisschoppenhoflaan in Deurne. In het dorpje (Mégève) Combloux was weinig te beleven maar je kon er wel de lekkerste gegratineerde aardappeltjes eten die er waren. We lazen ter plaatse dat Fred Deburgraeve wereldkampioen schoolslag werd. We sliepen in een mooie chalet op een kwartiertje rijden van het dorp met 1 badkamer en dus ook maar met 1 bad. De laatste skiër lag in koud water. En ik was meestal die laatste wasser. Annick had er plezier in om een moortje warm water op mijn buik te gieten. Combinatie warm/koud gaf een weinig geslaagd effect. We aten meer dan één keer spaghetti met Manna spaghettisaus. Birgit stond de eerste dagen niet veel op de latten. In een cafeetje op een bergtop las ze 'Fierce creatures' en vond het een leuk boek, niet meer niet minder. Robi was de koning van de snowboardpiste, Wim volgde snel, Eva leerde elke dag bij en wij twee staken meer met onze koppen in de sneeuw dan dat we vooruit gleden. De slappe lach hebben met een neus vol sneeuw was echt geen zicht. Robi en Eva verlieten soms een uurtje voor ons de sneeuwpiste. 9 maanden later wisten we waarom. Er ontstond een ruzietje over een sneeuwbril die al dan niet moest meegebracht worden. Er waren grimmige en bitsige sneren tijdens spelletjes trivial pursuit. Keith Jarreth en Cake klonken fantastisch uit onze cdspeler. De laatste nacht knutselden we uit een pak vers gevallen sneeuw twee monsters en een reuzepenis waarop we met steentjes de voornaam van het zoontje van de gastfamilie in schreven. De gastheer van onze chalet, zelf een begenadigd skiër, hing zijn zelfgemaakte worstjes aan haken in zijn garage, die onder ons appartementje was. Het rook er indringend naar look, wat ik lekker vond. Ik las 'Scheepsberichten' van Annie Proulx en genoot er van. De terugreis wonnen Robi en Eva. Zij waren eerst thuis. Daarvan werden we tijdens de hele trip en om het uur (de reis duurde 10 uur) via gsm aan herinnerd. Zij zaten daar al, en wij? We waren gemeend blij voor hen.

Ongelooflijk wat we ons van een lang weekend na tien jaar kunnen herinneren.
Alsof het gisteren was. Ik zie me nog bij ATV rondlopen en een reuzetijd beleven. Onderbetaald maar reuze!
Er kon toen veel. Ook op de zender zelf. 5 maanden later zouden we trouwen. 5 maanden en een dag later wist ik dat ik vader ging worden. Pas een jaar later zou ik mijn eerste e-mailtje versturen. Alles ging anders worden. Behalve jeukende tenen.
Misschien was die mislukte skireis een slotakkoord van een periode? Misschien?

zekerheden

2008-01-04T19:47:00.000+01:00

Eergisteren zat er in de laatste show iemand die verkondigde dat er op 20 december van het jaar 2012 de aarde zal vergaan. Het heeft iets met magnetische velden van de zon te maken. Maar deze keer maak ik me zorgen want hij haalt zijn gegevens bij de maya's.
De dag nadien ligt Dr Lecompte er ook uit. De man die 1000 jaar ging worden. En ik geloofde hem want hij leefde op een cocktail van vitamine C.
Topmodellen die acteurs, popsterren en voetballers omruilen voor presidenten.
Er zijn geen zekerheden meer.

winterefteling

2008-01-02T23:19:00.000+01:00

is zoals de zomerefteling maar dan met veel lichtjes en vuurkorven .. die nodig waren.

een voornemen

2008-01-01T21:10:00.000+01:00

Eén van de haalbare voornemens voor 2008.
The West Wing verzamelen. Hoe? Weet ik nog niet. Of gewoon ze nog es allemaal zien.
Bartlet for president.

"Am I really to believe that these are the acts of a loving God? A just God? A wise God? To hell with your punishments. I was your servant here on Earth. And I spread your word and I did your work. To hell with your punishments. To hell with you."

Tante Tori

2007-12-03T08:56:00.001+01:00

Friends - next generation

2007-11-26T18:54:00.000+01:00

Indian Talking Stick

2007-11-07T19:20:00.000+01:00

Bij discussie of onenigheid is het gebruik van de Indian Talking Stick een methode die sneller tot oplossingen of algemeen begrip kan leiden.
De Indian Talking Stick heeft enkel nut als de volgende regels strikt worden nageleefd.
1. Alle partijen zijn bereid om tot een oplossing te komen. De wil om uit een probleem te geraken moet voor iedereen aanwezig zijn.
2. Diegene die de talking stick vasthoudt is de enige die spreekt. Hij mag de stick vasthouden zolang hij wil.
3. Diegene die geen talking stick vasthoudt zwijgt en luistert aandachtig.
4. Zodra de spreker zijn mening, stelling heeft uitgesproken kiest hij iemand uit de groep die zijn mening in zijn eigen woorden herhaalt. Enkel op deze manier kan de spreker zich 'begrepen' voelen.
5. Van zodra de spreker zich begrepen voelt geeft hij de stok door. De volgende spreker mag niet in herhaling vallen. De vorige stelling, mening mag dus niet herhaald worden.

Door iedereen de kans te geven te spreken en door alle andere partijen te verplichten om aandachtig te luisteren is de kans groter om tot een akkoord te komen. Zo niet dan toch ten minste tot wederzijds begrip en respect.

Lisa had vorig weekend een pyamaparty. Ze had dit weekend tot in de puntjes voorbereid. Welke spelletjes zouden worden gespeeld, wat ze gingen eten, waar ze gingen spelen ... enfin een hele planning.

Na twee uurtjes was Lisa triest omdat het niet echt liep zoals ze wilde. Sommige vriendinnetjes waren een beetje 'te druk' (luidruchtig) aan het spelen en waren minder bereid om de voorafbepaalde planning strikt te volgen.
De talking stick werd in een kringetje van in kleermakerszit gehurkte engeltjes doorgegeven. Toen Lisa aan de beurt was wilde ze eerst niet.
- "Allez Lisa, je moet het nu zeggen wat je wilt zeggen. Het is je enige kans. We zien dat je niet bent zoals we je kennen" drong een vriendinnetje aan.
Lisa gooide stilletjes haar frustratie in de groep.

De uitleg van de twee speelse meisjes was:
- "Ik zit al de hele dag binnen. Ik had zin om naar buiten te gaan zodat ik me eventjes kon uitleven maar ik durfde dat niet aan jou zeggen Lisa omdat je zo een mooi plan voor ons had gemaakt"
- "Ik was een beetje druk omdat ik zo gelukkig ben dat ik bij jullie ben. Ik kan mijn blijdschap niet verbergen. Ik besef dat niet iedereen op een pyamaparty wordt uitgenodigd. Ik voel me daarom heel blij. Misschien een beetje te blij?"

(8 jaar dames en heren)

Mondjes gingen open. Die van mij incluis. Traantjes verdwenen en iedereen speelde voort. Het werd een fantastische pyamaparty.

in El Rincon d'el Artiste

2007-11-03T11:39:00.000+01:00

El Rincon d'el Artiste is één van de fameuze restaurants in Barcelona (op Diagonal).
Elke muur is behangen met foto's van bekende Spaanse artiesten die in deze zaak een avondje plezier hebben beleefd.
Elke dinsdagavond vanaf halfacht brengt deze entertainer een ode aan Antonio Machin.
We eten tapas, we drinken wijn, we zijn in zeer goed gezelschap.

Heerlijk

2007-11-03T10:46:00.000+01:00

Zo simpel en zo leuk. Fietsje huren aan het standbeeld van Colon en rijden maar.
11€ voor een halve dag.

Toeristenval op Placa Reial

2007-11-03T10:19:00.000+01:00

Barcelona. Zoals Venetië, Rome, New York, Parijs, Londen en Praag verplichte kost voor elke citytripper. In Barcelona loopt de toerist als een rat in de val van Placa Reial.
Placa Reial is een monumentaal plein met een eigen geschiedenis (Colombus - Isabella - Amerika - wikipedia)en ligt vlak bij de Ramblas. Concentratie van buitenlanders die sitting ducs zijn voor meer mala dan bonafide handelaars.
Placa Reial telt een handvol goede restaurants maar die liggen jammer genoeg naast een pak cafe's en bars die zo snel mogelijk binnen de kortst mogelijke tijd geld willen aftroggelen. Hoe? Simpel. Een vijftal obers proberen je aan tafel te krijgen. Als je gaat zitten is hun job gedaan en ben je verplicht te wachten op die ene andere ober die verantwoordelijk is voor het opnemen van je bestelling. Het is maar één ober, je moet dus wachten. De buit is voor hen binnen: je zit.
De vijf andere lummelen wat rond. De meest ambitieuze van deze 'binnendoeners' ruimt traag een tafel af. Het zijn duidelijk geen catalanen want als je hen in deze taal aanspreekt gebaren ze van kromme castilliaan.
Blijf er dus weg. Drankjes en hapjes zijn er peperduur. Trouwens, de tapas staan duidelijk geafficheerd en toch brengen de snoodaards de menukaart.
Voor de rest is Placa Reial zeer de moeite waard.

planes, trains & automobiles

2007-10-05T08:49:00.000+02:00

De laatste twee weken verschijnt er op de Vlaamschen televisie tussen het oneindige niets tijdens de braakverwekkende reclameblokken een tenenkrommend clipje voor (ik dacht) een koekje. Zelfs mijn jongste waarvoor de reclameblokken nog een wereldje apart is en nog vermakelijk kan zijn (slik) vindt dit 'stom'.
Het betreft een scene in een auto tijdens een familieuitstapje van of naar één of ander pretpark waarin de vader achter zijn stuur met zijn jas verstrikt geraakt aan een deurklep en een zetelbeugel (of zoiets). De man rijdt handenloos verder. Vrouwmens murmelt het eerste akkoord van het reclameliedje gevolgd door het klaarwakkere frisgeschoren broer-zus koppel die papa er op attent maken dat blablablabla..

Dit is erg. Niet alleen omdat de kwaliteit van deze 30 seconden je je eten uit je gezicht doet vallen maar vooral omdat het enige wat in dit clipje een fris idee zou kunnen zijn geweest, nl de bestuurder die gekneld uit achter stuur zit, volledig en schandelijk gepikt is uit Planes, trains & automobiles. Reclamebureau wist niet beter wat doen zeker. "He mannen. Laten we nog es een filmpje verkrachten. Wat dachten jullie van ééntje uit de jaren 80. Dat is nog voor onzen tijd. We kunnen dus niemand kwaad doen."

En dit brengt me vlotjes bij een film waarvan ik 20 (twintig! t w i n t i g!) jaar later nog steeds met veel genoegen en tot melancholisch grenzende nostalgie kan genieten.

Planes, trains en automobiles hoort eigenlijk mee in het rijtje naast The Three Amigo's, she's having a baby, Dirty Rotten Scoundrels en My Uncle Buck. Films die niet gemaakt zijn om een oscar te halen maar puur zijn ingeblikt om ons eventjes te amuseren met een flinterdun moraaltje op het eind.
Toevallig of niet maar in de meeste van die films komen twee namen terug. Steve Martin en John Candy.
Goeie maat van mij zei me es dat je een topacteur kan herkennen als hij in een komische film blijft rechtop staan. Als dat zo is verdienen Martin en Candy een schouw vol oscars. Voor Candy is het inmiddels een beetje te laat, voor Martin zou dit nog moeten lukken.

Geniet mee van een paar overgetelijke scenes uit Planes, Trains & automobiles.
De bewuste scene met de jas en het stuur heb ik niet teruggevonden. Maar de andere zijn van een planetaire schoonheid.
- Zie hoe Neil Page uit pure frustratie Dell Griffith uitscheldt.
- De ochtendscene, in my baby's arms. (het kusje, de timing!) Jongens jongens. Bleiten van het lachen.
- De redneck
- de ongekuiste fuckin' scene. Met aan de balie Edie McClurg. Zij was in Ferris Bueller de onvergetelijke directiesecretaresse Grace die in haar haarcoupe verdwaalde potloodjes terugvond. Ze verwijst er heel eventjes naar. Trailer van Ferris.
- Moraaltje op het eind. Amerikaans, typische Hughes, heel jaren tachtig (eighties: ik mis je zo ik mis je meer en meer) maar Steve Martin en vooral John Candy spelen de pannen van het dak. Let op Candy!

I am the walrus

2007-09-19T09:57:00.000+02:00

Tussen deze 2 clips zit zo een kleine 40 jaar tussen.
Maar ze blijven even maf. Carrey komt er eigenlijk redelijk goed van af, moet ik zeggen. Om niet te zeggen dat hij gewoon in zijn eigen doen is. George Martin werd er zelf ook een klein beetje moe van.

Baby, I'm a star

2007-09-15T10:52:00.000+02:00

Bij de algemene opvoeding van kinderen hoort een verplichte portie Prince. Te beginnen met zijn beginperiode uit eind jaren zeventig..
Santi is duidelijk mee. We zitten nu aan dé plaat uit de jaren tachtig. Annick en ik beraden ons momenteel wanneer we de volgende stap moeten nemen. We geloven dat hij een tijdje in deze periode zal blijven steken ..... wat we toejuichen.

eerste schooldag

2007-09-03T09:58:00.001+02:00

Ik schuif met andere mama's en papa's aan bij het schoolpoortje die de grote speelplaats met het kleine pleintje voor de kleuters begrensd.
Onze jongste ziet me niet meer staan en verhaalt met luide stem en grote ogen zijn zomeravonturen, waaronder het halen van een nieuwe record op zijn spelcomputer, aan zijn kameraadjes van vorig jaar. De ouders staan langs de kant. Het valt me op dat de moeders waarvan de kinderen vorig jaar in hetzelfde klasje zaten mekaars gezelschap opzoeken en angstig maar luid genoeg hopen dat hun kleinsten weer bij mekaar in de klas zitten. Want het is toch belangrijk dat ze bij hun vriendjes zitten en zeker niet in een andere klas vol vreemde luisjes terecht komen.
Ik denk even aan mijn eigen schooljaren. Ik zat vanaf de eerste kleuterklas tot het zesde studiejaar bij dezelfde jongens in klas 1B,2B,3B,4B,5B en 6B. Daardoor ontstond er een zekere en hevige rivaliteit tussen de jongens van de A-klas en die van ons. Deze strijd werd dagelijks op de speelplaats met ofwel voetbalwedstrijdjes ofwel knokpartijen bekampt. Ik herinner me nog goed wie mijn klasgenootjes in die 6 studiejaren waren maar vraag me niet om 4 jongens uit de A-klascyclus bij naam op te noemen, want dat kan ik niet. Ik ken ze gewoon niet. Hoewel we in dezelfde gemeente woonden en in hetzelfde jaar geboren waren. Al van bij het prille begin werden we dus onbewust in een veilige maar sociaal beperkte microgemeenschap gestuurd waarbij de onzen de beste zijn en de andere gewoon anders. Logisch dat de eerste schooldag van het eerste middelbaar in een andere gemeente voor velen onder ons een beangstigende ervaring was en dat we toen op die vreemde speelplaats ons aan diegene aanklampten die we al een beetje kenden, al was het iemand uit .. de A-klas van vorig jaar.
Ik dacht ook heel eventjes hoe het voor mijn moeder 47 jaar geleden moest geweest zijn toen ze als enig meisje uit een verre wereldstad verplicht werd aan te schuiven met andere jonge vrouwen in de rijen van het dofgrijze intituut van de Presentatieschool van Boom. Toen was lachen verboden. Ouders waren afwezig. Moeder de hoofdnon zwaaide met de scepter. Mijn eigen ma was de vreemde luis in de pels van het opleidingsinstituut van waaruit je ofwel depressief ofwel gestigmatiseerd in de wereld werd gesmeten.
Ik zag vanmorgen in verschillende rijtjes kinderen die hun vriendjes van het vorige jaar in een andere rij zagen aanschuiven. Ze stonden handje-in-handje naast een voor hen bekend kindje. Natuurlijk zijn ze aan deze nieuwe situatie na drie dagen gewend. Maar hoe zal het voor de ouders zijn die voortaan andere ouders op de thee moeten uitnodigen?

Ben daarna toch nog even voorbij de klas van mijn oudste voorbij gewandeld. Om een kijkje te nemen bij welke vriendjes ze dit jaar zit. ..... toch wel belangrijk.

Boodschap

2007-08-26T19:57:00.000+02:00

Heerlijk wanneer de waarheid gewoon op een t-shirt kan staan.
Ik heb er voor haar al 4 besteld. Kan ze een tijdje mee verder.

Naar Spanje

2007-08-21T19:12:00.000+02:00

Om onze kids tijdens de korte autoreis (6 uur) naar midden Frankrijk op de achterbank rustig te houden gaf mijn vader hen een dvdschermpje dat aan de hoofdsteun vastgehaakt kon worden. Wat een ongelooflijke luxe. Dvd'tje glijdt in het apparaat en weg zijn de "wanneer zijn we ers" en de "hoelang nog ers"
25 jaar geleden was het wel wat anders. Toen was de reisduur meer dan het dubbel en reden we in een sterke renault 12 break naar het zuiden zonder filmpjes, zonder gps, zonder airco (!), zonder cd's maar met een karrevracht jommekes.
Mijn broer had de onwaarschijnlijke gave om te slapen wanneer, waar en (belangrijk) hoe hij wilde. Hij kon moeiteloos zijn lichaam te ruste legde bovenop de bagage, op de autovloer, tussen twee zetels, met zijn hoofd onder de zetel van de bestuurder terwijl hij zijn benen in de lucht liet bengelen. Zijn hersenen verwittigden hem bij tijd en wijle dat één of ander lichaamsdeel geen bloedtoevoer meer kreeg. Dan schokte hij recht vroeg zwetend of we er al waren en vertrok na een zenuwachtige grom van ons ma weer naar het land van de knik. Ik mag er nu, in tijden van verplichte veiligheidsgordels en airbags, niet aan denken hoe ambulanciers hem uit een verhakkelde auto zouden moeten lepelen mocht het verschrikkelijke ooit gebeurd zijn.
Pa verkoos bijna ieder jaar de route soleil. Saai, altijd rechtdoor, streep-streep-streep, kaaskoppen met caravans achter ons, vadsige zauercroutvreters in grote bakken voor ons terwijl franse schlagers uit de jaren zeventig krakend vanuit de ether het snot tussen onze oren wegvraten. Voor een zeven -en een tienjarige op de achterbank was dit een 13 uur durende kwelling.
Ik herinner me een jaar dat pa na een creatieve lichtflits en uit aangeboren drang naar avontuur koos om via de lichtstad naar het zuiden te rijden en, ach, er voor de lol een paar kilometertjes bison futé bij te plannen. Na vijf uur cruisen stonden we in het midden van de ring rond Parijs aan het einde van een afrit in het holst van de nacht de weg te vragen aan een verdwaalde Parijzenaar. Ik heb pa nog nooit zo hard horen vloeken. En ons ma kon hem niet helpen wegens (1) vrouw zijn en dus kaartlezen beschouwen als onnodig en vervelend en (2) aardedonkere wagen met een leeslampje dat niet meer dan een halve watt licht gaf. .. maar we zijn, drie dagen later, voorbij La Jonquera geraakt.
Vanaf Perpignan kwam er bij ons ma een lichte glimlach op de lippen. Die glimlach werd steevast een slappe lach als we de Catalaanse hoofdweg bij het bordeel 'La Pera' afsloegen richting Toroella de Montgri. Waarom een bordeel ons ma deed schateren was voor ons beiden jarenlang een raadsel.
Deze trip herhaalden we een keer of twaalf heen en dan nog es twaalf terug. Ieder jaar was het bang afwachten hoe we die afmattende tijd zouden kunnen doden of hoe pa de dertienhonderd kilometer sneller zou kunnen afleggen. Ieder jaar weer dat verschrikkelijke bord: LYON 540km. En dan waren we pas IN DE HELFT.
Op één van die terugreizen las ik uit pure verveling een boek voor volwassenen. 'De Patriotten' van James Barlow. Vervelend verhaal, niet echt spannend tot op een moment, natuurlijk na een pagina of 200, het hoofdpersonage door een vrouwelijke bijrol (ik denk dat ze Teresa heette) ... met hete olie gepijpt werd. Ik denk dat ik die zin twintig keer met gloeiend rode oortjes gelezen heb. Vanaf dat moment mocht voor mij de reis tien uur langer duren. Het was ook het moment dat mijn 'interesse' in literatuur en James Barlow wortel schoot. Barlow viel af, literatuur bleef.

Vandaag zie ik in de meeste tot in de puntjes uitgeruste wagens naar het zuiden op de kopsteun een dvdschermpje plakken. Een goede zaak voor de stilte maar een ervaring als die ik had tussen kilometerpaal 13 en 14 ter hoogte van Metz beleefde zal het grut niet meemaken.

Pau Casals

2007-08-02T16:57:00.001+02:00

Ik sluit al mijn presentaties steeds af met bekende Catalanen en sta versteld hoe weinig mensen Pau (Pablo) Casals kennen.
Pau Casals wordt, samen met Rostropovich, beschouwd als de beste cellist allertijden en werd wereldberoemd door zijn ongeëvenaarde uitvoeringen van de cellosuites n°1 en 3 van Bach.
Maar Pau Casals was vooral Catalaan. Deze speech dateert van 1971. Casals was 95 jaar.

extraatje: een masterclass met de meester

Paul Pots

2007-07-28T14:47:00.001+02:00

terwijl we schilderden

2007-07-26T13:41:00.000+02:00

Santi: Papa!! ik heb op teevee 2 polissiemannen gezien en de ene zei tegen den andere 'natten hond'.
Ik: 'Natten hond'(?), das wel grappig he om dat tegen een andere polissieman te zeggen. Ben je zeker dat hij 'natten hond' heeft gezegd, Santi?

Santi: Ja zene want dat was dezelfde natten hond van in het spelletje Stratego.

Ik: Santi, je bedoelt Luitenant! ...

Annick viel bijna van haar ladder.

strategie

2007-07-25T10:10:00.000+02:00

- Sales heeft een extra boost nodig, mensen. Wat gaan wij hier aan doen?
- Laat ons een event driven marketingstrategy plannen om onze ups op pos en rack zo compatible mogelijk te houden.
- Goed idee. En we verbeteren ons produkt door er iets nieuws aan toe te voegen. Een extra ups in a matter of speaking.
- We hebben de smaken, kleuren en geuren al enkele jaren gefinetuned. Wat kunnen we nog meer doen?
- Kom op mensen. Denk na! Met welke problems kampt onze doelgroep het meest mee de laatste tijden? Problem solving idea, iemand?
- Haarballen!
- ...
- Ja waarom niet. Een middeltje tegen haarballen.
- Is hier nog budget voor?
- We kunnen in short term realisations en nadat we met line extensions fiat krijgen nog 45000€ extra budget matsen.
- Doen?
- Nadat we in de volgende SBU-meeting akkoord krijgen over de te volgen Base-Point Pricing en de mogelijkheden hebben om via Horizontal Diversification ondersteund door een betrouwbare Gap Analysis naar een High-Contact Retailing te gaan, tja dan zie ik hier wel een paar positieve Seasonal Forecast Adjustments en mooie Reflective Probes aan te komen.
- Doen!

Bij nonkel Ivan

2007-07-05T15:40:00.000+02:00

Nonkel Ivan woont in een prachtige hoeve naast de Schelde in het idyllische Gavere.
In dit huis hebben eens een vader, een moeder en een kroost van 13 kinderen de taken, de tafel en de dagen verdeeld.
Eén van die bengels is nu mijn eigenste schoonmoeder die haar broer eens per week een handje komt toesteken. Dat ze het eigenlijk ook voor zichzelf doet zegt ze enkel in en onbewaakt moment hardop. Want een bezoekje bij nonkel Ivan is altijd een beetje congé.
De hoeve ligt verdoken achter een smalle doorgang in een doodgewone straat waar de Johnny's tussen twee verkeersdrempels al te graag optrekken. 20 jaar geleden waren Johnny's ventjes met nekmatjes en een Matra. Vandaag zijn het dezelde pummels die ondertussen de weg naar de kapper en de bmw-garage op -en aftrekkend gevonden hebben.
Maar vanaf het moment dat je het tuinpoortje achter je hebt vergrendeld kom je in een wereld waar de tijd 30 jaar heeft stil gestaan. Gsm, laptop, playstation, fax raken in de war. Alles valt vanzelf uit. Dit is een huis waar Elvis nog steeds de held van de dag is. In de aparte biljartkamer hangen de posters van de King aan de muur en steken de elpees mooi gerangschikt in de kast. Van de biljartkamer ga je over de eerste woonkamer, die eigenlijk enkel maar op 1 januari echt dienst doet, via de groezelige met groen velouren sofa's geïnstalleerde televisiekamer naar het episch centrum van het huis, de keuken die dan weer een 5*zicht geeft op een schitterende tuin die van vader op zoon verzorgd en gekoesterd werd. Een tuinarchitect krijgt hier geen kans om deze oase te verkloten met paadjes, perkjes, twaalf verschillende grassoorten (12 verschillende grassoorten? Nonkel Ivan komt niet meer bij van het lachen. Voor hem is gras gras en enkel goed om de bieste te voe-e-en) en standbeeldjes van waaruit de bek van een snoek een fonteintje spuit.

Nonkel Ivan. Ne rustige mens. Glimlacht de hele tijd. Maakt zich geen zorgen. Want hij heeft alles. Tijd, een hond, een tuin, een huis. Thats it. Nonkel Ivan is nooit getrouwd. Aan schoon volk geen gebrek. Op elke vinger één, als hij wou. Maar hij wou niet. De rust van Nonkel Ivan wordt enkel gecompenseerd door de spurtende hond 'Tomke' die totaal over de rooie gaat als hij mij naar een frisbee ziet grijpen.
Ook de taal is hier anders. Hier wordt Gavers gesproken, meneer. Een taal die ik amper onder de knie krijg. Ik weet nog toen ik de eerste keer met Annick op nieuwjaarsbezoek ging bij pepe, de nonkels en de tantes uit Gavere dat ik de hele tijd beamend knikte en deed alsof ik hen begreep. Er werd gelachen, gedronken, gegeten en verhalen verteld. Ik begreep er alleen geen snars van. Dus zo snel mogelijk met iedereen en praatje maken, genoeg drinken en een goed gesprek hebben met pepe. Een gesprek met pepe was eenvoudig. We keken in mekaars ogen en da wast. Hij blijft voor mij de schoonste verteller van de hele bende. Tussen die nonkels loopt er trouwens nog altijd één rond die me tot vandaag fronsend blijft bekijken. Hoogstwaarschijnlijk omdat ik in die begindagen een keer te veel over iets instemmend geknikt zal hebben.

Het verhaal van pepe is voor een andere keer. Pepe hoort bij mijn helden en verdient een apart hoofdstuk. Pepe werd 102 jaar. Nonkel Ivan is er nog maar 59. We zullen dus nog vele jaren naar Gavere op bezoek mogen gaan.

Ik zag gisteren op het nieuws dat overwerkte spaanse managers enkele hotelkamers naar de vernieling mochten helpen. Gewoon om zich af te reageren. Dat ook hieraan een gespierd prijskaartje vasthangt spreekt voor zich. En dat ze van hun stress af zijn is niet gegarandeerd. Er was er één bij die na het sloopwerk nog meer gestresst rondliep omdat het 'vermoeiend' was. Jaaaa, echt zweten doen die mannen niet meer. Ik denk dat een weekje nonkel Ivan meer effect heeft bij dit soort lui. De papfles aan schaapjes geven, geiten verzorgen, het kippenhok proper maken, groentensoep bereiden, hooi op de schuurzolder tassen, konijnen de kop afhakken, de hond volgen, bloemen snoeien, grond harken en tegels boenen. Als beloning krijgen ze de volledige rust. Vanuit een tuinstoel mogen ze een Vlaamse gaai bewonderen die op een meter van hen op een tak gaat zitten. Ze krijgen er een zsjaate kaffee bij en een koekje. De kwarteltjes liggen klaar om in de oven bruin te worden. Met een patat, een reep spek en een glas bier. Morgen zijn het duifjes.
Willen de heren naar het toilet, dan moeten ze aanschuiven aan een apart huisje met een hartje op de deur. Zoals vroeger. Nonkel Ivan heeft onlangs zijn toilethuisje gemoderniseerd. Er hangt vandaag een lamp. Kwestie van niet naast de put te mikken. Wat moet een mens meer hebben.

Ik heb een kameraad die om dat congégevoel te beleven een koffietje gaat drinken in een baanrestaurant. Ik zal em es moeten uitnodigen.

vakantiewerk

2007-06-30T15:06:00.001+02:00

Eerste dag van de grote vakantie. Kinderen moeten een bezigheid en een doel hebben.
Als het eventjes kan ook een activiteit waar ze geconcentreerd zoet mee zijn.
Vakantiewerk is de ideale oplossing. Santi heeft zijn eerste taak vanmorgen al gekregen.

Battlestar Galactica

2007-06-29T00:11:00.000+02:00

Voor de nieuwe serie zet ik me met plezier voor het scherm. Taske Thee, dekentje, vrouwtje. Ik ben helemaal mee. BSG vandaag is beter dan in de seventies. Maar dit is een discussie die nooit gevoerd mag worden. Van al hetgeen wat tussen 1970 en 1988 gemaakt is moet eigenlijk afgebleven worden.

En een mooiere intro dan deze is ver te zoeken. Als ik dit zie en hoor voel ik me terug 9 jaar.

Lip maar mee:
“There are those who believe that life here began out there, far across the universe, with tribes of humans who may have been the forefathers of the Egyptians, or the Toltecs, or the Mayans. They may have been the architects of the great pyramids, or the lost civilizations of Lemuria or Atlantis. Some believe that there may yet be brothers of man who even now fight to survive somewhere beyond the heavens…”

Man zonder Land - Kurt Vonnegut

2007-06-21T15:16:00.000+02:00

Pag 128.
Maar ik had ook een goede oom, wijlen mijn oom Alex. Hij was de jongere broer van vader, een kinderloze verzekeringsagent in Indianapolis. Hij was belezen en wijs. En zijn voornaamste klacht over andere mensen was dat ze het maar zo zelden beseften wanneer ze gelukkig waren. Dus als we 's zomers limonade dronken onder een appelboom en loom over van alles en nog wat keuvelden, bijna zoemend als honingbijtjes, onderbrak oom Alex plotseling het aangename gewauwel met de uitroep: 'Als dit niet gezellig is, dan weet ik het niet meer.'
Dus doe ik nu hetzelfde, en mijn kinderen en kleinkinderen doen het ook. En ik druk u op het hart om het alstublieft te beseffen wanneer u gelukkig bent en op een gegeven moment ook uit te roepen: 'Als dit niet gezellig is, dan weet ik het niet meer.'

De man (zonder land) is te vroeg gestorven.
Het hele boek was van de voor -tot achterkaft één blinkende parel.

De Weg - Cormac McCarthy

2007-06-20T17:14:00.000+02:00

Voor ik in slaap viel fantaseerde ik als kind graag over een situatie waarin alles rondom mij totaal verloren en kapot was en dat het enige wat ik had een deken was waaronder ik, in een portiek van een verlaten herenhuis, kon schuilen terwijl de regen en de barre koude op mijn lichaam sloeg. Het gaf me troost dat ik veilig en in een warm bed lag.

Die fantasie heb ik deze week een paar keer mogen herbeleven tijdens het lezen van 'De Weg'van Cormac McCarthy.
'De Weg' beschrijft het verhaal van een man en zijn zoon die op weg naar (n)ergens in een volledig verwoeste wereld proberen te overleven van honger en 'de slechten'. Het is een liefdesverhaal tussen vader en zoon, een zoektocht naar eten, een beschrijving van een landschap na een (?)nucleaire catastrofe met fantastische zinnen en onvergetelijke paragrafen.

Hij liep naar buiten het grijze licht in en bleef staan en in een kortstondig ogenblik zag hij de absolute waarheid van de wereld. De koude, niet-aflatende kringloop van een aarde die zonder testament was gestorven. Onverzoenlijke duisternis. De blinde bijzonnen in hun baan. De verpletterende leegte van het heelal. En ergens twee opgejaagde dieren trillen als de vos in zijn schuilplaats. Geleende tijd in een geleende wereld en geleende ogen om dit alles te bewenen.

Het boek moet herlezen worden, liefst in de oorspronkelijke taal.

Vrolijk wordt een mens er niet van. Maar ja, met welke boeken van McCarthy wordt je wel zo blij dat je in huis zou kunnen pissen. En dan te denken dat de man hier een jaar of wat aan gewerkt heeft, ergend diep in Texas waar niemand weet waar hij woont. In heel zijn leven zou McCarthy maar twee interviews gegeven hebben. Het tweede gebeurde onlangs bij de Conscience van de Yankees, Oprah Winfrey.

Omdat McCarthy niet de meest sociale mens ter wereld is, wilde een filmploeg weten waar hij woont en wat hij aan het doen was; Typisch tv, moeien.
Het liep op een sisser af.

'De weg' is wanhopig, gruwelijk, indrukwekkend, deprimerend, angstig, zwart.
Een meesterwerk.

parkoerske

2007-06-18T14:20:00.000+02:00

"Kijk papa. Ik heb voor de katten in onzen hof een parkoerske naar de melk gemaakt"

Brave jongen. Ik heb alleen niet gevraag of hij iets in de melk heeft gedaan .....

Thaumetopoea processionea

2007-06-14T16:59:00.000+02:00

Bezoeker bij mijn papieren huisvuil. Grote kans dat het hier ook om een Thaumetopoea processionea of processierups gaat. Jeuk heb ik nog niet. Maar wat niet is kan nog komen. Verwittig het leger als ik begin te krabben.

blue dot

2007-06-14T08:49:00.001+02:00

Kurt Vonnegut

2007-06-13T11:40:00.001+02:00

2 woorden

2007-06-07T10:56:00.000+02:00

hole 13

2007-06-06T22:26:00.000+02:00

Ik mocht gisteren als Catalaan een tapa -en wijntafel verzorgen vlak naast de green van hole 13 op de golfterreinen van Ternesse Wommelgem.

Ze hadden daar nog nooit iemand met een wagen op het heiligdom zien rijden.

Golfers en Teletubbies. Naast hun natuurlijke habitat, de tasjes (of trolley's - ik zag er eentje met zelfbediening zodat zelfs het meesleuren van zo'n ding voor de iets meer bedeelden onder ons ook niet meer hoeft) en de kleurrijke pastelpakjes hebben ze ook iets vrolijks en een zeker je-ne-sais-quoi gemeen. Sommigen beginnen vanop 15 meter te gillen als ze de tapas geserveerd zien. Anderen komen dan weer mokkend aanschuiven. De tweede groep zijn de spelers die niet goed bezig zijn, die de schuld van hun slechte spel (altijd) aan de dames geven en die tevergeefs een reden zoeken waarom vandaag, op ladies day, het slagenspel zo erbarmelijk slecht is. Het weer was perfect, de greens konden niet greener zijn, de bermuda (van het merk Golfer) zat strak en het sfeertje was optimaal. Waarom dan toch zo'n wanprestatie? Een raadsel.

Om een abonnement op 'Ambiance' te winnen moest er onder meer een schiftingsvraag ingevuld worden.

'Hoeveel mensen spreken wereldwijd Catalaans?' Eén van de ongelukkige spelers deed een zeer verdienstelijke gok - ongeveer 7 miljoen dacht hij. Zijn vrouwelijk partner verklaarde onze man uit vorm prompt volslagen krankjorum. "7 miljoen !! Zo veel??!! Gij zijt zot zeker? Gij hebt een balleke tegen uwe kop gehad zeker?" "Neeneenee, schrijf maar 3 miljoen op, das meer dan genoeg. Barcelona alleen telt maar 1,5 miljoen inwoners. Dan heb je daar rond nog wat dorpjes en je hebt het gehad". Nu weet ik trouwens waarom ze in het golf met handicap spelen. De een heeft er meer last van dan de ander, naar het schijnt.

Ik zag em denken. Hij was al zo slecht bezig dus het gokken zal vandaag ook niet lukken.

De formulieren werden ingevuld en aan Johan gegeven. Voor ze naar de startbasis/afslagplek van hole 14 gingen vroeg Siske de Rat aan mij het antwoord. Dit was ge nie ten.

Johan gaf me met pretoogjes de toestemming om Tiger Woods nog ongelukkiger te maken.

Ik dacht een tweetal minuutjes later het geluid te herkennen van een W 506 driver Titanium golf Club van het merk Srixon die op een schedeltje inhamert. Q music heeft er in ieder geval een tip bij.

de lijstjes

2007-05-22T12:32:00.000+02:00

Mijn neefje kreeg als leesstaak Mario Puzo's 'The Godfather' voorgeschoteld. Samen met vier klasgenootjes moet hij binnenkort bewijzen dat hij én het boek gelezen én begrepen heeft. De vijf moeten samen in debat gaan om mekaar over de streep te helpen.
"normaal moet ik vandaag 80 pagina's lezen maar dat zal voor morgen zijn. Morgen doe ik er dan vlug 30 bij en controleer mezelf door de fragmentjes op den eerste godfather te begrijpen. Zo ben ik mee." .... Lezen, een feest.

In mijnen tijd was het anders. Dan kregen we ondermeer Marnix Gijsen, Jos Vandeloo, Johan Daisne, Gerard Reve, Hugo Claus, Jan Wolters (kort amerikaans is smullen) en andere groten op ons bord. En we stonden er alleen voor. Voor al dat magisch realisme .. madonna's met builen ....
Nu heb je het internet en worden de boekverslagen en analyses bij tonnen uit de printer gescheten.

Ik heb net 2 pareltjes uit die naar mijn bescheiden mening bij de 'verplichte' lijstjes horen. De verfilming zal voor later zijn.

literatuur

2007-05-19T20:37:00.000+02:00

Hoe trots kan een vader op zijn zoon zijn als die al op zijn vijfde interesse krijgt in wereldliteratuur.

Lisa's eerste communie

2007-05-19T19:11:00.001+02:00

Hetgeen ik me van mijn eerste communie herinner kan makkelijk teruggebracht worden tot een handvol flitsen.

Ik werd in een een donkergrijs (of was het blauw) kostuumpje gegoten met een korte broek, witte sokjes en blinkende schoentjes waar ik niet mee mocht voetballen (verloren geld dus). Naast de Gert en de Koen moest ik aan het altaar een tekst voorlezen. Het was zonnig.

Mijn ouders hadden het kapsalon omgetoverd tot een feestzaaltje met één lange tafel en een berg stoelen voor een pak uitgenodigden waarvan er een paar bij zaten die ik van mijn leven nog nooit had ontmoet maar die me vastpakten en me met halfgeschoren baarden en stekelige snorren natte kussen gaven (negen op de tien kansen de vrienden en kennisen van ons ma die haar spaanse roots nooit verloochende).

Het best herinner ik me de cadeautjes waaronder een gouden ring, een mooie blauwe horloge, een pen van Parker, een wereldbol, een Catalaanse vlag, een vilten San Jordi en een verrekijker. De verrekijker moest als eerste sneuvelen. Mijn broer bewees aan neefjes en nichtjes dat hij, ook met de lastige lenzen om zijn nek, vanaf de vijfde trede van de trap kon springen. Hij vergat er jammer genoeg bij dat hij bij zo'n machtige val steeds door zijn benen moest om te landen. Voortaan moest ik scheel door de verrekijker zien om een scherp beeld te krijgen.

Diezelfde broer zou me een tweetal jaar later met gemeend spijt in zijn blik een briefje van vijftig frank overhandigen. Bij enig aandringen waarom ik deze gift moets accepteren kwam het er uit. Mac Gyver avant la lettre had namelijk bij een eigenhandige vivisectie van mijn kostbaar horloge het veermechanisme verprutst. Toch lief dat hij me hiervoor met vijftig frank wou vergoeden.

De wereldbol had een lichtje, de pen schreef toch minder lekker dan een gewone bic en met de Catalaanse vlag wist ik helemaal niets mee aan te vangen. Dat zou maar pas voor over dertig jaar zijn. Jaaaa moet toch gezegd worden dat die gasten van ons moeder over paranormale gaven beschikten. Toch knap om me al op mijn zesde iets te geven waar ik pas in de volgende eeuw iets mee zou zijn. Ik denk dat de man Perales heette, of zoiets. Perales! Ja zo heette hij. Een kleine man met een baritonstem die altijd zweette en boven zijn gordel een indrukwekkend biertonnetje meezeulde. Perales, als hij in de mood was (lees had bijgetankt) danste hij met iedereen en knuffelde zelfs laat op de avond achtertantes langs vader kant. Arme tante Net, zaliger.

En dat was het. Voor de rest is alles weg.

Maar gelukkig mochten we deze traditie nog een keer herbeleven. Dan wel met Lisa als feestvarken.

Ik zag voor het altaar geen korte broekjes, stijve pakjes, paterskleren, houten kruisjes, laqué schoentjes en witte sokjes maar kinderen die mee hebben mogen bepalen wat ze moesten aandoen op de dag van hun eerste hosty (smaakte naar tofu trouwens).

Dus heel wat jeans, felle kleurtjes, stijlvolle witte kleedjes, stoere sportschoenen .. lachende gezichtjes. Er was er zelf ééntje bij met een wit hemd daarboven een fel oranje polo en een blauwe das met een grote knoop. Schitterend.

Naar wat Lisa binnen dertig jaar van deze dag zal herinneren heb ik het raden. Herinneringen, het blijven flitsen van niet meer dan vijf seconden. Geur en geluid zijn weg. Een beeld gevolgd door één ander zijn het enige dat we kunnen vasthouden. De rest is verdrongen door ausbeimitnachzeitvonzu, 't kofschip en A2+B2=C2. Zelfs mooi gemonteerde videobeelden zullen herinneringen niet kunnen verscherpen.

Trac Quiz

2007-04-30T09:57:00.000+02:00

Theatergezelschap Trac uit Gent organiseert ieder jaar een Quiz voor specialisten, amateurs, gezelschapsdieren, theaterliefhebbers, sponsors en onnozelaars. Wij horen bij de laatste groep.

Het was plezant omdat:

- de quiz fantastisch in mekaar stak met originele vragen, videobeelden (verwijzing naar films in fragmenten van The Simpsons), audio (herken bekende stemmen), muziek en een snelle ronde.

- als je dorst had gewoon je bekertje in de lucht moest steken en je werd bediend. Ik heb het thuis ook geprobeerd. Ik werd bediend .. met een muilpeer.

- het de enige manier is om Gentenaars en Antwerpenaars in vrede bij elkaar te krijgen

- er prijzen te winnen vielen waaronder dvd's, cd's, boeken, strips, cd-roms, etentjes, waardebonnen, ..

- de presentatie in handen was van 'the beauty and the beast'. Dat is ook es een keer wat anders.

Het was tenenkrommend omdat:

- je tegen absolute specialisten speelt die gewoon alles weten. Alles! Als een team een foutmarge haalt van 1 verkeerd antwoord per ronde van 15 vragen, dan weet je gewoon alles. Ik heb bewust vanmorgen een extra half klontje suiker bij mijn koffie gedropt om die winnaars (die normaal zullen weten hoeveel suiker ik nuttig) te jennen.

- het antwoord dat je kent en in gedachten verankerd zit er op het beslissend moment niet uit wil komen. Om Zot Te Worden. Vooral bij makkelijke vragen als 'zoek de ontbrekende horoscoop' (kreeft! net op tijd gevonden door Filip). Of de ronde waar we een tiental wereldbekende schilderijen geprojecteerd kregen waar één detail uitgegomd/gephotoshopt was. De sjaal bij Toulouse Lautrec of (erger/veel erger) het lijk bij Rembrandt, of een tijger zetten in plaats van Jezus bij Dali. Het weten maar het niet zien.

Maar memorabel genoeg om er een stukske over te schrijven en mijn huizenhoog respect te betuigen voor Tony die er in was geslaagd om zijn drie medespelers passioneel te overtuigen dat potato MET e was ipv zonder.

Volgende jaar doen we weer mee.

ps: We eindigden 15e van de 27 teams. Close but not even a cigarello'ke

Derde huwelijk

2007-04-24T19:26:00.000+02:00

Ik kan van mezelf niet zeggen dat ik een grote fan ben van Tom Lanoye. Dat de man kan schrijven heeft hij al een paar keer bewezen. Maar sinds het 'goddelijke monster' en na zijn 'dozen' en zijn 'doen-doen-doen' had ik het gevoel dat ik het met Lanoye (ge)had (ge)had.
Toch, om het af te leren zeg maar en omdat ik benieuwd was waarom de ene schrijver wel genomineerd wordt voor de Gouden Uil en de andere niet en waarom Tom Van Dijck en Phara de Aguire het zo een knap boek vond, nam ik van de fnac het derde huwelijk mee.

Het boek werd de laatste tijd een beetje veel gehyped had ik de indruk.

Wel, ik moet toegeven dat elke vorm van reclame voor dit boek geoorloofd is.
Waarom? Moet je zelf maar lezen. Toch dit stukje van op pagina 170.

De goorste clichés van het internationale tv-vee? De vetst aangezette sentimentalistische humbug, waaraan het geestelijke lompenproletariaat wereldwijd verslaafd is?
Zij slikt het als zoetekoek en ecstacy. De meest voorspelbaar aaneengekakte smeerlapperij uit de vertelfabrieken der Angelsaksische poenscheppers, die elk talent verdelgen zoals een kiekenboer de pleuris verdelgt bij zijn kakelende broodwinning: bij voorbaat en met tonnen antibiotica. Alle leven moet eruit! Alles wat echt natuurlijk is, onaangenaam, onontkoombaar tragisch, fragmentarisch, grillig of hopeloos ingewikkeld, of gewoonweg uit de band springend - alle authenticiteit, zeg maar, alle risico - moet worden verzopen in braafheid of tranentrekkerij, in geruststellende vaste formats en stramienen zonder wezenlijke spiritualiteit. Zelfs hun voortdurend aanroepen van een of andere god - god bless! - is gestoeld op religiositeit zonder kloten. Een vorm van aspirine meer dan van existentiële bezinning en dat zeg ik als verstokte ketter.

Zo, dan kan een mens weer es verder. Ik vond dit soort zinnen niet terug in art 285B en de helaasheid der dingen. Ok ok omdat het andere boeken waren.

Aan Campert en Grunberg begin ik niet meer. Ben bezig in 'de zwarte met het witte hart' van Arhur Japin. Sinds 'een schitterend gebrek' ook zo een schrijver die we in 't oog moeten houden.

blauwe regen op een warme lentedag

2007-04-16T18:46:00.000+02:00

Tijd van het jaar voor de wisteria of blauwe regen.
Ik weet niet veel van bloemen en planten af. Eigenlijk alleen wat ik mooi vind en wat lekker ruikt. Aan het eerste reukorgasme van het jaar ben ik momenteel met volle teugen bezig. Onze blauwe regen staat ongeveer een week of twee in volle bloei en (vooral!!) geur. En daarna is het voor mij wachten tot wanneer de philadelphus (of boerejasmijn) van onze buren over het muurtje komt piepen.

de eerste van het jaar

2007-04-16T10:15:00.000+02:00

Eindelijk.

Wenen en Schelle

2007-04-13T22:39:00.000+02:00

Terug van een paar dagen Wenen met vrienden. Mooie stad, fantastisch weer, heel lekker gegeten. Jawel, heel lekker gegeten in Oostenrijk. De eerste avond bij een Japanner, de tweede Italiaans, de derde een snack en de vierde, jongens jongens de vierde, weer een Italiaan. Maar wat voor één. Novelli in de Bräuerstrasse 11. We maken hier geen woorden om vuil. Ben je in de buurt, Frankfurt bijvoorbeeld, ga dan bij Novelli langs.

Eten en musea. Als een stad een Museumplatz heeft, dan zal het wel musea hebben zekers.
Het is over één werkje dat ik in één van deze mastodonten gezien heb, dat ik hier graag wat meer uitleg geef: 'Zicht op Schelle' van Jan Breugel.
Jan Breugel, de zoon van Pieter Breugel de Oude, is zo een beetje wat we de Jordi Cruyff, Axl Merckx of Sean John uit de Vlaamse kunstgeschiedenis kunnen noemen. Een pechvogel met een beroemde vader die uit masochistische overweging dezelfde stiel als de papa kiest. Fluwelen Jan is dus minder bekend en beroemd geworden dan zijn schepper. Toch heeft hij in de periode dat hij in Antwerpen woonde een werkje gemaakt dat ik, omdat ik er toch was, wilde zien: 'Zicht op Schelle' uit 1614 (29 juni om precies te zijn).
Schelle is een zakdoek groot. 2 straten, een Delhaize, een piepklein parkje met een schommel voor de jongsten en een skateboardramp voor de ouderen, 2 rivieren, een paar cafeetjes, 2 scholen. Iedereen kent iedereen en de huisarts wordt nog met Mijnheer Dokteur aangesproken.
En toch hangt in het Kunsthistorisch Museum van Wenen een gezicht van dit dorpje met zijn enige echte herkenningspunt, zijn scheve kerktoren.
Breugel moet tijdens zijn wandelingen gecharmeerd zijn geweest door het dansende volkje aan de stroom en zijn scheve toren dat hij prompt een geniaal schetsje maakte. En omdat hij zelf ook zo een partijbeest was, plaatste hij zichzelf graag met zijn familie linksonder op het tafereeltje.
Om de vier jaar zijn het in Schelle, houd u vast - nu komt het, Scheve Toren Feesten (origineel he) in Schelle. Vorig jaar hebben we ze mogen meemaken. Een tent aan de kerk, een bezoekje van Inge Vervotten, rijstpap, een kermisje, wat kraampjes en een paar vuurwerkpijlen. Zou het nu niet mooi zijn dat al de Schellenaren de kans zouden krijgen, al was het maar voor 1 dag, om in hun eigen dorp een werk mogen bezichtigen dat dag op dag vierhonderd jaar geleden op doek in gezet? Wie anders heeft meer recht op de verjaardag van dit werk dan de Schellenaren zelf?